sarbaze-vatan

دانلود برنامه دکتر امید نودوشانی در مورد زرتشت

2011-12-14T04:20:00.001-08:00

http://www.4shared.com/file/sIgxdW7X/parviz12122011.html

سه آهنگ بسیار زیبا از حامد فرد و نوید باقری : کوروش صغیر، داغونه و کارگر

2011-09-01T08:56:00.000-07:00

دانلود سه آهنگ بسیار زیبا از حامد فرد و نوید باقری : کوروش صغیر، داغونه و کارگر

داغونه

کوروش صغیر

کارگر

اوباما: اجازه نمی‌دهیم ایران به جنگ‌افزارهای هسته‌ای دست یابد

2011-05-22T18:53:00.000-07:00

باراک اوباما، رئیس جمهور آمریکا، با محکوم کردن حمایت ایران از گروه‌های بنیاد‌گرا، یک بار دیگر تاکید کرده است، که فشار‌ها بر ایران به منظور جلوگیری از دستیابی این کشور به جنگ‌افزارهای هسته‌ای ادامه خواهد یافت.

اراک اوباما، رئیس جمهور آمریکا، روز یکشنبه در سخنانی در کنفرانس لابی حامی اسرائیل، ایپک، اعلام کرد، این کشور به تلاش‌های خود برای جلوگیری از دستیابی ایران به جنگ‌افزارهای هسته‌ای ادامه خواهد داد.

وی با اشاره به تحریم‌های سازمان ملل و نیز تحریم‌های ایالات متحده علیه ایران اظهار داشته است: «ما قصد داریم فشارها (بر ایران) را حفظ کنیم...اجازه بدهید با صراحت بگویم که ما خود را همچنان متعهد می‌دانیم که مانع از دستیابی ایران به جنگ‌افزارهای هسته‌ای شویم.»

آمریکا و سایر کشورهای غربی و نیز اسراییل از آن بیم دارند که جمهوری اسلامی ایران در پوشش برنامه هسته‌ای خود در صدد دستیابی به توانایی لازم برای ساخت جنگ‌افزارهای هسته‌ای باشد.

شورای امنیت سازمان ملل متحد نیز تاکنون با تصویب چهار قطعنامه تحریم‌هایی علیه ایران وضع کرده و از این کشور خواسته است، فعالیت‌های حساس هسته‌ای خود را را متوقف کرده و درباره برنامه هسته‌ای خود شفاف‌سازی کند.

هر چند آژانس بین‌المللی انرژی اتمی در آخرین گزارش خود درباره برنامه هسته‌ای ایران یک بار دیگر اعلام کرده است که همچنان در موقعیتی نیست که بتواند، صلح‌آمیز بودن برنامه هسته‌ای ایران را تایید کند، با این حال تهران اتهام‌ها درباره تلاش برای ساخت جنگ‌افزارهای هسته‌ای را رد می‌کند.

از سوی دیگر باراک اوباما در بخش دیگری از سخنان خود در کنفرانس لابی اسراییل در آمریکا، یک بار دیگر ایران را به «دورویی» در مواجهه با اعتراض‌های مردمی در منطقه متهم کرده است.

به گفته رئیس جمهور آمریکا، در حالی که مقام‌های جمهوری اسلامی «ادعای حمایت از حقوق معترضان» در کشورهای منطقه را دارد، شهروندان خود را با توسل به خشونت تهدید می‌کنند.

در مقابل مقام‌های جمهوری اسلامی نیز اتهام‌های مشابهی را علیه ایالات متحده مطرح کرده و با اشاره به اعتراض‌ها در بحرین، که حاکمان سنی آن از متحدان مهم واشنگتن در منطقه است، این کشور را به برخورد دوگانه با اعتراض‌ها در منطقه متهم می‌کنند.

در این میان رئیس جمهور آمریکا در سخنان تازه خود همچنین ایران را به حمایت و تسلیح گروه‌های «بنیادگرا و خشونت‌طلب» در منطقه متهم کرده و گفته است: «ما به تلاش خود برای جلوگیری از چنین اقداماتی ادامه می‌دهیم و در مقابل گروه‌هایی مانند حزب‌الله که دست به اقدامات تروریستی می‌زنند و با استفاده از موشک و بمب‌گذاری به دنبال پیشبرد مقاصد خود هستند، خواهیم ایستاد.»

«مذاکره اسراییل و فلسطینی‌ها بر مبنای مرزهای ۱۹۶۷»

رئیس جمهور آمریکا در بخش دیگری از سخنان خود یک بار دیگر بر لزوم از سرگیری مذاکرات صلح بین اسرائیل و فلسطینیان بر مبنای مرزهای سال ۱۹۶۷ تاکید کرده است.

آقای اوباما در عین حال گفته است، بر اساس پیشنهاد وی اسرائیل و فلسطینیان می‌توانند با توجه به تغییرات جمعیتی، مناطقی را با یکدیگر معاوضه کنند.

رییس جمهور آمریکا روز پنج‌شنبه در سخنرانی خود درباره سیاست‌های کشورش در خاورمیانه، از اسرائیل خواسته بود، به پشت مرزهای سال ۱۹۶۷ بازگردد، که این درخواست با واکنش سرد رهبران اسرائیل روبرو شده بود که اعلام کرده بودند، مرزهای سال ۱۹۶۷ از نظر امنیتی قابل دفاع نیستند.

The White House

Office of the Press Secretary

For Immediate Release

May 22, 2011

Remarks by the President at the AIPAC Policy Conference 2011

Walter E. Washington Convention Center
Washington, D.C.

10:56 A.M. EDT
THE PRESIDENT: Good morning. Thank you very much. (Applause.) Good morning. Thank you. Thank you so much. Please, have a seat. Thank you.
What a remarkable, remarkable crowd. Thank you, Rosy, for your very kind introduction. I did not know you played basketball. (Laughter.) I will take your word for it. (Laughter.) Rosy, thank you for your many years of friendship. Back in Chicago, when I was just getting started in national politics, I reached out to a lot of people for advice and counsel, and Rosy was one of the very first. When I made my first visit to Israel, after entering the Senate, Rosy, you were at my side every step of that profound journey through the Holy Land. So I want to thank you for your enduring friendship, your leadership, and for your warm introduction today.
I also want to thank David Victor, Howard Kohr and all the board of directors. And let me say that it is wonderful to look out and see so many great friends, including a very large delegation from Chicago. (Applause.) Alan Solow, Howard Green. Thank you all.
I want to thank the members of Congress who are joining you today -- who do so much to sustain the bonds between the United States and Israel, including Eric Cantor -- (applause) -- Steny Hoyer -- (applause) -- and the tireless leader I was proud to appoint as the new chair of the DNC, Debbie Wasserman Schultz. (Applause.)
We’re joined by Israel’s representative to the United States, Ambassador Michael Oren. (Applause.) And we’re joined by one of my top advisors on Israel and the Middle East for the past four years and who I know is going to be an outstanding ambassador to Israel, Dan Shapiro. (Applause.) Dan has always been a close and trusted advisor and friend, and I know that he will do a terrific job.
And at a time when so many young people around the world are standing up and making their voices heard, I also want to acknowledge all the college students from across the country who are here today. (Applause.) No one has a greater stake in the outcome of events that are unfolding today than your generation, and it’s inspiring to see you devote your time and energy to help shape that future.
Now, I’m not here to subject you to a long policy speech. I gave one on Thursday in which I said that the United States sees the historic changes sweeping the Middle East and North Africa as a moment of great challenge, but also a moment of opportunity for greater peace and security for the entire region, including the State of Israel.
On Friday, I was joined at the White House by Prime Minister Netanyahu, and we reaffirmed -- (applause) -- we reaffirmed that fundamental truth that has guided our presidents and prime ministers for more than 60 years -- that even while we may at times disagree, as friends sometimes will, the bonds between the United States and Israel are unbreakable -- (applause) -- and the commitment of the United States to the security of Israel is ironclad. (Applause.)
A strong and secure Israel is in the national security interest of the United States not simply because we share strategic interests, although we do both seek a region where families and children can live free from the threat of violence. It’s not simply because we face common dangers, although there can be no denying that terrorism and the spread of nuclear weapons are grave threats to both our nations.
America’s commitment to Israel’s security flows from a deeper place -- and that’s the values we share. As two people who struggled to win our freedom against overwhelming odds, we understand that preserving the security for which our forefathers -- and foremothers -- fought must be the work of every generation. As two vibrant democracies, we recognize that the liberties and freedoms we cherish must be constantly nurtured. And as the nation that recognized the State of Israel moments after its independence, we have a profound commitment to its survival as a strong, secure homeland for the Jewish people. (Applause.)
We also know how difficult that search for security can be, especially for a small nation like Israel living in a very tough neighborhood. I’ve seen it firsthand. When I touched my hand against the Western Wall and placed my prayer between its ancient stones, I thought of all the centuries that the children of Israel had longed to return to their ancient homeland. When I went to Sderot and saw the daily struggle to survive in the eyes of an eight-year-old boy who lost his leg to a Hamas rocket, and when I walked among the Hall of Names at Yad Vashem, I was reminded of the existential fear of Israelis when a modern dictator seeks nuclear weapons and threatens to wipe Israel off the face of the map -- face of the Earth.
Because we understand the challenges Israel faces, I and my administration have made the security of Israel a priority. It’s why we’ve increased cooperation between our militaries to unprecedented levels. It’s why we’re making our most advanced technologies available to our Israeli allies. (Applause.) It’s why, despite tough fiscal times, we’ve increased foreign military financing to record levels. (Applause.) And that includes additional support –- beyond regular military aid -– for the Iron Dome anti-rocket system. (Applause.) A powerful example of American-Israeli cooperation -- a powerful example of American-Israeli cooperation which has already intercepted rockets from Gaza and helped saved Israeli lives. So make no mistake, we will maintain Israel’s qualitative military edge. (Applause.)
You also see our commitment to our shared security in our determination to prevent Iran from acquiring nuclear weapons. (Applause.) Here in the United States, we’ve imposed the toughest sanctions ever on the Iranian regime. (Applause.) At the United Nations, under our leadership, we’ve secured the most comprehensive international sanctions on the regime, which have been joined by allies and partners around the world. Today, Iran is virtually cut off from large parts of the international financial system, and we’re going to keep up the pressure. So let me be absolutely clear –- we remain committed to preventing Iran from acquiring nuclear weapons. (Applause.)
Its illicit nuclear program is just one challenge that Iran poses. As I said on Thursday, the Iranian government has shown its hypocrisy by claiming to support the rights of protesters while treating its own people with brutality. Moreover, Iran continues to support terrorism across the region, including providing weapons and funds to terrorist organizations. So we will continue to work to prevent these actions, and we will stand up to groups like Hezbollah, who exercise political assassination and seek to impose their will through rockets and car bombs.
You also see our commitment to Israel’s security in our steadfast opposition to any attempt to de-legitimize the State of Israel. (Applause.) As I said at the United Nations last year, “Israel’s existence must not be a subject for debate,” and “efforts to chip away at Israel’s legitimacy will only be met by the unshakeable opposition of the United States.” (Applause.)
So when the Durban Review Conference advanced anti-Israel sentiment, we withdrew. In the wake of the Goldstone Report, we stood up strongly for Israel’s right to defend itself. (Applause.) When an effort was made to insert the United Nations into matters that should be resolved through direct negotiations between Israelis and Palestinians, we vetoed it. (Applause.)
And so, in both word and deed, we have been unwavering in our support of Israel’s security. (Applause.) And it is precisely because of our commitment to Israel’s long-term security that we have worked to advance peace between Israelis and Palestinians. (Applause.)
Now, I have said repeatedly that core issues can only be negotiated in direct talks between the parties. (Applause.) And I indicated on Thursday that the recent agreement between Fatah and Hamas poses an enormous obstacle to peace. (Applause.) No country can be expected to negotiate with a terrorist organization sworn to its destruction. (Applause.) And we will continue to demand that Hamas accept the basic responsibilities of peace, including recognizing Israel’s right to exist and rejecting violence and adhering to all existing agreements. (Applause.) And we once again call on Hamas to release Gilad Shalit, who has been kept from his family for five long years. (Applause.)
And yet, no matter how hard it may be to start meaningful negotiations under current circumstances, we must acknowledge that a failure to try is not an option. The status quo is unsustainable. And that is why on Thursday I stated publicly the principles that the United States believes can provide a foundation for negotiations toward an agreement to end the conflict and all claims -- the broad outlines of which have been known for many years, and have been the template for discussions between the United States, Israel, and the Palestinians since at least the Clinton administration.
I know that stating these principles -- on the issues of territory and security -- generated some controversy over the past few days. (Laughter.) I wasn’t surprised. I know very well that the easy thing to do, particularly for a President preparing for reelection, is to avoid any controversy. I don’t need Rahm to tell me that. Don’t need Axelrod to tell me that. But I said to Prime Minister Netanyahu, I believe that the current situation in the Middle East does not allow for procrastination. I also believe that real friends talk openly and honestly with one another. (Applause.) So I want to share with you some of what I said to the Prime Minister.
Here are the facts we all must confront. First, the number of Palestinians living west of the Jordan River is growing rapidly and fundamentally reshaping the demographic realities of both Israel and the Palestinian Territories. This will make it harder and harder -- without a peace deal -- to maintain Israel as both a Jewish state and a democratic state.
Second, technology will make it harder for Israel to defend itself in the absence of a genuine peace.
Third, a new generation of Arabs is reshaping the region. A just and lasting peace can no longer be forged with one or two Arab leaders. Going forward, millions of Arab citizens have to see that peace is possible for that peace to be sustained.
And just as the context has changed in the Middle East, so too has it been changing in the international community over the last several years. There’s a reason why the Palestinians are pursuing their interests at the United Nations. They recognize that there is an impatience with the peace process, or the absence of one, not just in the Arab World -- in Latin America, in Asia, and in Europe. And that impatience is growing, and it’s already manifesting itself in capitals around the world.
And those are the facts. I firmly believe, and I repeated on Thursday, that peace cannot be imposed on the parties to the conflict. No vote at the United Nations will ever create an independent Palestinian state. And the United States will stand up against efforts to single Israel out at the United Nations or in any international forum. (Applause.) Israel’s legitimacy is not a matter for debate. That is my commitment; that is my pledge to all of you. (Applause.)
Moreover, we know that peace demands a partner –- which is why I said that Israel cannot be expected to negotiate with Palestinians who do not recognize its right to exist. (Applause.) And we will hold the Palestinians accountable for their actions and for their rhetoric. (Applause.)
But the march to isolate Israel internationally -- and the impulse of the Palestinians to abandon negotiations –- will continue to gain momentum in the absence of a credible peace process and alternative. And for us to have leverage with the Palestinians, to have leverage with the Arab States and with the international community, the basis for negotiations has to hold out the prospect of success. And so, in advance of a five-day trip to Europe in which the Middle East will be a topic of acute interest, I chose to speak about what peace will require.
There was nothing particularly original in my proposal; this basic framework for negotiations has long been the basis for discussions among the parties, including previous U.S. administrations. Since questions have been raised, let me repeat what I actually said on Thursday -- not what I was reported to have said.
I said that the United States believes that negotiations should result in two states, with permanent Palestinian borders with Israel, Jordan, and Egypt, and permanent Israeli borders with Palestine. The borders of Israel and Palestine should be based on the 1967 lines with mutually agreed swaps -- (applause) -- so that secure and recognized borders are established for both states. The Palestinian people must have the right to govern themselves, and reach their potential, in a sovereign and contiguous state.

As for security, every state has the right to self-defense, and Israel must be able to defend itself –- by itself -– against any threat. (Applause.) Provisions must also be robust enough to prevent a resurgence of terrorism, to stop the infiltration of weapons, and to provide effective border security. (Applause.) And a full and phased withdrawal of Israeli military forces should be coordinated with the assumption of Palestinian security responsibility in a sovereign and non-militarized state. (Applause.) And the duration of this transition period must be agreed, and the effectiveness of security arrangements must be demonstrated. (Applause.)
Now, that is what I said. And it was my reference to the 1967 lines -- with mutually agreed swaps -- that received the lion’s share of the attention, including just now. And since my position has been misrepresented several times, let me reaffirm what “1967 lines with mutually agreed swaps” means.
By definition, it means that the parties themselves -– Israelis and Palestinians -– will negotiate a border that is different than the one that existed on June 4, 1967. (Applause.) That’s what mutually agreed-upon swaps means. It is a well-known formula to all who have worked on this issue for a generation. It allows the parties themselves to account for the changes that have taken place over the last 44 years. (Applause.) It allows the parties themselves to take account of those changes, including the new demographic realities on the ground, and the needs of both sides. The ultimate goal is two states for two people: Israel as a Jewish state and the homeland for the Jewish people -- (applause) -- and the State of Palestine as the homeland for the Palestinian people -- each state in joined self-determination, mutual recognition, and peace. (Applause.)
If there is a controversy, then, it’s not based in substance. What I did on Thursday was to say publicly what has long been acknowledged privately. I’ve done so because we can’t afford to wait another decade, or another two decades, or another three decades to achieve peace. (Applause.) The world is moving too fast. The world is moving too fast. The extraordinary challenges facing Israel will only grow. Delay will undermine Israel’s security and the peace that the Israeli people deserve.
Now, I know that some of you will disagree with this assessment. I respect that. And as fellow Americans and friends of Israel, I know we can have this discussion.
Ultimately, it is the right and the responsibility of the Israeli government to make the hard choices that are necessary to protect a Jewish and democratic state for which so many generations have sacrificed. (Applause.) And as a friend of Israel, I’m committed to doing our part to see that this goal is realized. And I will call not just on Israel, but on the Palestinians, on the Arab States, and the international community to join us in this effort, because the burden of making hard choices must not be Israel’s alone. (Applause.)
But even as we do all that’s necessary to ensure Israel’s security, even as we are clear-eyed about the difficult challenges before us, and even as we pledge to stand by Israel through whatever tough days lie ahead, I hope we do not give up on that vision of peace. For if history teaches us anything, if the story of Israel teaches us anything, it is that with courage and resolve, progress is possible. Peace is possible.
The Talmud teaches us that, “So long as a person still has life, they should never abandon faith.” And that lesson seems especially fitting today.
For so long as there are those across the Middle East and beyond who are standing up for the legitimate rights and freedoms which have been denied by their governments, the United States will never abandon our support for those rights that are universal.

And so long as there are those who long for a better future, we will never abandon our pursuit of a just and lasting peace that ends this conflict with two states living side by side in peace and security. This is not idealism; it is not naïveté. It is a hard-headed recognition that a genuine peace is the only path that will ultimately provide for a peaceful Palestine as the homeland of the Palestinian people and a Jewish state of Israel as the homeland of the Jewish people. (Applause.) That is my goal, and I look forward to continuing to work with AIPAC to achieve that goal.
Thank you. God bless you. God bless Israel, and God bless the United States of America. (Applause.) Thank you.
END

پايان دنيا 21 مه سال 2011 ساعت 6عصر؟؟؟

2011-05-22T16:31:00.000-07:00

باوجود اینکه پیش بینی شده بود ساعت 6 امروز به وقت هرجا، زلزله مهیبی، تمام دنیا را نابود می کند، اما ساعت از 6 به وقت تهران گذشت و زلزله نیامد. منتظر اتفاقات نیویورک باشید!

گفته شده زمانی که به روز 21 می سال 2011 می رسیم در هر شهر و کشور، بر اساس نوشته ای از کتاب مقدس که می گوید زمانی که ساعت به 6 عصر می رسد، زلزله بزرگی رخ می دهد و همه چیز را نابود می کند. این زلزله با زلزله ای که در ژاپن، اخیراً امد قابل مقایسه نیست! و تمام دنیا می فهمند که روز قیامت فرار رسیده است.
بیزینس اینسایدر نوشت: چندی است که این ادعا شنیده می شود که "دنیا در 21 می 2011 پایان می بابد" .
مجله نیویورکر با یکی از افرادی که مدعی پایان دنیا در 21 می امسال است، گفت و گو کرده است. او می گوید: زمانی که به روز 21 می می رسیم در هر شهر و کشور، بر اساس نوشته ای از کتاب مقدس که می گوید زمانی که ساعت به 6 عصر می رسد، زلزله بزرگی رخ می دهد.
گویا در نخستین بخش از کتاب مقدس به نام سفر پیدایش آمده است: زمانی که خدا به نوح گفت: هفت روز تمام، باران را به زمین به مدت چهل روز و چهل شب می فزستم و من زمین را از هر مخلوقی که افریده ام پاک می کنم. وقتی که خدا به هفت روز اشاره کرد، منظور خدا از هفت روز ، هفت هزار سال بوده است ! به این دلیل که این سیل سهمگین در 4990 سال قبل از میلاد مسیح اتفاق افتاد است و هفت هزار سال بعد می شود، سال 2011!
دلیل دیگر این ادعا، تعداد روزهاست که بین مصلوب شدن (سالگرد به صلیب کشبدن حضرت عیسی) و 21 می 2011 است. 722.500 روز بین این تاریخ وجود دارد. این عدد، عددی قابل توجهی است به این دلیل که از اعدادی قابل توجه تشکیل شده است5x10x17x5x10x17. 5 به نشانه رستگاری است، 10 به نشانه تکامل است و 17 به معنی بهشت است. این اعداد نماینگر روز رهایی(5) و پایان دوران مسیحیت(10) و صعود به اسمان(17) است.
پیش از این گفته شده بود در 21 دسامبر سال 2012، دنیا به پایان می رسد. حتی فیلم 2012 بر همین اساس ساخته شد.
گفته شده این ساعت 6، به وقت گرین ویچ است، یعنی ساعت 9.5 به وقت تهران. البته شایع شده که ساعت 6 به وقت هر کجا! با این حساب باید منتظر بود تا 6 بعداز ظهر روز 21 می به وقت لندی یا نیویورک برسد، از 3.5 تا 12 ساعت صبر کنید، شاید اتفاقی افتاد!

یارانه قطع شد، آب گرم بخورید!

2011-05-22T16:14:00.001-07:00

آشنایی با رمال و جنگیر آقای «میم»- فردی خطرناکتر از رجوی خائن!

2011-05-22T15:37:00.000-07:00

عباس غفاری کیست؟

"عماریون"- پس از انتشار عکس های واقعی آقای عباس غفاری در سایت عماریون بنا به درخواست خوانندگان فهیم ومحترم این پایگاه تحلیلی-خبری؛ مطالبی پیرامون این شخص در این سایت مطرح می شود.
این مطالب در چند قسمت و شامل سوابق قبل از انقلاب و سال های ابتدایی پیروزی انقلاب اسلامی، جنگیری برای دفتر آقای هاشمی!، جنگیری برای اطرافیان آقای خاتمی!، نفوذ در شهرداری تهران در دوران کرباسچی و ملک مدنی و همچنین رمالی و شیادی نامبرده برای اطرافیان آقای احمدی نژاد می پردازد.
نامبرده قبل از انقلاب به علت خط خوش کارمند دفاتر محضری بوده است حال آن که سواد و معلومات چندانی نداشته است. پس از جعل اسناد از محضر اخراج شده و کم کم روی به حجامت و درمان با داروهای گیاهی می نماید؛ نامبرده ادعا کرده است که حتی در آن دوران(قبل از انقلاب اسلامی) آدم کشته است! که با شلوغیهای ابتدای انقلاب سوابق این جنایت از بین رفته است. پس از پیروزی انقلاب و همزمان با فراگیری حجامت و طب سنتی؛ در محضر علما و فقها به صورت داوطلب آزاد رفت و آمد کرده و کمی از دروس حوزوی و فقهی را فرا گرفته است.
عباس غفاری ادعا دارد که حافظ کل قران و مفسر قرآن مجید وهم چنین حافظ کل نهج البلاغه و مفسر قرآن و نهج البلاغه می باشد؛ همچنین در جایی دیگر گفته است که حدود 14 سال در نزد استادان بزرگی چون آیت الله مکارم شیرازی و آیت الله جوادی آملی و دیگر بزرگان تلمذ نموده است، خود را متخصص در علم پزشکی و در سطوح بالای علمی معرفی کرده و ادعا دارد که مدرک دکترا در رشته الهیات گرفته است.
در جایی دیگر مدعی شده که خط خوش و علم رمل را به صورت مستقیم از حضرت علی(ع) فرا گرفته است!
پس از مدتی یکی از دوستان ایشان با نام م... به شماره تلفن 0912...5051 در استان خوزستان به مشکلی برخورده و از غفاری طلب کمک می کند، اما هیچ کدام از روشهای آقای دکتر غفاری!!! عمل نمی کند تا اینکه غفاری متوجه می شود شخصی اثر کارهای او را خنثی می کند؛ عباس غفاری پس از آشنایی با آن فرد متوجه می شود که آن فرد شیطان پرست بوده و از راه های غیر شرعی و حرام و همچنین تولید گناه به حل ظاهری مسائل دنیایی می رسد و این سر آغازی می شود بر راهی که غفاری را به اینجا رسانیده است.
ادامه دارد...

گفتگوی الن آیر، سخنگوی فارسی زبان وزارت امور خارجه آمریکا با بی بی سی

2011-05-22T15:31:00.000-07:00

پاسدار رادان:پلیس می تواند براي جمع آوری دیش، ورود به منازل هم داشته باشد

2011-05-22T09:32:00.000-07:00

جانشين فرمانده نيروي انتظامي درباره جمع‌آوري تجهيزات ماهواره‌اي گفت: پليس براي ورود به مشاعات مجوز قانوني گرفته است و ورود نيروهاي پليس به پشت‌بام‌ها و مراكزي كه تجهيزات دريافت ماهواره به صورت آشكار در آنها وجود دارد با اخذ مجوز قضايي و توأم با اخلاق صورت مي‌گيرد.

به گزارش ايسنا، سردار احمدرضا رادان روز يكشنبه در حاشيه همايش «پليس ملي زن و مواد مخدر» در جمع خبرنگاران درباره جمع‌آوري ماهواره‌ها اظهار كرد: جمع‌آوري تجهيزات دريافت ماهواره كار جديدي از سوي نيروي انتظامي نيست و از چند سال گذشته آغاز شده است و در بحث جمع‌آوري تجهيزات دريافت ماهواره پيوند اخلاق را نيز حاكم كرده‌ايم. به طوري كه هر چند قانون به پليس اجازه مي‌دهد كه براي اين موضوع پليس ورود به منازل هم داشته باشد اما در حال حاضر تنها ورود به مكان‌هايي كه ديش ماهواره نمايان است وارد مي‌شود.

وي ادامه داد: در اين رابطه اولويت اول پليس جمع‌آوري ديش‌هاي آشكار است و پس از آن ساير ديش‌ها را جمع‌آوري خواهد كرد و فكر مي‌كنم مردم نيز اجراي قانون را از پليس مي‌خواهند و پليس نيز هيچ ترديدي در اجراي قانون نخواهد داشت.

جانشين فرمانده نيروي انتظامي با بيان اينكه جمع‌آوري تجهيزات ماهواره مربوط به منطقه خاصي نيست، افزود: در هر منطقه‌اي كه بيشتر از اين تجهيزات استفاده شود پليس آن منطقه را بيشتر مورد هدف قرار مي‌دهد و در اين رابطه نيز پليس بسيار جدي است.

پليس براي ورود به مشاعات و جمع‌آوري ماهواره‌ها مجوز قانوني دارد/ گروه‌هاي خانگي رمالي شناسايي شده و در آينده دستگير مي‌شوند/ باندهاي بزرگ فالگيري و رمالي متلاشي شده است

رادان در پاسخ به سوالي درباره اينكه آيا ماموران پليس مي‌توانند در صورت نبودن صاحب‌خانه وارد پشت‌بام يا غيره براي جمع‌آوري اين تجهيزات شوند، گفت: پليس براي ورود به مشاعات هم مجوز قانوني گرفته است و ورود نيروهاي پليس به پشت‌بام‌ها و مراكزي كه تجهيزات دريافت ماهواره به صورت آشكار در آنها وجود دارد با اخذ مجوز قضايي و توأم با اخلاق صورت مي‌گيرد.

وي درباره برنامه پليس با رمال‌ها اظهار كرد: متاسفانه موضوع رمالي به واسطه فضاهايي كه ايجاد مي‌كند، گروه هدف خاصي ندارد و هم افراد كم‌سواد و بي‌سواد و در برخي موارد گروه‌هاي باسواد و صلاحيت‌دار هم مي‌توانند درگير چنين موضوعاتي شوند كه اين موضوع به واسطه تسخير روح و روان آنها است.

جانشين فرمانده نيروي انتظامي افزود: برخورد با فالگيرها، رمال‌ها و موضوعاتي از اين قبيل به صورت جدي در دستور كار پليس آگاهي و پليس امنيت قرار دارد كه خوشبختانه در اين رابطه باندهاي بزرگي متلاشي شده است.

وي اضافه كرد: يكي از ماموريت‌هاي پليس برخورد با افرادي است كه اقدام به رمالي، فالگيري و غيره مي‌كنند و اين موضوع پيگيري مي‌شود البته يكسري گروه‌ها در اين ‌رابطه شناسايي و دستگير شدند و گروه‌هاي ديگر كه به عنوان گروه‌هاي خانگي محسوب مي‌شوند، شناسايي شده و در آينده بسيار نزديك دستگير خواهند شد.

رادان خاطرنشان كرد: از مردم مي‌خواهيم كه دقت داشته باشند و اينگونه افراد كه در قالب فالگير، پيشگو و غيره افراد را تسخير مي‌كنند در واقع شياداني هستند كه هيچ‌گونه دانسته‌ علمي را در چنته ندارند و اقدام به فريب دادن افراد عادي و حتي صلاحيت‌دار مي‌كنند.

وي درباره برخورد با بدپوششي توسط پليس هم گفت: موضوع امنيت اخلاقي موضوعي است كه با يك هجمه به سمت ناجا آغاز شد، اما امروز نه تنها اين هجمه وجود ندارد بلكه مطالبه جدي مردم و مسئولان محسوب مي‌شود و حتي نيروي انتظامي را زير سوال مي‌برند كه چرا به وظايف قانوني خود عمل نمي‌كنند.

رادان ادامه داد: طرح زماني تشديد مي‌شود كه سرريز‌هايي را در بعضي از نقاط كشور شاهد باشيم و طبيعتا اقدامات پليس هم با توجه به وضعيت جامعه صورت مي‌گيرد كه در اين رابطه احساس مردم و مسئولان آن است كه يك مقدار سرريز در حوزه امنيت اخلاقي داشته‌ايم و گشت‌هاي پليس آماده‌باش هستند و با مقوله بدپوششي و بدحجابي برخورد خواهند كرد.

جانشين فرمانده نيروي انتظامي درباره راه‌اندازي كلانتري زن هم گفت: وجود يك كلانتري كه بخواهد امور مربوط به زنان را در پايتخت انجام دهد هيچ چيزي را به دنبال نمي‌آورد چون موضوع جغرافيا و جابه‌جايي نفرات بسيار سخت و دشوار خواهد بود در نتيجه راه‌اندازي يك پليس و كلانتري زن از اولويت‌هاي ما نيست اما در تمام كلانتري‌هاي تهران و برخي كلانتري‌هاي كلانشهرها از نيروهاي زن استفاده مي‌شود.

وي درباره پليس زن در نيروي انتظامي هم گفت: يكي از مطالبات به حق مردم در نيروي انتظامي وجود نيروي زن در ماموريت‌هاي اخير بوده است كه با حضور پليس زن ماموريت‌هاي مختلف از جمله موضوعات خدماتي، امنيتي، مراقبتي، مقابله، پيشگيري و غيره انجام شد.

رادان با بيان اينكه پليس زن در ايران از مرزها تا مناطق مختلف كشور حضور دارند، افزود: افتخارداريم كه در مرزهاي زميني و دريايي ماموران زن حضور دارند.

جانشين فرمانده نيروي انتظامي ادامه داد: ويژگي پليس زن در ايران اين بوده است كه با حجاب كامل ثابت كرد كه حجاب محدوديت نيست بلكه مقبوليت است.

وي در پاسخ به سوالي مبني بر اينكه به نظر مي‌رسد پليس‌هاي زن بيشتر در مسئوليت‌هاي اداري به كار گرفته مي‌شوند، گفت: سير مراحل بكارگيري جذب بانوان در نيروي انتظامي مانند مردان است و در زمان استخدام و انتقال پليس زن به مراكز آموزشي، رشته‌اي و دسته‌اي خدمت آنان مشخص است.

رادان اقدامات پليس‌هاي زن را در چندسال اخير مطلوب ارزيابي كرد و افزود: به طور مثال در دوسال گذشته حضور ماموران پليس زن در فرودگاه‌ها موجب شد كه نه تنها هيچ قاچاق مواد مخدري به كشور عربستان صورت گيرد بلكه عربستان هم هيچ بهانه‌اي در بحث حجاج نداشته باشد.

4 درصد دستگيرشدگان موادمخدر را زنان تشكيل مي‌دهند

به گزارش ايسنا، رادان در همايش ملي پليس زن و مبارزه با موادمخدر جانشين فرمانده نيروي انتظامي با بيان اينكه در حال حاضر بيشتر ماموريت‌هاي پليس با حضور زنان پليس انجام مي‌شود، افزود: امروز پليس‌هاي زن در مرز حضور دارند و به عنوان كنترل‌كننده خروج نقش‌آفريني مي‌كنند.

جانشين فرمانده نيروي انتظامي اظهار كرد: مقوله شبيخون فرهنگي به عنوان يك موضوعي كشور را مورد هدف قرار داده است اما بعضي از ما اين موضوع را جدي نگرفته‌ايم.

وي با بيان اينكه يكي از مقوله‌هاي شبيخون فرهنگي موضوع رواج موادمخدر سنتي و صنعتي است، افزود: در شبيخون فرهنگي دشمنان باورهاي ديني و ارزشي ما را مورد هدف قرار داده‌اند كه محصول آن فروپاشي خانواده است و زماني كه خانواده در جامعه از بين رود، ديگر نمي‌توان از آن جامعه ارزش‌ها، باورها و اهداف كوتاه يا بلندمدت را طلب كرد.

رادان خاطرنشان كرد: در كشور ما زنان به دليل هوشمندي خاصي كه دارند كمتر به صورت مستقيم از سوي موادمخدر مورد آسيب قرار مي‌گيرند به طوري كه تنها 4 درصد از دستگيرشدگان در حوزه موادمخدر زنان هستند.

وي خاطرنشان كرد: زنان به صورت غيرمستقيم از سوي موادمخدر مورد آسيب قرار مي‌گيرند به طور مثال يك مرد معتاد در خانواده بيشترين آسيب را به همسرش وارد مي‌كند و آن زن دچار افسردگي، سرخوردگي، عدم اميد به آينده و غيره مي‌شود.

جانشين فرمانده نيروي انتظامي به لزوم پيشگيري و مقابله به عنوان يك اصل تاكيد كرد و افزود: كليه دستگاه‌هاي فرهنگي و اجتماعي بايد به موضوع اولويت پيشگيري در مقابله به عنوان يك اصل توجه كند.

رادان درباره نقش پليس زن هم گفت: بهره‌گيري از پليس زن پاسخگويي به مطالبات جامعه بوده است و در اين راستا هر سازمان و نهادي كه بتواند پاسخگوي مطالبات به حق مردم باشد علاوه بر آن كه اثر اقدامات خود را در جامعه خواهد ديد موجب بيشتر شدن احساس امنيت در جامعه مي‌شود.

وي در عين حال تصريح كرد: البته بايد توجه كرد كه در موضوع پليس زن نيز ملاحظاتي داشته باشيم به طور مثال خانم‌ها با توجه به اينكه قدرت عاطفي بيشتري نسبت به مردان دارند مي‌توانند نقش بسزاتري در موضوع پيشگيري و مشاوره نسبت به مردان داشته باشند. همچنين زنان در حوزه مشاوره هم تاثيرگذارتر از مردان هستند.

خودکشی یکی از اعضای جریان انحرافی، عباس امیری فر، در زندان با پارچ آب !

2011-05-22T09:20:00.000-07:00

یکی از بازداشت شدگان اخیر که مرتبط با جریان انحرافی بوده اقدام به خودکشی نافرجام کرده است.

جوان‌آنلاین نوشت: یکی از بازداشت شدگان اخیر که مرتبط با جریان انحرافی بوده اقدام به خودکشی نافرجام کرده است.

«ع.تبر» که از اعضای حلقه یک جریان انحرافی بوده و وظیفه انشقاق در برخی تشکل‌های ارزشی را برعهده داشت چندی پیش به اتهاماتی چند دستگیر شده بود که اخیرا در زندان پارچ پلاستیکی را به صورت چاقو درآورده و اقدام به خودکشی کرده بود که باهوشیاری ماموران نجات پیدا کرده است.

گفته می‌شود دلیل این اقدام وی، عملی نشدن وعده‌های عناصر موثر جریان انحرافی برای آزادی وی بوده است.

دبی-العربیه.نت
منابع خبری اصولگرایان از خودکشی نافرجام رئیس ستاد فرهنگی نهاد ریاست جمهوری در زندان اوین خبر داده اند.

عباس امیری فر از نزدیکان اسفندیار رحیم مشایی شامگاه یکشنبه 1-5-2011 توسط نیروهای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی بازداشت شده بود.

روزنامه جوان آنلاین وابسته به سپاه پاسداران انقلاب اسلامی یکشنبه 22-5-2011 نوشت "ع.تبر" که از اعضای حلقه یک جریان انحرافی بوده و وظیفه انشقاق در برخی تشکل‌های ارزشی را برعهده داشت چندی پیش به اتهاماتی چند دستگیر شده بود که اخیرا در زندان پارچ پلاستیکی را به صورت چاقو درآورده و اقدام به خودکشی کرده بود که باهوشیاری ماموران نجات پیدا کرده است.

"عباس تبر" نام اصلی عباس امیری فر است. هواداران آیت الله خامنه ای به گروه احمدی نژاد "جریان انحرافی" می گویند.

اوباما: عملیات مشابه کشتار بن لادن در هر کشور دیگری هم که باشد اجرا خواهد شد!

2011-05-22T09:15:00.000-07:00

باراک اوباما، رئیس جمهور آمریکا در گفت و گوی اختصاصی با اندرو مار، خبرنگار بی بی سی گفته است در صورتی پیکارجوی دیگری مانند اسامه بن لادن در پاکستان یافت شود، دستور اجرای عملیات مشابهی را خواهد داد.

رئیس جمهور آمریکا در این مصاحبه گفت که به حاکمیت پاکستان احترام می گذارد اما اجازه نخواهد داد تا افرادی به آمریکا و یا متحدانش حمله کنند.
آقای اوباما گفته است که مذاکرات با طالبان، در نهایت برای پایان دادن به خشونت ها در افغانستان ضروری خواهد بود اما تاکید کرد که طالبان باید به ارتباط خود با القاعده پایان داده، خشونت ها را محکوم کند و به قانون اساسی افغانستان احترام بگذارد.
مشروح این مصاحبه را بخوانید.

اندرو مار: آقای رئیس جمهور، می شود بر گردیم به آن لحظه استثنایی، چند هفته پیش، وقتی بن لادن کشته شد. شاید تصمیم سختی برایتان نبود نه! چون به عنوان یک آمریکایی و نه لزومأ رئیس جمهور، این داستان، یک بعد شخصی هم داشت!

باراک اوباما: خوب، بله، اگر با خانواده هایی که عزیزانشان را در حوادث یازدهم سپتامبر از دست داده اند، ملاقات کرده باشید... اگر به این فکر کنید که آن حملات چه ضربه روحی به ایالات متحده زد... به این که چه فداکاری هایی نه تنها نیروهای آمریکایی، که بریتانیایی و سایر کشورها در افغانستان کردند... و به اینکه ریشه همه این مشکلات، اقدام جنون‌ آمیز گروه القاعده بود و به اینکه حالا می توانیم با صدایی محکم و راسخ بگوییم که مغز متفکر آن حملات دیگر وجود ندارد، پس لحظه کشته شدن اسامه بن لادن، لحظه بزرگی بوده است و آن را می شد در واکنش مردم آمریکا دید. و یقینأ این چیزی است که من به شخصه حس کردم. من از عملکرد فوق العاده تیم عملیات هم قدردانی می کنم. برای اینکه هر وقت شما نیروی نظامی را چه مرد باشد و چه زن، به عملیاتی می فرستید، بزرگترین نگرانی تان این است که سالم بر می گردند یا نه. اینکه تیم اعزامی توانست ماموریتش را بدون تلفات جانی انجام دهد، کار بزرگی بود.

همانطور که گفتید این کار قمار بزرگی هم بود. ممکن بود اشتباهی پیش بیاید و افراد تیم، نیروهای پاکستان را هدف قرار دهند و در نتیجه، رابطه پر تنش آمریکا و پاکستان، پر تنش تر شود.

بله درست می گویید. ما این کار پر خطر اما حساب شده را انجام دادیم بخشی به این دلیل که می دانستیم تیم عملیات، از آمادگی کامل برخوردار است. ارزیابی های لازم از منطقه مورد نظر را انجام داده بودیم. منطقه ای جدا افتاده از بخش بزرگی از یک محله. می دانستیم که می شود نسبتأ سریع عملیات را انجام داد. اما بدون شک، ۴۰ دقیقه عملیات، برای من و کل دوره ریاست جمهوری ام، لحظه ای خاص بود.

دقیقأ، و درسته که هدف این بود که بن لادن را بکشید یا اسیر کنید اما در واقع، در تاریکی شب و در میان رگبار گلوله، احتمال کشته شدنش خیلی بیشتر بود نه؟

خوب، همانطور که گفتید، قرار این بود، یا بکشید یا اسیر کنید. اما وقتی که نیروهایتان را به جایی مثل محل سکونت اسامه بن لادن می فرستید، در آن وقت شب، سوت و کور، بدون اینکه بدانید هدف مورد نظر، چه سلاحهایی دارد آن وقت با در نظر گرفتن همه اینها، دستور العمل شماره یک این بود که جان خود را حفظ کنید و ماموریت تان را انجام بدهید. آنها هم به بهترین شکل، این کار را کردند. این که صدمه زیادی به خیلی از افرادی که داخل مجتمع مسکونی بودند، وارد نشد، خودش، دلیلی بر حرفه ای بودن تیم عملیاتی بود.

بن لادن چه کار باید می کرد که کشته نشه؟

من نمی خواهم وارد ریز عملیات شوم. ما این ماموریت را انجام دادیم، با علم بر اینکه عملیاتی فوق العاده سخت خواهد بود و همزمان خیلی از مسائل پیش رو بود که اطلاعی درباره آن نداشتیم. تیم عملیاتی کارش را با نهایت دقت انجام داد. فرمان این بود، تا می توانید از خسارت کلی خودداری کنید. بخشی از دلیل اینکه ما این تیم را انتخاب کردیم همین بود. وقتی گزارش کامل ماموریت به دستم رسید، دیدم عملکرد گروه عملیات فوق‌العاده بوده.

شاید برای آمریکا خیلی سخت می شد که بن لادن را بگیرد و او را محاکمه کند، آن وقت مسائل قضایی پیش آمد و هیاهوی وکلای مدافع، بازجویی ها و مسائلی از این دست. کار سختی می شد نه؟

دغدغه اصلی ما این نبود.

برگردیم به خود پاکستان؟ شما آیا الان می دانید که مقام های پاکستان یا بقیه، چقدر درجریان حضور بن لادن در این کشور بودند؟

نه نمی دانیم. آنچه ما می دانیم این است؛ حضور اسامه بن لادن به مدت ۵ یا ۶ سال در آنجا احتمالأ نیازمند حمایت‌هایی خارج از محل زندگی‌اش بوده. این حمایت غیر دولتی بوده یا دولتی، توسط شبکه‌ای گسترده صورت میگرفته یا عده‌ای هوادار، مسایلی هستند که هنوز در حال بررسی شان هستیم. همچنین از مقام های پاکستان هم خواسته ایم که اینها را بررسی کنند.
فکر می کنم مقام های پاکستان در این مورد خیلی دلخور شده اند. حالا اینکه کسی از حضور بن لادن در پاکستان خبر نداشته یا افرادی با خبر بوده اند؟ به هرحال فکر می کنم لازم است در این مورد بررسی‌هایی انجام دهند و آن را جدی بگیرند. ما هم در این مرحله داریم با آنها مشورت می کنیم تا ببینیم چطور باید پیش رفت. نه تنها در مورد عملیات ابیت آباد بلکه همچنین در مورد روابط دوجانبه خودمان و تحکیم آن، تا خطرهای تروریستی که متوجه ما و پاکستان است، برطرف شود. این نیازمند همکاری است و اعتمادسازی.این دو عامل همواره عوامل مهمی در برخورد با تهدیدهای تروریستی علیه غرب بوده اند.
ما بیشتر از هر جای دیگر، در خاک پاکستان بوده که خیلی از تروریست ها را از پای در آورده ایم و این کار بدون کمک پاکستان ممکن نمی شد. اما باید کار بیشتری انجام بشود. انتظار من این است که در ماه های آینده شاهد آغاز روابطی کارآمد و هماهنگ تر باشیم.

حالا اگر یکی از شخصیت های تحت تعقیب دیگر در هرم بالای تصمیم گیری القاعده مانند ملا محمد عمر یا هر کس دیگر را در پاکستان یا در دیگر کشوری با حاکمیت مستقل، ردش را بگیرید، بازهم چنین کاری خواهید کرد؟

من همیشه حرفم را به روشنی به مقام های پاکستان زده ام. دولت من هم اولین دولتی نیست که این را می گوید. اینکه، کار ما، حفظ امنیت آمریکاست. ما برای حق حاکمیت پاکستان احترام زیادی قائلیم. اما نمی توانیم اجازه دهیم کسی که فعالانه برای کشتن شهروندان آمریکایی و شهروندان متحدان ما طرح ریزی می کند، به هدفشان برسند و ما هم دست روی دست بگذاریم. امید و انتظار ما این است که بتوانیم این خواسته را با رعایت احترام به پاکستان و حق حاکمیتش عملی کنیم. اما همان طور که در دوران فعالیت های انتخاباتی گفتم: اگر بن لادن دم تیرم بود....

می زدیش....

می زدمش....

صد در صد. دیوید کامرون، نخست وزیر بریتانیا اخیر گفته مسئله این است که پاکستان در مورد برخورد با تروریسم، برخورد دوگانه دارد. این حرف کمی برای اقای کامرون مشکل ساز شد. اما راست می گفت نه؟

فکر می کنم دیوید کامرون مثل من به این نکته رسیده که پاکستان خیلی درگیر مسئله هند شده است. در نظر پاکستان، هند تهدیدی جدی است. فکر می کنم این، نگرش اشتباهی است. به نظر من برقراری صلح میان پاکستان و هند، خیلی به نفع پاکستان خواهد بود. موجب می شود منابع و ظرفیت های پاکستان آزاد شود. همچون هند نقش بیشتری در تجارت و بازرگانی داشته باشند و تلاش های بیشتری در این حوزه انجام دهند. دید آنها به این شکل است، مدت ها است که اینگونه بوده. نگاه آنها به افغانستان و به مناطق قبیله نشین مرزی از این دیدگاه است که در رقابتشان با هند چه تاثیری می تواند بگذارد

ولی آیا این دیدگاه واقع بینانه است؟

بخشی از کاری که ما داریم انجام می دهیم این است که با آنها در این باره صحبت کنیم که آنها چگونه می توانند رویکردشان را تغییر بدهند. اینکه پاکستان متوجه شود که بزرگترین تهدید برای این کشور و ثباتش، از داخل است. اینکه اگر ما سراغ این شبکه ها نرویم، شبکه هایی که در صدد انفجار پاسگاه پلیس، از بین بردن مردم و کشتن مسئولان منتخب هستند و همزمان مقام های پاکستان توجهی به این مسئله نکنند، بی ثباتی عظیمی کشور را در بر خواهد گرفت.

وقتی بحث افغانستان می شود، به نظرم، ارتش آمریکا و بریتانیا می گویند باید با قدرت جلو رفت، چون پیروزی با ماست. خیلی های دیگر اما می گویند نه نه نه. ما هیچ وقت قادر نخواهیم بود در افغانستان کشورسازی کنیم. اینجا هرگز تبدیل به یک سوئیس منتها با مناره نخواهد شد. پس باید نیروهایتان را بیرون ببرید. نظرتان بیشتر نزدیک به کدام دیدگاه است؟

فکر می کنم من و دیوید کامرون خیلی در این مورد اتفاق نظر داریم. به نظرم، کاری که ما کرده ایم این است که اول، قدرت ابتکار را از نیروهای طالبان گرفته ایم. آنها زمانی که حواس ما به جنگ عراق بود توانشانث را در افغانستان متمرکز کردند. بنابراین ما حضور نظامی خود در افغانستان را افزایش دادیم و به رویکردمان استحکام بخشیدیم. حالا طالبان، یکه خورده اند، هرچند آنها هنوز قدرتش را دارند که خیلی ها را بکشند. نبرد ادامه دارد. ما در عین حال سعی کردیم بگوییم باید جنبه های غیر نظامی دولت کرزی را تقویت کرد تا بتواند به نیازهای مردم برسد.
این مهم است. چیزی که من معتقدم و در نظرم، دیوید کامرون هم بر آن صحه خواهد گذاشت این است که مشکل افغانستان راه حل نظامی ندارد. حق با شماست. نمی توانیم انتظار داشته باشیم که افغانستان که یکی از فقیرترین کشورهاست، به یکباره صاحب نهادهایی مانند یک کشور پیشرفته و دموکراتیک شود.

کاری که می توان انجام داد این است؛ استفاده از توان نظامی برای رسیدن به توافقهای سیاسی. این مسئله ضامن محترم شمرده شدن قانون اساسی افغانستان خواهد بود. ضامن انتخاباتی آزاد و عادلانه و حقوق بشر از جمله حقوق زنان. شاید نتیجه، چندان عالی نباشد اما فکر می کنم در طول این مدت انتقالی که قبلأ در باره اش موافقت کرده ایم، بتوانیم به نقطه ای برسیم که سازش سیاسی ممکن شود. سازشی که هم با ارزشهای ما و هم دلیل ورود نظامی ما به افغانستان همخوانی داشته باشد.

این یعنی گفتگو با بخشهایی از طالبان؟

در نهایت، این یعنی گفتگو با طالبان. هرچند ما پیش شرطهای هرگونه سازش جدی را به طور مشخص گفته ایم. طالبان باید تمامی روابطش با القاعده را قطع کند. از خشونت دست بردارد و به قانون اساسی افغانستان احترام بگذارد. اینها برخی از اساسی ترین پیش شرط هاست.

آیا بر این اساس با آنها وارد گفتگو شده اید؟ شخص شما را نمی گویم. منظورم دولت است!

کاری که ما کرده ایم این است که با طیف وسیعی از افراد و گروهها در منطقه وارد گفتگو شده ایم. خود حامد کرزی، رئیس جمهوری، می کوشد روند سازشی را به انجام برساند که مورد حمایت ماست. او یک شورای صلح هم تاسیس کرده که به شکل گیری گفتگوها خیلی کمک می کند. این روند گفتگو در سطوحی پائین تر و با شماری از فرماندهان طالبان در جریان است. افرادی که می آیند و می گویند آماده ایم سلاحمان را زمین بگذاریم و در روند سیاسی کشور نقش داشته باشیم.
همین گفتگو مشحصأ در سطوح بالاتر، پیچیده تر است. در نظر من مسئله اساسی این است که یک سازش سیاسی صورت بگیرد، همان چیزی که ما از آن حمایت می کنیم. انتظار نداریم افغانستان به یکباره سوئیس شود. اما دوست داریم هر مصالحه ای که صورت می گیرد به شکلی باشد که اولأ افغانستان بار دیگر به پناهگاهی امن برای تروریسم تبدیل نشود. دوم اینکه، این روند که در سایه نهادهای اجتماعی و احترام به حقوق بشر شکل گرفته، حفظ شود.

در سخنرانیتان در مورد خاورمیانه از بازگشت به مرزهای ۱۹۶۷ حرف زدید که برای خیلی ها جالب بود. این موضع کنونی دولت آمریکاست؟

آن چه که من گفتم، به عقیده بیشتر کسانی که تاریخ مناقشه اسرائیل و فلسطینیان را بررسی کرده اند، امری بدیهی است. اینکه اگر قرار باشد صلحی در کار باشد، باید دو کشور اسرائیل و فلسطین در کنار هم تشکیل شود.

اما نمی شود که مجمع الجزایری کوچک از سرزمینهای فلسطینی (در دل اسرائیل) داشت!

نه! دو کشور در کنار هم! در مذاکرات اسرائیل و فلسطینیها، مرزهای سال ۱۹۶۷ نقش اساسی خواهد داشت.

قبول اینکه شرایط عوض شده و باید بده بستان هایی در کار باشد تا منافع دو طرف تامین شود. این یک طرف قضیه است. مسئله دیگر هم که به همین اندازه بخش مهمی از سخنرانی من بوده، این است که اسرائیل هم باید در کرانه غربی رود اردن، خیالش از نظر امنیتی راحت باشد.موضوع امنیت، برای اسراییلی ها موضوع مهمی است.
با توجه به آنچه در غزه اتفاق افتاده همچنین پرتاب راکت از سوی حزب الله، اسرائیلی ها تا احساس نکنند که می توانند امنیت سرزمینشان را تامین کنند، اقدامی نخواهند کرد.
بنابراین حرف ما این است ... بیاید گفتگوها را در مورد سر زمین و امنیت آغاز کنیم اما اینها کل مشکل را حل نخواهد کرد. موضوع بیت المقدس هنوز حل نشده، باقی می ماند. موضوع آواره ها هم همینطور. اما اگر ما در مورد آینده و دورنمای تشکیل کشور مستقل فلسطین به پیشرفت هایی برسیم آن وقت دو طرف به واقعیت پی می برند و به این نکته که، به هرحال هدف نهایی این خواهد بود. آن وقت است که برایشان آسان می شود که برای حل مشکلات موجود، امتیازهایی از سر اکراه هم بدهند.

دو گروه فتح و حماس آشتی کرده اند. آنها در پائیز به سازمان ملل متحد می روند. می خواهند رسمأ خواستار به رسمیت شناخته شدن کشور فلسطین شوند. آیا این کار از دیدگاه ایالات متحده آمریکا اشکالی دارد؟ شما آیا از این کار دفاع می کنید یا آن را وتو خواهید کرد؟

فکر می کنم به ۲ دلیل اشکال داشته باشد! اول اینکه حماس هنوز حق موجودیت اسرائیل را به رسمیت نشناخته، دست از خشونت بر نداشته و مذاکرات صلح را هم قبول ندارد. از دید آنها این کار، مسیر درستی برای حل مسایل نیست. در واقع برای اسرائیل خیلی سخت است که بگوید می خواهیم برابر کسی قرار بگیریم که موجودیت ما را به رسمیت نمی شناسند و این مسئله ای است که فلسطینی ها باید آن را حل کنند.

آیا شما این خواست فلسطینی ها را وتو می کنید؟

آنها باید ابتدا تصمیم بگیرند که موضع رسمی تشکیلات واحد فلسطینی در برابر اسرائیل چه خواهد بود. برای اینکه اگر فلسطینی ها نتوانند بر این مشکل فائق آیند کار برای مذاکره خیلی سخت خواهد شد. من همچنین معتقدم تصور این که چنین مسئله ای در سازمان ملل حل شود، واقع بینانه نیست. ما به صراحت به فلسطینیها گفته ایم. هرچه که اینجا به شما می گویم به آنها هم در جلسات خصوصی گفته ام. اینکه صرف نظر از هرچه در سازمان ملل اتفاق بیافتد، شما برای اینکه سرزمینی مستقل داشته باشید باید با اسرائیلی ها طرف صحبت شوید. مسئله این است که فلسطینی ها نمی توانند اسرائیل را دور بزنند و به همین دلیل است که هر تلاشی در سازمان ملل، جنبه نمادین خواهد داشت. از این کارهای نمادین در گذشته زیاد دیده ایم. ایالات متحده چندان از این قبیل اقدامان استقبال نمی کند، برای اینکه مسایل و مشکلات اصلی فراموش می شود. این مسئله باید بین دو طرف حل بشود.

بله، تمامی این بخش از دنیا که درباره اش صحبت می کنیم انگار که شعله ور شده. اعتراض هایی برای مطالبه حقوق مدنی در دوران امروز. شما به جوان سوری که بعد از نماز جمعه به خیابان می رود و اعتراض او با باتوم پاسخ داده می شود چه دارید بگویید؟ به آنهایی که تیر می خورند؟ به عنوان پرقدرت ترین شخصیت سیاسی دنیا پیامتان به این معترضان چیست.

پیام من این است که قدرت و فضیلت اخلاقی روش های بی خشونت در همین آمریکا نشان داده شده. دیوار برلین فرو ریخت نه به این دلیل که اتحاد جماهیر شوروی و آلمان شرقی در پی حمله نظامی سرنگون شدند بلکه، به این دلیل که مردم به نقطه ای رسیدند که احساس کردند خسته شده اند. آنها زندگی می خواستند که در آن فرصت و اراده نقش داشته باشد. چیزی که همین الان، در خاورمیانه شاهدش هستیم. چیزی که در مصر دیده ایم، در تونس دیدیم. فوق العاده است. وقتی شهامت مردمی را می بینید که برای رسیدن به خواسته شان به مقابله با باتوم و گلوله می روند.
هدف من از سخنرانی در مورد خاورمیانه بخشی این بود که بگویم آمریکا در کنار مردمی است که از طریق روشهای غیر خشونت آمیز، به دنبال زندگی بهتر برای خود و خانواده شان هستند. من در سخنانم گفتم که وقتی روزهای آغازین اعتراضات به پایان می سد و دوره انتقالی آغاز می شود، وارد عرصه سیاسی می شوید. دوران آشفته و سختی خواهد بود. آنجاست که نیاز به تشکیل نهادهایی برای احترام به حقوق اقلیت ها احساس می شود. نیاز به اینکه اطمینان حاصل کنید انتخاباتی سالم و عادلانه برگزار خواهد شد. قبول اینکه نیاز است بین فرقه ها و قومیت های مختلف، سازش یا مراوده برقرار شود. آنچه در خاورمیانه در حال شکل گیری است، همان درگیریهای سیاسی است که ما اینجا در غرب با آن آشنا هستیم. آمریکا حامی حرکت های مردمی خواهد بود اما تا زمانی که معترضان به این اصل پایبند باشند که تغییراتی که مد نظر آنهاست، با خشونت حل نمی شود.

خبر کشته شدن بن لادن، فرصتی را برایتان فراهم آورد. می خواهم بدانم چگونه می خواهید از این فرصت برای مصرف داخلی استفاده کنید؟ مشکلات داخلی شما کم نیست. در انتخابات کنگره دوران سختی را تجربه کردید. دور دوم انتخابات ریاست جمهوریتان هم در راه است.

راستش دغدغه هر روزه من، اقتصاد آمریکا است و اطمینان حاصل کردن از اینکه آیا این اقتصاد رشد می کند یا نه. همینطور در مورد اقتصاد جهان. دغدغه اینکه افراد بیکار، آیا می توانند کار پیدا کنند که هزینه زندگی و خورد و خوراک خانواده شان را تامین کنند یا نه.
خیلی مواقع با خود می گویم چگونه می توان کاری کرد تا این شعار معروف "رویای آمریکایی" در زندگی مردم عادی تحقق پیدا کند یا نه. به همین خاطر است که ما به عملکرمان در قبال مسئله بن لادن افتخار می کنیم. به رویکردمان در مسایل امنیتی. اما آن چیزی که برای خانواده آمریکایی در جاهای مختلف این کشور، از تولیدو گرفته تا اوهایو و فلوریدا مهم است ....

اقتصاد است...

بله... به همین دلیل است که باید به اقتصاد اولویت دهیم.

الان که به گذشته نگاه می کنید به روزهای فعالیت انتخاباتی و آن شور و هیجان و امید و شعار "بله ما می توانیم"، اوبامای امروز دوست دارد چه به اوبامای آن روزها بگوید؟ آدم خوبی بودید؟ زندگی با ورود به کاخ سفید سخت تر می شود؟

ببینید، بین باراک اوبامایی که کاندیدای ریاست جمهوری بوده و این باراک اوبامایی که الان روبروی شما نشسته فرقی نیست. کاری که من انجام دادم اشاره به افق و دورنمایی بوده که باید به آن برسیم. شب انتخابات گفتم... راه سختی پیش روی ماست. شاید بیش از یک سال نیاز باشد، شاید حتی بیش از یک دوره ریاست جمهوری تا مسیر حرکت کشور را به سمتی برد که وعده های مان را عملی کنیم. اما...

خیال رییس جمهوری شدن برای بار دوم را هم در سر دارید؟

تا اینجای راه، فوق العاده عمل کرده ایم. مثلأ نظام بهداشت همگانی، که شما بریتانیایی ها آن را بدیهی فرض می کنید. نظامی که ضامن سلامتی شماست. ما لایحه اش را دادیم و حالا دارد قانون می شود. اقتصادمان را از از خطری مانند رکود بزرگ نجات دادیم و دوشادوش بریتانیا، نقش عمده ای در نجات نظام مالی دنیا داشتیم.
اطمینان حاصل کردیم که دانشجویان، بتوانند وام بگیرند و به دانشگاه بروند. در انرژی های پاک سرمایه گذاری کردیم. خیلی از دست آورد هایی که مایه افتخار من است. کارهایی هم ناتمام مانده. قوانین مهاجرتی ما مشکل دارد. در زمینه سیاستگذاری انرژی کار زیادی در پیش است. خیلی از این موارد در نظرم است که شاید ذهنم را تا چند سال دیگر هم مشغول کند.

شما به زودی به بریتانیا سفر می کنید. مهمان ملکه بریتانیا در کاخ باکینگهام خواهید بود. خیلی ها دفعه گذشته که به اینجا آمده بودید با خود گفتند شما و همسرتان میشل، به نظر خیلی با ملکه و دوک ادینبرگ رابطه دوستانه ای دارید.

آنها انسانهایی فوق العاده مهربان و دوست داشتنی هستند. خیلی به ما محبت کردند. من بار اولی که به انگلستان آمدم با همه اعضای خانواده سلطنتی دیدار کردم. دقیقأ ۳ سال پیش بود. میشل و دو دخترم دوباره به لندن رفتند و بازدید کاخ باکینگهام. ملکه الیزابت خیلی به فرزندانم ابراز لطف کرد.
به نظرم، او نه فقط برای بریتانیای کبیر و کشورهای مشترک المنافع، که شاید تمام جهان، نمادی از بهترین‌ ویژگیهای انگلستان است و ما خیلی به او افتخار می کنیم.

دیوید کامرون، نخست وزیر، هر هفته با ملکه الیزابت ملاقات دارد. فکر می کنم اولین رئیس جمهوری آمریکا که به یاد دارد، ترومن باشد و بعد از آن آیزنهاور و بقیه... گفتگویی کاملا شخصی با او خواهید داشت. نه کاغذ قلمی هست نه میکروفونی. دوست داشتید کمی می توانستید با او بگویید و بخندید.

البته فکر نمی کنم هیچکس با الیزابت دوم، ملکه بریتانیا بگو بخند کند.

شاید نه ......

یکی از ویژگی های کار ما این است که به ما امکان می دهد با مردم از هر طبقه ای از اجتماع برخورد کنیم. یک روز فرصت دست می دهد که با ملکه بریتانیا حرف بزنیم، روز دیگر با کسی که آمده توی کافه کنار بزرگراهی در همین آمریکا، شام بخوریم. مسئله این است که اگر اهل گوش کردن باشید، خیلی چیزها برای شنیدن هست.فکر می کنم بیشتر سیاستمدارها، به جای اینکه گوش کنند، حرف می زنند. من سعی می کنم اینطور نباشم.

از گفتگو با شما ، خیلی لذت بردم آقای رئیس جمهور. خیلی ممنونم.

ممنون از شما. من هم لذت بردم.

آمنه قربانی اسیدپاشی: دو میلیون یورو برای تضمین آینده ام است؛ حکم حبس ابد هم باید اجرا شود

2011-05-22T04:10:00.000-07:00

آمنه بهرامی که قربانی اسیدپاشی خواستگار خود شد.

در حالی که رسانه ها در ایران اعلام کرده اند که آمنه بهرامی نوا، قربانی اسید پاشی در ایران خواستار به تعویق افتادن اجرای حکم قصاص متهم پرونده شده است، وی در گفت و گو با رادیو فردا ضمن رد این موضوع می گوید که برای ادامه درمان به اسپانیا می رود.

پیش از این قرار بود مجید موحدی، جوانی که هفت سال پیش آمنه را با اسید سوزانده و باعث کوری او از هر دو چشم شده بود، به درخواست آمنه قصاص شود، اما اجرای این حکم به دستور رئیس قوه‌قضاییه به تعویق افتاد.

آمنه بهرامی نوا : هفته گذشته شش ميليون و ۶۰۰ هزار تومان پول بليتم شد. با اين شرايط بدی که من دارم. دادگاه گفت بيا بهت قول می دهيم دو روزه حکم اجرا می کنيم. قرار شد روز شنبه حکم من اجرا شود. وقتی رفتم ديدم اجرا نشد.

همه خبر داشتند حکم اجرا نمی شود. حتی خبرنگارها غير از خود من. روحيه ام خيلی بد شد هفته گذشته من همه اش مريض بودم. من فقط به دادگاه گفتم که کی قرار است حکم اجرا شود. گفتند به زودی. گفتم می شود لطفا بگوييد زمان به زودی يعنی کی؟ گفتند نه ما نمی توانيم بگوييم.

گفتم حالا که شما نمی دانيد چه روزی، بر می گردم بارسلون به درمانم ادامه می دهم. عملم را می کنم، شما هم هر موقع خواستيد و مطمئن بوديد که صد در صد می خواهيد حکم را اجرا کنيد به من اطلاع بدهيد من بر می گردم. در واقع من کنسل اش نکردم. دادگاه است که جواب مطمئنی به من نمی دهد.

ولی اين طور که آقای روانی وکيل مدافع مجيد مطرح کردند گويا اساسا اجرای حکم قصاص با اسيد سولفوريک منتفی است. به خاطر اين که استفاده از اين اسيد که گويا مورد درخواست شما بوده، آسيب های بيشتر از از بين بردن بينايی چشم مجيد را وارد می کند و به همين خاطر ايشان درخواست استمهال کرده اند از قوه قضاييه.

پنج قطعه اسيد کجا يک پارچ اسيد کجا؟ دادگاه به من گفت. گفت شايد اصلا بر اثر اين اسيدهايی که می ريزيد توی چشمش فوت کند مجيد موحدی.

گفتم باشد من ۲۰۰ ميليون مگر ديه نمی خواهم، بابت ديه شان بدهيد. فکر نمی کنند. وقتی يک پارچ ريخته توی صورت من و تمام وجودم سوخته و چشمايم سوخته و نمرده ام. زنده ماندم. چطور با پنج قطره اسيد قرار است ايشان بميرد و آن هم توی بيهوشی و توی بيمارستان فارابی که بهترين تجهيزات چشم پزشکی را دارد.

من فقط يک چيز می خواهم بگويم. من حکم را گرفتم. حکم قصاص اصل قرآن است. توی سوره نور خدا می گويد بنده من، وقتی کسی به تو ظلم کرد اين ظلم را جواب بده. اگر اين کار را نکنی از بنده های مومن من نيستی.

اگر آقای لاريجانی که مقام اول قضايی ايران هستند و به پائين بخواهند پا روی حکم من بگذارند يعنی روی اصل قرآن پا گذاشتند.

پنج قطره اسيد کجا و يک پارچ اسيد کجاست. همين جوری اش ده درصد از ظلمی که به من شده دارد جبران می شود.

اين طور که وکيل آقای موحدی گفته اند گويا تا به حال دويست ميليون تومان پول فراهم شده تا به عنوان بخشی از آن دو ميليون يورويی که شما درخواست کرديد به شما پرداخت شود. گفته اند که اين عقب افتادن حکم قصاص می تواند کمک کند که مبلغ بيشتری فراهم شود تا شما به خواسته تان برسيد. آيا در آن صورت واقعا شما از قصاص صرفنظر خواهيد کرد؟

من گفته ام. من می خواهم حکم مجيد موحدی به حبس ابد تبديل شود. نه اين که مجيد موحدی آن پول را بدهد بيايد بيرون. نه!

من دو ميليون يورو بابت دو چشم های مجيد موحدی می گيرم. بقيه حکمی که دارم سر جايش هست. يعنی ديه ۱۵۰ ميليونی من بابت دست و صورت سوخته ام سر جايش هست و بايد به من پرداخت کند غير از آن دو ميليون يورو.

من اين پول را فقط می خواهم برای اينکه آينده ام تضمين شود. می گويم. آن هم در ازای اين که حبس ابد به او بدهند. اگر بخواهند حبس ابد به مجيد موحدی ندهند و بيايد بيرون دو ميليون يورو به درد خودشان می خورد.

چشم در برابر چشم: سیستم نابیناي قضائی در ایران

2011-05-22T04:05:00.000-07:00

آزاده معاوني

قوه قضائیه ایران، کور کردن یک مرد را با چکاندن اسید در چشم به تعویق انداخت. این مرد در سال 2004 بعد از اینکه یک زن جوان درخواست ازدواج او را رد کرده بود، اقدام به اسیدپاشی کرده بود. علت تعویق اجراي حکم، موج اعتراضات در داخل و خارج از ایران به اجراي حکم قصاص بود که به قرباني این اجازه را مي دهد همان جنایتي را که در حقش شده است در مورد مجرم اجرا کند.

این پرونده در سال 2004 مورد توجه افراد بسیاري قرار گرفت، مجید موحدي، دانشجو، در یکي از خیابان هاي تهران جلوي آمنه بهرامي را سد مي کند و یک سطل اسید به صورتش مي پاشد. آمنه، یک مهندس زیباي جوان بود که بارها درخواست ازدواج موحدي را رد کرده و مزاحمت هاي او را به پلیس گزارش داده بود. او بر اثر این حمله بینایي خود را از دست داد و سال هاي اخیر را بین ایران و اسپانیا و تحت جراحي هاي متعدد و ناموفق براي ترمیم صورت و بدست آوردن بینایي اش گذرانده است.

بخش اعظم اعتراضات در رسانه هاي ایراني و وبلاگ ها متوجه نظام قضائي جمهوری اسلامی است که چنین حکمي را صادر مي کند و در نتیجه آن قانون چشم در برابر چشم که مربوط به سیستم قضاوت اسلامي در قرن هفتم است، اجرا مي شود. طبق این قانون دو راه در برابر قرباني قرار مي گیرد، یا ببخشد یا قصاص کند. آسیه امیني، که یک فعال حقوق زنان است و در اروپا زندگي مي کند، مي گوید:« بهرامي باید در جایگاه قاضي بنشیند و کسي را که به او حمله کرده است یا ببخشد، یا از او انتقام بگیرد. سیستم قضائي ایران او را به این بن بست هدایت کرده است و این قانون است که ایراد دارد.» بهرامي قصاص را انتخاب کرده و معتقد است که این انتخاب او مانع از جنایت هاي بعدي خواهد شد. وي روز یکشنبه به بي بي سي فارسي گفت:« من مي خواهم که آدم هایي مثل موحدي بدانند که اگر موجب آزار کسي بشوند، تا آخر عمر آزار خواهند کشید.»

او در این برنامه تلویزیوني گفت که راه هاي مدرن تري مانند گرفتن غرامت را ترجیح مي دهد. او گفت:« قبل از هر چیزي مي خواهم که او تنبیه بشود. اما اگر گروه هاي حقوق بشري انقدر نگران هستند، به من 2 میلیون یورو بدهند و موحدي هم محکوم به حبس ابد بشود تا من از قصاص بگذرم.» در این برنامه با بهرامي و مادر گریان موحدي که تقاضاي بخشش مي کرد، یک گفتگو انجام شد. در این برنامه افراد زیادي از ایران تماس گرفتند و بسیاري از آنان نگران "بخشش" بهرامي بودند و این درحالي است که شاید بشر دوستانه ترین اقدام منجر به گسترش این عمل جنایتکارانه بشود. دلقک ایراني، وبلاگنویس شناخته شده ایراني، در برنامه گفت:« آمنه! دخت ایراني ما شادي تو را درک و از تو حمایت مي کنیم.»

بهرامي، که قرار بود خودش قطره هاي اسید را در چشمان موحدي بیهوش شده بریزد، بیرون از بیمارستان قوه قضائیه متوجه شد که اجراي حکم به تعویق افتاده است. گروه هاي حقوق بشري و دولت هاي غربي از دولت ایران خواسته بودند که این حکم اجرا نشود. دولت ایران معمولا در این جور موارد بجاي عقب نشیني فورا اقدام مي کرد اما مورد بهرامي یک مسئله غامض منحصر بفرد است: برخلاف بسیاري از موارد حقوق بشري که ابتدا افکار عمومي را در غرب تحت تاثیر قرار مي دهند، این مورد افکار عمومي در ایران را بشدت تحت تاثیر قرار داد و در جامعه ایراني بازتاب وسیعي داشت. اجراي حکم در ایران ممکن است منجر به واکنش در برابر حکومت بشود که بر اثر اختلافات سیاسي عمیقا دچار شکاف شده است. امیني مي گوید:« ابراز همدردي براي هر دو طرف در ایران بسیار گسترده بود و این فشار زیادي را بر دولت تحمیل کرد.»

جدا از اینکه این پرونده در صدرخبر هاي ایران قرار داشت، ایرانیان نیز متوجه این موضوع شدند که چگونه آداب و رسوم قدیمي آنها با قواعد مدرن در تضاد است. این جنایتي نبود که در یک دهکده بین افراد بیسواد اتفاق افتاده باشد بلکه یک تراژدي بود که در پایتخت و بین دو شهرنشین با سواد اتفاق افتاده است. این تاییدي است بر این نکته که چطور موقعیت زن ایراني- که در دانشگاه ها و فعالیت هاي اجتماعي در اکثریت هستند- بطرز عجیبي در جامعه مردسالار جا افتاده است. درست است که زنان در ایران فیلم مي سازند، صاحب گالري هنري هستند و کتاب هاي پر فروش مي نویسند، اما همچنان تحت تاثیر آداب فرهنگي هستند که گاهي اوقات به اندازه کشور همسایه شان افغانستان محافظه کارانه است. نیره توحیدي، کارشناس مسائل ایران و استاد دانشگاه نورث ریج، مي گوید:« این مورد رفتار هاي تبعیض آمیز جنسي و تبعیض در جامعه ایراني را بخوبي نشان مي دهد. این رسومات حق ویژه اي براي مرد ایجاد مي کند که مي تواند زني را که مي خواهد بدون درنظرگرفتن اینکه آیا زن او رادوست دارد و این عشق دوطرفه است یا نه، بدست بیاورد. این قانون چشم در برابر چشم که یک رویکرد قبیله اي به جنایات است یاد آور این نکته است که چنین قانوني چرخه خشونت را بجاي کاهش، تقویت مي کند. یک مرد نابیناي دیگر به یک زن نابینا اضافه مي شود تا جامعه از آنان مراقبت کند.»

تایم، 15 مه

دولت آبادی:قصاص پرونده اسیدپاشی اجرا می‌شود

2011-05-21T07:46:00.000-07:00

هزینه گزاف درمان سرطان در ایران/پاداش ده میلیون تومانی برای شهردار شیراز

2011-05-21T07:44:00.000-07:00

محدودیت های ویزای آمریکا برای دانشجویان ایرانی کاهش یافت

2011-05-21T07:42:00.000-07:00

متن سخنان ویدیویی هیلاری رادهام کلینتون، وزیر امور خارجه

مایۀ خشنودی من است که یک گام بزرگ به جلو را در پشتیبانی دولت اوباما از مردم ایران اعلام دارم.

به موجب سیاست روادید ما در گذشته، دانشجویان و دیدار کنندگان ایرانی در چهارچوب برنامه های مبادله، می توانستند روادیدهایی که فقط سه ماه اعتبار داشتند و تنها برای یک بار ورود به کشور معتبر بودند دریافت دارند. این ترتیب از امروز تغییر یافته است. آنها اکنون واجد شرایط دریافت روادید هایی با اعتبار دو ساله و با امکان ورودهای مکرر هستند.

این ترتیب به جوانان ایرانی فرصت می دهد تا برای حضور در رویدادهای خانوادگی به کشور خود بازگردند، در کارآموزیها شرکت جویند و برای گذراندن تعطیلات به خارج از ایالات متحده سفر کنند و دیگر به دریافت روادید جدید برای هر بار ورود نیاز نخواهند داشت.

من از بسیاری دانشجویان ایرانی و آمریکایی های ایرانی تبار شنیده ام که آنها خواستار این تغییر بودند. بنا بر این من مایلم شما بدایند که ما به نگرانی های شما گوش می دهیم. ما گفت و شنود و مبادلۀ بیشتری را با کسانی از شما که در حال شکل دادن به آیندۀ ایران هستید خواستاریم. ما دوست داریم بتوانیم آنچه را که از نظر ما جنبه های مثبت آمریکا است با شما به اشتراک بگذاریم.

زیرا تا زمانی که دولت ایران به سرکوب توانایی های بالقوۀ شما ادامه می دهد، ما در کنار شما خواهیم ایستاد. ما از آرمانها و حقوق شما حمایت می کنیم. و به جستجوی خود برای یافتن راه های تازه ای به منظور پدید آوردن فرصت های بیشتر در جهت ایجاد تغییر واقعی در ایران ادامه خواهیم داد.
سپاسگزارم.

*****************

یادداشت رسانه ای: تغییرات در رابطه با مدت اعتبار روادید برای متقاضیان دانشجوی ایرانی در رده های F, J و M

از تاریخ ۲۰ مه ۲۰۱۱ به بعد، متقاضیان ایرانی دارندۀ شرایط برای روادید در رده های F, J و M به منظور تحصیل و تحقیق در رشته های غیر حساس، غیر فنی، و وابستگان آنها، برای دریافت روادیدهای دوساله با امکان ورود مکرر واجد شرایط خواهند بود. این تغییری است که در جهت افزایش [مدت اعتبار و تعداد دفعات ورود] نسبت به روادید سه ماهه با یک بار امکان ورود، داده شده است.

این تغییر به دانشجویان ایرانی و کسانی که طبق برنامه های مبادله به آمریکا می آیند امکان می دهد تا با سهولت بیشتری مسافرت کنند و از این طریق موجبات پیشبرد هدف ما در ارتقاء جریان آزاد اطلاعات و اندیشه ها فراهم خواهد آمد. این تصمیم مهم در حالی اتخاذ می شود که جامعۀ جهانی شاهد افزایش سانسور توسط دولت ایران و منزوی ساختن هرچه بیشتر مردم کشور است.

در حال حاضر ایرانیانی که با روادید سه ماهه از یکی از این رده های بالا و یک بار حق ورود در ایالات متحده اقامت دارند، باید بار دیگردر خارج از خاک آمریکا در یکی از کنسوگریهای ایالات متحده تقاضای بدهند تا بتوانند به اخذ روادیدهای دوساله با حق ورود متعدد توفیق یابند. به خاطر داشته باشید که اعتبار یک روادید به زمانی که دارندۀ آن باید وارد ایالات متحده شود اشاره دارد و با مدتی که مقامات گمرگی و حفاظت مرزی ایالات متحده در یک بندر ورودی برای اقامت در کشور به دارندۀ روادید اجازه می دهند در ارتباط نیست. دانشجویان ایرانی و کسانی که طبق برنامه های مبادله به آمریکا می آیند و دارای وضعیت مطلوبی هستند تا بعد از ترک ایالات متحده نیازی به دادن تقاضا برای یک روادید جدید ندارند.

*****************

پرسش هایی که غالبا مطرح می شوند و پاسخ آنها

پرسش: چرا شما این تغییرات را در این هنگام می دهید؟
همانطور که پرزیدنت اوباما در پیام نوروزی (سال نو ایرانی) خود در ۲۰ مارس ۲۰۱۱ خاطرنشان ساخت، جوانان ایرانی این قدرت را دارند تا کشوری به وجود آورند که پاسخگوی خواستهای آنان باشد. او وعدۀ پشتیبانی از جوانان ایران را داد و این کار نمونه ای از آن پشتیبانی است.
انجام این تغییرات در سیاست روادید ما تأییدی بر وعدۀ رئیس جمهوری است و به ایجاد راه هایی برای تعامل با جوانان ایران، تسهیل توانایی آنان به انجام تحصیلات خود در آمریکا و امکان دادن به مردم جوان ایران برای تعامل با بقیۀ جهان، یاری خواهد داد.
این تصمیم بویژه در این هنگام که دولت ایران دانشجویان را در معرض سرکوب قرار می دهد و مؤسسات آموزشی را به طور کلی بر روی دانشجویان با استعداد می بندد حائز اهمیت است.
پرسش: فکر می کنید دولت ایران چگونه واکنشی از خود نشان خواهد داد؟ آیا شما دولت ایران را از مراتب آگاه ساختید؟
این تصمیم یکجانبه ای بود که هدف آن قائل شدن امتیاز برای دانشجویان و کسانی بود که از طریق برنامه های مبادله به آمریکا می آیند، و ما انتظار داریم که دولت ایران به فواید دراز مدت آن اذعان کند و به آنان اجازه دهد که برای انجام تحصیلات خود به اینجا بیایند.
پرسش: معنای واقعی این تغییر چیست؟
از نظر عملی معنای آن این است که دانشجویان و کسانی که از طریق برنامه های مبادله به آمریکا می آیند اکنون قادر خواهند بود در مدت تحصیلات خود بدون داشتن نیاز به تقاضای روادید جدید برای هربار که از ایالات متحده خارج می شوند، سفر کنند. پیش از این، ایرانیانی که در ایالات متحده درس می خواندند، از سفر کردن حتی در موقعیت های اضطراری از نظر خانوادگی، تعطیلات یا برای مرخصی، اجتناب می جستند، زیرا پیش از بازگشت خود می بایست برای ورود مجدد به ایالات متحده تقاضای روادید جدید کنند.
پرسش: آیا این تغییر شامل همۀ دانشجویان ایرانی می شود؟ آیا دانشجویانی هم که هم اکنون در ایالات متحده به سر می برند مشول آن می شوند؟
تغییر در مدت اعتبار روادید شامل همۀ دانشجویان بالقوه ایرانی و مشارکت کنندگان در برنامه های مبادله که برای رده های F ، J و M روادید به منظور تحصیل و تحقیق در رشته های غیر حساس، و غیر فنی تقاضا می دهند و نیز وابستگان آنان می گردد. دانشجویانی که هم اکنون با روادید سه ماهه و حق یکبار ورود در ایالات متحده اقامت دارند نیاز خواهند داشت تا برای این که واجد شرایط روادیدی با مدت اعتبار طولانی تر شوند در خارج از خاک آمریکا در یکی از کنسوگری های ایالات متحده بار دیگر تقاضا بدهند. در هرحال، اعتبار یک روادید با مدتی که مقامات گمرگی و حفاظت مرزی ایالات متحده در یک بندر ورودی به دارندۀ آن برای اقامت در کشور اجازه می دهند در ارتباط نیست. دانشجویان و کسانی که طبق برنامه های مبادله با روادیدهای سه ماهۀ F ، J و M به آمریکا می آیند و دارای وضعیت مطلوبی هستند جز در صورت ترک ایالات متحده نیازی به تقاضای روادید جدید ندارند.
پرسش: منظور شما از رشته های غیر حساس، غیر فنی تحصیلی چیست؟ آیا منظور این است که اکثریت دانشجویان ایرانی همچنان مشمول مقررات پیشین می شوند؟
منظور از رشته های غیر حساس تحصیل و تحقیق رشته هایی هستند که به فعالیت های ایران در جهت گسترش سلاح های هسته ای مدد نمی رسانند. در حال حاضر شمار در خور توجهی از ایرانیان برای دنبال کردن رشته های تحصیلی غیر حساس، غیر فنی در ایالات متحده تقاضا می دهند، یا از وابستگان چنین افرادی هستند.
پرسش: چرا تنها ۲ سال، در حالی که مدت یک دورۀ عادی تحصیل چهارسال است؟
در حال حاضر دولت آمریکا تشخیص داده است که حداکثر دو سال دورۀ اعتبار با منافع ایالات متحده سازگار است. اما این تصمیم، تمدید مدت اعتبار روادید را در تاریخ بعدی چنانچه موافق با منافع ایالات متحده تشخیص داده شود منتفی نمی کند. توجه داشته باشید که ممکن است به دانشجویی برای مدت تحصیلاتش اجازۀ اقامت در ایالات متحده داده شود، حتی اگر مدت روادیدی که به وسیلۀ یک سفارت یا سرکنسوگری آمریکا در خارج به او داده شده کوتاه تر از دورۀ تحصیلی باشد.
پرسش: در بارۀ تشریفات طولانی اداری چه می گویید؟
متقاضیان دانشجو یا شرکت کنندگان در برنامۀ مبادله تشویق می شوند که از پیش برای روادیدهای خود تقاضا بدهند. دانشجویان به محض این که از نظر داشتن مدارک واجد صلاحیت باشند، می توانند به این کار اقدام کنند. اکثر تشریفات اداری در ظرف ۶۰ روز بعد از مصاحبۀ مربوط به اخذ روادید طی می شود، ولی طول زمان ممکن است بر حسب وضع فرد در هر مورد تغییر کند. وزارت امور خارجه برای انجام به موقع تشریفات اداری روادیدهای دانشجویی با این هدف که دانشجویان بتوانند در برنامه های دانشگاهی حضوریابند، صرفنظر از تابعیت دانشجو اولویت قائل می شود و وزارت امور خارجه پیوسته برای بهبود مدت زمان تشریفات اداری در تلاش است.
پرسش: آیا دانشجویان آمریکایی که در ایران تحصیل می کنند از رفتار متقابل درارتباط با دوره های اعتبار و تعداد دفعات ورود برخوردار می شوند؟
بدون وجود روابط دیپلماتیک با ایران، هیچ امکانی برای یک مقام کنسولی وجود ندارد تا بتواند هریک از جنبه های سیاست مربوط به صدور روادید، مشتمل بر رفتار متقابل در ارتباط با دوره های اعتبار و تعداد دفعات ورود دانشجویان آمریکایی مشغول تحصیل در ایران را با دولت ایران مورد مذاکره قراردهد. افزوده بر این، چندین سال است که ایالات متحده یک هشدار را در مورد مسافرت به ایران در جای خود محفوظ نگه داشته است. در این هشدار با یادآوری این که ایالات متحده دارای روابط مستقیم دیپلماتیک یا کنسولی با ایران نیست، به مسافران آمریکایی توصیه می شود که "با دقت مخاطرات سفر به ایران را در نظر بگیرند".

مردم سوریه پرچم جمهوری اسلامی را آتش زدند

2011-05-21T07:40:00.000-07:00

مردم سوریه برای چندمین هفته متوالی بر علیه دیکتاتوری این کشور دست به تظاهرات زدند.

مردم سوریه امروز همانند جمعه های پیشین بر علیه بشار اسد حاکم کشور سوریه دست به اعتراضات گسترده ای زدند که این اعتراضات با سرکوب نیروهای نظامی و امنیتی کشور سوریه مواجه شد. بی.بی.سی از کشته شدن دست کم ۲۰ نفر در تظاهرات امروز مردم سوریه خبر داده است.

در تظاهرات امروز، مردم سوریه پرچم های جمهوری اسلامی ایران، حزب الله لبنان و کشورهای روسیه و چین را به آتش کشیدند. این اقدام در اعتراض به حمایت ایران، روسیه و چین از دیکتاتوری سوریه صورت گرفت.

پیش از این طی هفته های گذشته گزارش هایی مختلفی از حضور اعضای سپاه پاسداران ایران در سرکوب مردم سوریه منتشر شده بود. دولت آمریکا ماه گذشته همزمان با تحریم کشور سوریه، سپاه پاسداران ایران را نیز به دلیل نقش داشتن در سرکوب مردم سوریه تحریم کرد. در هفته جاری نیز دولت آمریکا، قاسم سلیمانی فرمانده سپاه قدس، و محسن چیذری یکی از معاونان وی را به دلیل سرکوب مردم سوریه در لیست تحریم ها قرار داد.

ده ها تن از مردم سوریه طی هفته های اخیر در تظاهرات ها بر علیه بشار اسد جان خود را از دست داده و صدها تن نیز بازداشت شده اند.

بشار اسد هفته گذشته کشتار مردم توسط نیروهای نظامی این کشور را "اشتباه" عنوان کرد اما همزمان از پذیرش خواسته های مردم امتناع کرده و ریشه اعتراضات را به کشورهای خارجی نسبت داد.

جمهوری اسلامی ایران و حکومت کشور سوریه از دیرباز دارای روابط مشترک و حسنه ای هستند. مقامات و مسئولین ایران طی هفته های گذشته علیرغم آنکه بارها برخوردهای خشن صورت گرفته در کشورهایی همچون بحرین و یمن را محکوم کرده اند اما تاکنون حاضر نشده اند سرکوب مردم در سوریه را نیز محکوم کنند.

گفتگوی سخنگوی فارسی زبان وزارت امور خارجه آمریکا با پارازیت

2011-05-21T07:38:00.000-07:00

اوباما:جلوگیری از دستیابی رژیم ایران به غنی سازی اورانیوم حتی با گزینۀ نظامی

2011-05-20T18:14:00.000-07:00

باراک اوباما، رئیس جمهوری آمریکا درسخنرانی درواشنگتن تأکید کرد که شیوه خروج سربازان آمریکائی ازعراق باید بصورت مرحله ای و به شیوه ای باشد که عراق مورد سوءاستفاده ایران قرار نگیرد و به مرکز هرج و مرج و بهشت تروریست ها تبدیل نگردد.

رئیس جمهوری آمریکا پس ازتأکید براینکه او ازآغاز مخالف جنگ درعراق بوده است، اظهارداشت که به هرحال اکنون دولت آمریکا در مقابل عمل انجام شده قرار گرفته است و لذا خروج نیروهای آمریکائی از عراق باید به مشکل مرحله ای و بصورتی انجام بگیرد که عراق به مرکز هرج و مرج و بهشت تروریست ها تبدیل نگردد.
باراک اوباما افزود که متأسفانه پیامد شکست استراتژی جنگ درعراق تقویت موقعیت استراتژیک جمهوری اسلامی ایران و تضعیف نفوذ و اعتبار ایالات متحده آمریکا دراین منطقه بوده است، ضمن آنکه جایگاه اسرائیل و دیگر متحدان آمریکا در آن خطه را با مخاطرات بیشتری مواجه نموده است و به همین جهت، بگفته باراک اوباما، وقت آن فرا رسیده است که دولت آمریکا استراتژی خود درآن منطقه راعمیقاً تغییر دهد.
رئیس جمهوری آمریکا درجایی دیگرازسخنان خود رئیس جمهوری اسلامی ایران، محمود احمدی نژاد و رژیم او را خطری برای جهان متمدن و آزاد توصیف کرده و با اشاره به بیانات غیرمتعارف و زننده نامبرده بخصوص سخنان او دربارۀ دروغ بودن هولوکاست و برگزار کردن کنفرانس ضد هولوکاست درایران، حرف های احمدی نژاد را انعکاس مواضع نازی های آلمان دانست.
باراک اوباما، با اشاره به خواست احمدی نژاد مبنی بر برچیدن اسرائیل ازنقشه جغرافیا، گفت غیرقابل پذیرش است که در قرن بیست و یکم، یک دولت عضو سازمان ملل متحد خواستارحذف یک عضو دیگر جامعه جهانی گردد.
رئیس جمهوری آمریکا افزود که نه دولت آمریکا و نه دولت اسرائیل، سخنان رئیس جمهوری اسلامی ایران را بعنوان صرفاً یک نوع شعار پراکنی تلقی نمی کند، بلکه آن را بسیار بسیار جدی می گیرد.
باراک اوباما از سوی دیگر جامعه جهانی را فراخواند که در جلوگیری از غنی سازی اورانیوم توسط جمهوری اسلامی ایران و پیشگیری از دستیابی رژیم دیکتاتوری روحانیون در آن کشور همکاری نمایند.
وی افزود که در این راستا هیچ گزینه ای را دولت آمریکا نادیده نخواهد گرفت، حتی گزینۀ توسل به نیروی نظامی علیه ایران.

فهرستی از حساب بانکی 100 مقام رژیم ایران

2011-05-20T17:26:00.000-07:00

Swiss Numbered and OGDA accounts and identified assets as evaluated by the WH/OP, March 2011(C$-Canadian dollar, A$-Australian dollar)

مجتبی خامنه ای (England £ 1.14 billion (2 accounts frozen since 2009), Germany 2.12 billion Euros (4 accounts), Qatar $400 million, S. Africa 950 million Euros (2 accounts), UBS/Micheloud & Cie/Credit Suisse 12 accounts adding to 3.85 billion Euros, Liechtenstein $ 2.8 billion, S. Africa $620 million, Shanghai $4.1 billion, UAE: $ 700 million, Malaysia A$670 millions)

Ali Khamenei (Switzerland (Micheloud & Cie/UBS/Credit Suisse, 18 accounts adding to 8.4 billion Euros, Liechtenstein $9.7 billion, Cayman Islands $6.8 billion , Shanghai $3.2 billion, Liechtenstein $2.9 billion, Belize $2.5 billion, Russia $1.1 billion, Malaysia $450 million, Trinidad & Tobago $400 million , S. Africa 2.1 billion Euros, India $630 million, UAE $560 million, Syria $210 million)

مسعود خامنه ای (UBS/ Micheloud & Cie/Credit Suisse 2.7 billion Euros, S. Africa $980 million, Syria $45 million, UAE $120 million, Malaysia 540 million Euros, Venezuela $1.2 billion, India 320 million Euros)

مصطفی خامنه‌ای (Credit Suisse $690 million, Hong Kong £360 million, Russia $80 million, Syria $12 million, Canada C$110 million, Panama $992 million)

Naziyheh Khamenei (Turkey $52 million, India 120 million Euros, Germany 102 million Euros, United Kingdom £ 280 million, UBS $421 million)

بدریه خامنه ای (UAE £142 million, Syria $13 million, Spain 120 million Euros, Panama $329 million)

حسن خامنه ای (UAE $60 million, Canada C$200 million, Turkey 37 million Euros, Shanghai $ 344 million)

هادی خامنه ای (Liechtenstein $290 million, S. Africa £121 million, Malaysia 93.2 million Euros, UBS/Scobag Privatbank/HSBC Private Bank (Suisse) 890 million Euros, Turkey 84 million Euros)

عزیز خوشوقت (Germany 52 million Euros, Austria C$ 101 million, S. Korea $21.9 million, Turkey $4.1 million)

غلامعلی حدادعادل (Canada C$ 220 million, Virgin Islands $365 million, Panama110 million Euros, Hong Kong $ 252 million)

حسين شاهمرادي (Turkey 12 million Euros, Canada C$ 22 million, Panama $ 62 million, UAE $3.1 million, Pakistan $ 4.5 million)

غلامرضا جلالی (Turkey 2.1 million Euros, Belarus $ 12 million, UAE $ 7.6 million)

Alireza Fayaz (India 35 million Euros, Malaysia $12.5 million, UAE 26 million Euros, Turkey 15.9 million Euros, Venezuela $34 million, Italy 14 million Euros)

Gholamreza Fayaz (Malta 40 million Euros, Panama $24 million, Malaysia $67 million, UAE $41 million)

Fatemeh Fayaz (India $23 million, Spain 11 million Euros, Malaysia A$ 12 million)

حسین قاسمی (UAE 3.9 million Euros, Turkey $ 5.42 million)

Hossein Mousavi Ardabili (Switzerland 229 million Euros, Cayman Islands $290 million, Kuwait $23 million, UAE $109 million, Malaysia $41 million)

محسن خرازی (Malaysia A$100 million, UAE78 million Euros, Turkey $12 million, Cayman Islands 253.7 million Euros)

Mohammad Bagher Kharazi (Lebanon $120 million, $98 million, £40.9 million (S. Africa), Netherlands Antilles 150 million Euros)

Javad Azadeh (UAE $12 million, Lebanon 2.6 million Euros, Malaysia $ 3.1 million)

حسن عباسی معروف به دکتر عباسی نام اصلی یدالله قزوینی (Pakistan $3.2 million, Albania 1.2 million Euros, Italy 10.9 million Euros, Hong Kong $85 million)

نورعلی شوشتری (UAE $23 million, Turkey $12.1 million)

General Hossein Sajedi (Turkey 3.2 million Euros, Italy 5.1 million Euros, Malaysia 94 million Euros, Shanghai $45 million)

علی فضلی (UAE 2.4 million Euros, Thailand $ 5.1 million, Panama $5.5 million)

محمدجعفر اسدی (Turkey 8.9 million Euros, Spain 21 million Euros, Lebanon $3.7 million, Hong Kong A$13.2 million)

حسین طائب (Italy 2.4 million Euros, UAE $16 million, Shanghai $172 million, Virgin Island £44 million)

سرتيپ پاسدار عبدالمحمد رئوفي نژاد (India 4.7 million Euros, Qatar $23 million, Turkey $ 19.1 million, Shanghai $58 million)

غلامحسین رمضانی (Shanghai A$ 45 million, Panama $69 million, Syria $ 6.6 million)

نبی الله حیدری (Austria 3.1 million Euros, UAE 10 million Euros, Qatar $ 11.5 million, Thailand $4.9 million)

یحیی رحیم صفوی (Cayman Islands $ 290 million, Shanghai 170 million Euros, Turkey $12 million, UAE 34 million, Albania $ 7.9 million)

حسین شریعتمداری (Belgium 320 million Euros, S. Africa $ 240 million, Malaysia $166 million, Russia 145 million Euros, Panama $89 million, Liechtenstein: $ 1.31 billion, UAE $238 million)

علیرضا پناهیان (UAE $ 7.2 million, Qatar 10 million Euros, Malaysia A$ 39 million, India $56 million)

صادق محصولی (Turkey $32 million, Russia 49.2 million Euros, Belgium 12 million Euros, UAE $17 million ,

Malaysia $ 3.7 million, Shanghai 78 million Euros)

حمید رسایی (La Roche & Co Banquiers/UBS/HSBC Suisse $121 million, Hungary 4.3 million euro, England (Jersey Island) £5.2 million, UAE $12 million, Belgium 23 million Euros, Venezuela $89 million, Malaysia $ 8.2 million)

حاج منصور ارضی (UAE 3 accounts 18.3 million Euros, Malaysia: $ 5.2 million)

حسن شایانفر (UAE $11.6 million, Pakistan $1.2 million)

سرتیپ محمد حسین صفار هرندی (Austria, Spain, UAE $39 million, Turkey 65 million Euros, Brazil $121.9 million, Malaysia A$34 million, Hong Kong 100 million Euros)

Mohyedin Fazel Harandi (Oman $48 million, Saudi Arabia $ 44 million, Malta 12 million Euros, Austria 8 million Euros

غلامحسین عصابه‌دست(Gholamhossein Elham) (UBS/Habib Bank AG Zurich/P&P Private Bank 4 accounts adding to 155 million Euros, Turkey $14 million, Qatar $ 19 million, UAE$ 28 million)

حسین یکتا (Malaysia A$ 2 million, UAE $ 6.7 million, Syria $4 million)

سرتیپ مصطفی آجرلو (Spain 1.2 million Euros, UAE $18 million, South Africa 3.5 million Euros, Malaysia $12 million)

احمد علم الهدی (Tajikistan $ 0.6 million , Turkey $52 million, Pakistan $7.4 million, UAE $88 million, Hong Kong $65 million)

علی فلاحیان (UBS/Credit Suisse/Raiffeisenbank 6 accounts adding to 212 million Euros,, Austria 11 million Euros, Syria $ 20 million, Malaysia A$19 million, UAE $41 million, Turkey $42 million)

سرهنگ عبدالرسول رضایی (Turkey $3.1 million, UAE $ 5.2 million)

سعید حدادیان (Germany 4.2 million Euros, Spain 3.1 million Euros, UAE $28 million, Turkey $27.8 million, Hong Kong $24 million)

حسین روشن (Turkey $ 7.1 million, UAE: $ 5.1 million, Belarus $3.9 million)

Ahmad Janati (Belgium 490 million Euros, UAE $ 270 million, Canada C$ 101 million, Malaysia $310, S. Africa $123, UBS/Credit Suisse/ Hottinger & Cie/Mercantil Bank 1.4 billion Euros) Ali Janati (Barbados $240 million, Switzerland 19 accounts adding to 890 million Euros, UAE $41 million, Germany 57 million Euros, Hong Kong A$ 400 million)

Hossein Moadi-khah (Austria 41 million Euros, UAE $10.2 million, Kuwait $14.4 million)

علی اکبر ولايتي (Germany 249 million Euros, UBS/Credit Suisse/Freie Gemeinschaftsbank Genossenschaft/CMB Banque Privée (Suisse) 21 accounts adding to 1.3 billion dollars, Austria 7.9 million, Malaysia A$ 112) Masoud MirKazemi (UAE $2.2 million, Germany 43 million, Turkey $4.3 million, Hong Kong 56 million Euros, Malaysia 48 million Euros)

Habibollah Asgaroladi Mosalman (Malaysia $144 million, China/Hong Kong A$480 million, Belarus 50 million Euros, Austria 200 million Euros, Panama $87 million, Switzerland 24 accounts 3.2 billion Euros, Qatar $144 million, UAE 355 million Euros)

Faatemeh Asgaroladi Mosalman (Qatar $49 million, Turkey $15 million, Hong Kong A$ 210 million)

Asadolah Asgaroladi Mosalman (UBS/DZ PRIVATBANK/La Roche & Co 1.1 billion Euros, Turkey $85 million, UAE 120 million Euros, China A$210 million)

حسن خجسته باقرزاده (Italy 14 million Euros, Turkey 3.2 million Euros, Malta $ 4.2 million, India $ 9.8 million, Singapore A$ 4 million)

عبدالحسين سلطانی طباطبايي (Canada C$24 million, Switzerland 5 accounts adding to 138 million Euros, UAE $ 11 million, Turkey $16 million)

هدی طباطبائی (Singapore A$ 3.8 million, Malaysia 23 million Euros, Turkey $3.4 million)

صادق طباطبائی (Germany 22 million Euros, France 9 million Euros, Italy 43 million Euros, UBS/ La Roche & Co Banquiers

$ 76.3 million)

مرتضی طباطبائی (Germany 3.5 million, Austria 12 million Euros, UAE $5.1 million, Japan 424 million yens)

فاطمه طباطبائی (Germany 21 million Euros, UBS/ P&P Private Bank 45 million Euros, Syria: $ 6.1 million)

سرتیپ محمد کوثری (Syria $1.1 million, Russia $20 million, UAE $ 28 million)

حمید بهبهانی (China 55 million Euros, Hong Kong £40 million, Malaysia $ 52.1 million)

سرلشگر رحیم صفوی (Russia 45 million Euros, Turkey 5.2 million Euros, UAE $21 million, Hong Kong $104 million)

عزت الله ضرغامی (Italy 25 million Euros, Venezuela $80 million, Russia $65.3 million)

مصباح یزدی محمدتقی (UBS £1.1 billion, Canada C$ 420 million, Credit Suisse 1.6 billion Euros, UAE $340 million, Hong Kong $320 million)

Mojtaba Mesbah Yazdi (UBS $730 million, Canada $ 230 million, Venezuela $193 million, Panama $12 million, UAE £192 million, Turkey $50 million, England Jersey Island £110 million, S. Africa $80 million, Spain 61 million Euros)

Ali Mesbah Yazdi (England £72 million, Bahamas $620 million, Canada $110 million, Turkey $21 million, Germany 120 million Euros, Switzerland 320 million Euros)

سرتیپ اسماعیل احمدی مقدم (Turkey $2.3 million, UAE $24 million, Thailand A$ 55 million, UBS/HSBC/ Privatbank IHAG

11 accounts adding to 240 million Euros)

Gen Ghasem Kargar (India 4.2 million euros, Shanghai $103 million, Cyprus 25 million Euros)

فاطمه سلطانی طباطبائی (Germany 128 million Euros, France 42 million Euros, Turkey $22 million, Cayman Islands $ 81 million)

سرتیپ یدالله جوانی (Russia $11 million, China 120 million Euros, Turkey $39 million, Nigeria 80 million Euros, Malaysia A$ 55 million)

هاشم هاشم زاده هریسی (UAE $4.1 million Euros, Malaysia $12 million, Brazil $9 million)

مرتضی آقاتهرانی (Canada C$ 12 million, Malaysia A$ 34 million, Bermuda $65 million )

محمد محمدي‌نيك ري‌شهری (UAE $380 million, Germany 52 million Euros, Australia A$ 45 million, Switzerland 6 accounts adding to 1.3 billion Euros, Turkey $29 million, Austria 49 million Euros, Italy 44 million Euros, Hong Kong $400 million)

سرهنگ یدالله مرادی (UAE $ 4.1 million, Turkey 2.3 million Euros)

سرتیپ عدالت فلاح زاده (Singapore $2.9 million, Malaysia 14 million Euros, UAE 3.1 million Euros)

سرتیپ حسین همدانی (China 50 million Euros, UAE $21 million, Spain 4.2 million Euros)

سرتیپ محمد باقر ذوالقدر (Canada C$ 3.2 million, Russia 11 million Euros, China $ 60 million, UAE 11 million Euros, Turkey 3.2 million Euros)

سرهنگ حسین گودرزی (India 1.2 million Euros, Australia A$ 11 million, Turkey 1.2 million Euros)

مجتبی هاشمي ثمره (St. Vincent & The Grenadines $88 million, Credit Suisse 90 million Euros, Spain 78 million Euros, Venezuela $50 million, Turkey $ 17.9 million, UAE $124.6 million, Malaysia 60.8 million Euros, UAE $5 million)

عبدالحمید هاشمی ثمره (Singapore $51.1 million, Turkey 13.1 million, Venezuela $24 million, UAE 4.1 million Euros)

مهدی هاشمی ثمره (Liechtenstein$55 million, Turkey $6.8 million, Kuwait $45 million, UAE $5.2 million, Panama $31 million)

Masoumeh Hashemi Samareh (Credit Suisse 23 million Euros, Jersey Island £10 million, Hong Kong $41 million)

علی مبشری (UAE $4 million, Austria 9.2 million Euros, $ 22.7 million Malaysia, $47 million, Hong Kong A$120 million, Turkey 7 million Euros, South Africa £55.3 million)

سرتیپ هدایت الله لطفیان (Malaysia 21 million Euros, Shanghai $78 million, Jersey £ 4.2 million)

محمد هاشمیان (Italy 4.1 million Euros, Austria 11 million Euros, Turkey 3.2 million Euros, Panama $88 million)

Ali Akbar Hashemi Bahremani (Germany 240 million Euros, UBS/ Arab Bank (Switzerland)/ Credit Suisse Group AG 6.9 billion euro + $1.5 billion, Canada C$ 220 million, Turkey $108 million, UAE $400 million, Malaysia 90 million Euros, Liechtenstein $4.4 billion)

Yasser Hashemi Bahermani (Switzerland 450 million Euros, England £180 million, Germany 25 million Euros, Austria 11.2 million Euros, Canada C$ 43 million, Panama $800 million, Belgium 121.9 million Euros, Hong Kong $200, UAE 14 million Euros)

Mohsen Hashemi Bahermani (England £105 million, Liechtenstein 200 million Euros, Australia A$ 400, UAE $38 million, Turkey $34 million, Belgium 71.9 million Euros)

Mohammad Hashemi Bahermani (Cayman Islands $290 million ,Switzerland $290 million, Turkey 45 million Euros, Germany 201 million Euros, UAE 59 million Euros, Liechtenstein 200 million Euros)

Ali Hashemi Bahermani (Kuwait $ 2.3 million, UAE $24.2 million, Belgium 11 million Euros, Liechtenstein 560 million Euros, Switzerland $420 million)

فاضل لاريجاني (Canada C$ 50 million, UBS/ Credit Suisse 840 million Euros, Austria 120 million Euros, S. Africa $240 million, Malaysia A$ 49 million, UAE $120 million)

علي لاريجاني (Canada C$ 120 million, UBS/ Credit Suisse 1.4 billion Euros, Malaysia A$ 320 million, Liechtenstein 400 million Euros, Trukey 54 million Euros USA $44 million, Germany, Hong Kong A$200 million, UAE $34 million),

Sadegh Larijani (UBS/Credit Suisse/ Hottinger & Cie/LB (Swiss) Privatbank 750 million Euros, Liechtenstein $450, Malaysia 120 million Euros, Hong Kong A$300)

General Abdolah Araghi (Spain 48 million Euros, Shanghai 120 million Euros, Lebanon $61 million, UAE $125.1 million, Lebanon $69 million, Malaysia $91 million, Venezuela $155 million, Switzerland 3 accounts adding to 230 million Euros)

اسفندیار رحیم مشایی (USA $ 12 million, Canada C$ 48 million, Hong Kong 140 million Euros, UAE, Credit Suisse/ Liechtenstein 310 million Euros)

علی اکبر جمشیدی (Credit Suisse/UBS/HSBC(Suisse) 150 million Euros, Panama$34.8 million, Germany 4.2 million Euros, Turkey 11 million Euros, UAE $62 million)

محسن رفیقدوست (Canada C$ 120 million, Italy 65 million Euros, Spain 110 million Euros, Germany 210 million Euros, Hong Kong $200 million, Qatar 48 million Euros, Credit Suisse $560 million)

Morteza Rafighdoust (Germany 134 million Euros, Aruba $220 million, UBS/Credit Suisse/ Hottinger & Cie C$844 million Euros)

حمید حسینی‌, (Spain 88 million Euros, Malaysia $34, Barbados C$ 49 million)

Mohammad Hosseini (Cayman Islands $45 million, UAE $15.2 million, Jersey Island (England) £29 million, Turkey $5.2 million, Malta 5.2 million Euros)

Mahmood Hosseini (Kuwait $3.89 million, Turkey $11 million, Malaysia A$25 million, Jersey £11.3 million)

Gen Hassan Firoozabadi (Credit Suisse/UBS/ Hottinger & Cie 5 accounts adding to 1.7 billion Euros, China 4 accounts adding to $ 634 million, Belarus 200 million Euros, UAE 50 million Euros, Syria $40 million) سرلشگر غلامعلی رشید (Belarus $34 million, Russia 56 million Euros, Union Bank of Switzerland/ Adler & Co. Privatbank AG/Credit Suisse 130 million Euros, Hong Kong $ 55 million, UAE $11.5)

سرتیپ محمد رضا نقدی (Lebanon $4 million, Nigeria 56 million Euros, UAE $92 million, South Africa £48 million, Qatar $12 million. Spain 18 million Euros, Malaysia 144 million, Hong Kong 150 million Euros)

سرتیپ جلیل بابازاده (Turkey 2.6 million Euros, Romania 3.1 million Euros, Albania 1.9 million Euros, Cyprus 12 million Euros)

سرتیپ ابراهیم جباری (Belarus 7.1 million Euros, Turkey 2.1 million Euros, Qatar $ 54 million)

سرتیپ محمد باقر قالیباف (UAE $145 million, Turkey 24.2 million Euros, Tajikistan $1.1 million , Spain 19.2 million Euros, UBS/ Arab Bank (Switzerland) Ltd/ BankMed (Suisse) 12 accounts adding to 255 million Euros)

مصطفی محمد نجار (UAE $40 million, India 18.3 million Euros, Belgium 3.2 million Euros, Hong Kong A$ 90 million)

کامران دانشجو (Switzerland 140 million Euros, Venezuela $14 million, Malaysia $47 million, Japan $38 million, Austria 81 million Euros, S. Africa $7.9 million)

Khosrow Daneshjou (Liechtenstein 50 million Euros, Check Republic 11 million Euros, Malta 4.2 million Euros, Turkey $12.4 million

Farhad Daneshjou (Belize $59 million, Spain 11 million Euros, Malaysia A$ 4.9 million)

سرتیپ احمد وحیدی (Germany 112 million Euros (frozen), Turkey $75 million, Russia 55 million Euros, China 127 million Euros, Venezuela $130 million, $34 million, India 11 million Euros)

سرتیپ محمد حجازی (Italy 6.2 million Euros, England £ 5.2 million (Jersey), Malaysia 45 million Euros)

سرتیپ مسعود زریبافان (Canada C$ 3.3 million, Thailand A$ 24 million, Qatar 5.9 million Euros)

محمد رضا رحیمی (UAE 132 million Euros, China $400 million, Russia $88 million)

سرتیپ فرزاد اسماعیلی (China 50 million Euros, Belarus $34 million, Turkey 3.2 million Euros)

علی محمدی (South Africa £54 million, Canada C$82 million)

Mohammad Mohammadi (Malaysia $36 million, UAE $ 13 million, Kuwait $21 million, Turkey 8.1 million Euros, Shanghai 65 million Euros)

Abbas Kadkhodayee (UAE $ 30 million, Italy 4 million Euros, Kuwait $0.3 million, Hong Kong $54 million)

سرتیپ علی اکبر پور جمشیدیان (Cyprus 4.4 million Euros, China $ 75 million, Turkey 1.4 million Euros)

محسن رضایی (Union Bank of Switzerland/Credit Suisse/ Caja de Ahorros de Galicia 11 accounts 1.45 billion Euros, Germany 45 million Euros, Italy 11 million Euros, Austria 24 million Euros, UAE $205 million, Canada C$45 million, South Africa £490 million)

ناصر سرمدی (Qatar 32 million Euros, UAE $11 million, Malaysia $21 million)

General Vahid Haghanian (Turkey 7.2 million Euros, Canada C$32 million, Costa Rica $120 million, Venezuela 540 million Euros, S. Africa $230 million, Hong Kong $500 million)

سرتیپ فتح الله جعفری (China 67 million, Malaysia $24 million, Spain 11 million Euros)

علی سعیدی (Turkey 1.1 million, UAE $75 million, Hong Kong $92.9 million)

سرتیپ علی اکبر پور (Canada CS23 million, China $54 million, Spain 11 million Euros)

M.H. Panahi Pour (Turkey $ 2 million, Malaysia A$ 14 million, Qatar $34 million, India 7.1 million Euros, UAE $ 14.6 million)

مجتبی ذوالنور (Nigeria $11 million, Cyprus 14.9 million Euros, Russia $14 million, India $ 7.9 million, Turkey 4.4 million Euros)

حسین سیب سرخی (UAE 3.1 millón euros, Pakistán 0.9 million euros, Turkey 1.3 million Euros)

سرتیپ پاسدار احمدرضا رادان (Cayman Islands $205 million, Turkey 17 million Euros, UAE $50, Belarus 200 million Euros, Venezuela $45 million, South Africa $140 million)

روح الله بهمنی (UAE 6.2 million euros, Lebanon 1.2 million euros, Albania 1.2 million euros)

Gen Ali Jabari (Malaysia $75 million, Shanghái $120 million, Portugal 9.1 million euros)

سرتیپ پاسدار حمزه قربانی (Turkey 2.3 million Euros, Cyprus 3.1 million Euros, Greece 2.9 million Euros, Kuwait $5.2 million)

Abbas Akhondi (Lebanon $2.9 million, UAE, $9.8 million, Turkey 5.2 million, Malaysia A$38 million)

سرتیپ محمود چهار باغی (Shanghai $50 million, Hong Kong $ 29 million, Russia 12 million Euros)

سرتیپ محمد علی نصرتی (Turkey 3.1 million Euros, Portugal 2.1 million Euros, UAE $9.2 million, Hong Kong $52 million)

Masoud Hajarian Kashani (Qatar $ 7.3 million, Austria 65 million Euros, Turkey 13 million Euros, Shanghai $120.5 million)

سرتیپ عزیز محمدی (Holland 3.2 million Euros, South Korea $12 million, Malaysia $35 million)

رژیم ایران متهم به نقش‌آفرینی در حملات ۱۱ سپتامبر؟!

2011-05-20T16:08:00.000-07:00

«ایران و حزب‌الله در طراحی حملات ۱۱ سپتامبر و نیز تجهیز هواپیمارباها و آموزش آنها مشارکت داشته‌اند»

بنجامین وایزر- اسکات شین

دو عضو سابق وزارت اطلاعات ایران شهادت دادند مسؤولان این کشور از حملات 11 سپتامبر اطلاع قبلی داشتند. این مطلب در دادخواست دریک شکایت حقوقی در دادگاه فدرال در منهتن مطرح شده است؛ پرونده ای که در پی دریافت خسارت از ایران به دلیل "حمایت مستقیم و پشتیبانی مالی" این کشور از مرگبار ترین حمله تروریستی در تاریح آمریکا تشکیل شده است.

بر اساس این دادخواست، یکی اعضای سابق وزارت اطلاعات ادعا کرده است ایران در طراحی حملات نقش داشته است. هویت و متن شهادت این فرد از سوی وکلای طرح کننده این شکایت علیه ایران به نمایندگی از خانواده ده ها نفر از قربانیان حمله یازدهم سپتامبر، فاش نشده است؛ اما در متن دادخواست محرمانه ارائه شده به قاضی درج شده است.

بررسی اتهامات مندرج در این شکایت مبنی بر اطلاع قبلی ایران از حملات، کار دشواری است زیرا شهادت مأموران سابق ایران به صورت محرمانه ارایه شده است.

در این شکایت آمده است سازمان شبه نظامی حزب الله لبنان که با تهران پیوند دارد، برای طراحی حملات 11 سپتامبر 2011 و تسهیل دوره های آموزشی و مسافرت هواپیما رباها با القاعده همکاری داشته است. در متن شکایت آمده است که ایران و حزب الله پس از ارتکاب حمله، به فرار عاملان اجرایی القاعده کمک کردند و مکان امنی را در ایران در اختیار آنها قراردادند.

موضوع ارتباط ایران با حملات یازدهم سپتامبر توسط کمیسیون ملی تحقیق حادثه 11 سپتامبر مطرح شده بود اما مدت ها در کانون بحث و مناظره قرار داشت. القاعده که بر گرایش های افراطی مذهب سنی استوار است به طور معمول با شیعیان حاکم بر ایران در تضاد هستند و شاخه عراق این شبکه تروریستی گاه شیعیان را هدف بمبگذاری های خود قرار داده است. اما مأموران اطلاعاتی از مدت ها پیش عقیده داشتند میان القاعده و ایران در برابر آمریکا به عنوان دشمنی مشترک، گونه ای محدود از همکاری وجود داشته است.

ضمناً در این شکایت حقوقی از مسؤولان ایرانی، وزرا، حزب الله و القاعده به عنوان طرف شکایت نام برده شده است. وکلای خانواده قربانیان خواستار دادگاه غیابی متهمان شده اند. کارشناسان حقوقی معتقدند حتی اگر چنین دادگاهی برپا شود، دریافت خسارت مالی کار ساده ای نخواهد بود.

وکلا در اوراق دادگاه اعلام کرده اند عماد مغنیه رئیس شاخه نظامی حزب الله یک عامل تروریستی ایران بوده که در سال 2000 برای تدارک حملات 11 سپتامبر به عربستان سفر کرده بود.

مغنیه که در سال 2008 ترور شد، از سوی مقامات آمریکا به طراحی مجموعه ای از حملات تروریستی و آدم ربایی از جمله انفجار سفارت آمریکا و پایگاه باراکس در لبنان در سال 1983 متهم شده بود.

در گزارش کمیته یازده سپتامبر آمده بود «شواهد محکمی وجود دارد که ایران انتقال اعضای القاعده به داخل و خارج افغانستان را پیش از حادثه 11 سپتامبر تسهیل کرده بود و برخی از این افراد، بعداً جز هواپیما رباهای حملات 11 سپتامبر بودند.» ضمناً در این گزارش آمده است شواهدی وجود دارد دال بر اینکه عاملان ارشد حزب الله سفر هواپیما رباها به داخل ایران در نوامبر 2000 را از نزدیک تحت نظر داشتند.

کمیته در عین حال اعلام کرده بود «مدرکی دال بر اطلاع ایران یا حزب الله از طراحی آنچه بعداً حملات یازدهم سپتامبر نام گرفت، در اختیار ندارد» و «این موضوع به تحقیقات بیشتر دولت آمریکا» نیاز دارد.

توامس ای ملون جونیور یکی از وکلای خانواده قربانیان گفت شکایت اولین بار در سال 2002 در واشنگتن مطرح شد و بعداً به منهتن منتقل شد و او اکنون خواستار انجام تحقیقات است.

الن ساراچینی که شوهرش ویکتور جی ساراچینی خلبان یونایتد ایرلاین بود و در جریان ربوده شدن هواپیما و برخورد آن به ساختمان تجارت جهانی کشته شد گفت، وی به این دلیل وارد روند شکایت شده است که در پی پاسخ به سؤالات است. وی گفت: «اکنون ما می دانیم چه کسی به القاعده کمک کرد. ایران این کار را کرد. و ما می خواهیم دستگاه قضایی آمریکا، ایران را پاسخگو قرار دهد.»

شکایت وکلا بر گزارش 10 متخصص مسائل ایران و تروریسم و از جمله اعضای سابق کمیته بررسی یازدهم سپتامبر و افسران سابق سازمان سیا استوار است. آقای ملون گفت: «این کارشناسان روشن کرده اند که وقایع یازدهم سپتامبر بر همیاری ایران با القاعده در کسب گذرنامه بدون پیشینه بد و نیز روادید ورود به آمریکا استوار بوده است.»

اما گزارش کارشناسان تا آنجا پیش نمی رود که نظر مأموران سابق وزارت اطلاعات ایران مبنی بر اطلاع قبلی این کشور از انجام حملات را تأیید کنند.

در شکایت آمده است مأموران جدا شده از وزارت اطلاعات و امنیت ایران «در مقامی قرار داشته اند که امکان دسترسی به اطلاعات حساس در خصوص حمایت ایران از تروریسم را داشته اند.» در متن گزارش آمده است اگر«هویت آنها و متن شهادت آنها به طور علنی منتشر شود» باعث نگرانی این شاهدان از امنیت خود و خانواده هایشان می شود.

منبع: نیویورک تایمز- 19 مه

Court Filings Assert Iran Had Link to 9/11 Attacks

By BENJAMIN WEISER and SCOTT SHANE

Published: May 19, 2011

Two defectors from Iran’s intelligence service have testified that Iranian officials had “foreknowledge of the 9/11 attacks,” according to a court filing Thursday in a federal lawsuit in Manhattan that seeks damages for Iran’s “direct support for, and sponsorship of, the most deadly act of terrorism in American history.”

Hussein Malla/Associated Press

Imad Mugniyah, the Hezbollah leader killed in 2008, also was accused of a role in 9/11.

One of the defectors also claimed that Iran was involved in planning the attacks, the filing said. The defectors’ identities and testimony were not revealed in the filing but were being submitted to a judge under seal, said lawyers who brought the original suit against Iran on behalf of families of dozens of 9/11 victims.
The suit’s allegation that Iran had foreknowledge of the attacks is hard to assess fully, given that the defectors’ testimony is being filed under seal.
The suit contends that Iran and Hezbollah, the Lebanese militant organization with close ties to Tehran, helped Al Qaeda in planning the attacks on Sept. 11, 2001, and in facilitating the hijackers’ training and travel. After the attacks, the suit contends, Iran and Hezbollah helped Qaeda operatives escape, providing some with a safe haven in Iran.
The question of an Iranian connection to 9/11 was raised by the national 9/11 commission and has long been debated. Al Qaeda, which adheres to a radical Sunni theology, routinely denounces the Shiite sect that holds power in Iran, and the terrorist network’s branch in Iraq has often made Shiites targets of bombings. But intelligence officials have long believed there has been limited, wary cooperation between Al Qaeda and Iran against the United States as a common enemy.
The lawsuit also names as defendants Iranian officials and ministries, Hezbollah and Al Qaeda, among others. The families’ lawyers have asked for a default judgment against the defendants, which have not mounted a defense. Even if there were such a judgment, legal experts say it would not be easy to collect monetary damages.
In their court papers, the lawyers assert that Imad Mugniyah, as the military chief of Hezbollah, was a terrorist agent for Iran, and that he traveled to Saudi Arabia in 2000 to help with preparations for the 9/11 attacks.
Mr. Mugniyah, who was killed in 2008, had been accused by American officials of planning a series of major terrorist attacks and kidnappings, including the 1983 bombings of the United States Embassy and Marine barracks in Beirut, Lebanon.
The 9/11 commission report said there was “strong evidence that Iran facilitated the transit of Al Qaeda members into and out of Afghanistan before 9/11, and that some of these were future 9/11 hijackers.” The report also said there was circumstantial evidence that senior Hezbollah operatives were closely tracking the travel of some of the hijackers into Iran in November 2000.
But the commission said that it had “found no evidence that Iran or Hezbollah was aware of the planning for what later became the 9/11 attack,” and that the “topic requires further investigation by the U.S. government.”
Thomas E. Mellon Jr., a lawyer for the families, said the suit, first brought in Washington in 2002 and later moved to Manhattan, sought to do that investigation.
Ellen Saracini, whose husband, the United Airlines pilot Victor J. Saracini, was killed when his plane was hijacked and flown into the World Trade Center, said she became involved with the suit because she wanted answers. “We now know,” she said, “who assisted Al Qaeda — Iran did — and we want our American justice system to find Iran accountable.”
The lawyers’ filing included reports of 10 specialists on Iran and terrorism, including former 9/11 commission staff members and ex-C.I.A. officers. “These experts make it clear that 9/11 depended upon Iranian assistance to Al Qaeda in acquiring clean passports and visas to enter the United States,” Mr. Mellon said.
But the expert reports do not in most cases seem to go as far as the defectors in contending Iran had foreknowledge of the attacks.
The filing says the defectors worked in Iran’s Ministry of Information and Security “in positions that gave them access to sensitive information regarding Iran’s state sponsorship of terrorism.” It says they have reason to fear for the safety of themselves and their families “should their identities and the content of their testimony be revealed publicly.”

Benjamin Weiser reported from New York, and Scott Shane from Washington।

عربستان خانواده بن لادن را نپذیرفت

2011-05-20T16:00:00.000-07:00

در پی کشته شدن یک دیپلمات عربستانی در پاکستان ، مقامات عربستان با تاکید بر اینکه 15 سال پیش از بن لادن ، سلب تابعیت عربستانی کرده اند ، درخواست دولت پاکستان مبنی بر پذیرش خانواده بن لادن در این کشور را رد کردند.

به گزارش ایرنا، پایگاه خبری ' الیوم السابع ' پنجشنبه شب در این خصوص نوشت :' عبد الرحمن مالک ' وزیر کشور پاکستان در طی دیدار اخیرش از ریاض از مقامات عربستانی خواسته بود که خانواده بن لادن را در این کشور پذیرا باشند اما آنها اعلام کردند که بن لادن از 15 سال پیش که از خانواده حاکم این کشور به دلیل حمایت از نیروهای آمریکایی در جنگ عراق ضد کویت ، انتقاد کرده بود ، سلب تابعیت عربستانی شده و به همین دلیل بیوه بن لادن به همراه پنج فرزندش نمی توانند در عربستان باشند .

کارشناسان پاکستانی علت نپذیرفتن خانواده بن لادن در عربستان را کشته شدن دیپلمات این کشور در کراچی در روز دوشنبه پیش می دانند و تاکید کرده اند که کشتن این دیپلمات عربستانی ، در حقیقت اعلام اعتراض القاعده به سیاست های عربستان در مورد خانواده بن لادن بوده است که آمریکایی ها از آنان بازجویی کرده اند .

مقامات پاکستانی خاطر نشان ساخته اند که دلایلی وجود دارد که تاکید می کند القاعده در قتل این دیپلمات عربستانی نقش داشته است .

از سوی دیگر ، وزیر کشور عربستان اعلام کرد هر کس اطلاعاتی در مورد قاتل یا قاتلان این دیپلمات عربستانی به مقامات پاکستان بدهد ، یک میلیون روپیه پاداش دریافت می کند.

مراسم خاکسپاری محمد و عبدالله فتحی/مادردو برادر اعدام شده :بچه های من یکبار مردند ولی شما آخوند ها صد ها بار خواهید مرد

2011-05-19T18:49:00.000-07:00

اوباما: تصوير جان دادن زنی جوان (ندا آقا سلطان)درخيابان همچنان در حافظه ماستد+ متن کامل سخنان اوباما

2011-05-19T18:44:00.000-07:00

سخنگوی فارسی زبان وزارت امور خارجه آمریکا ،پیرامون سخنرانی اوباما

باراک اوباما، رییس جمهوری آمریکا، روز پنجشنبه راهبردهای جدید ایالات متحده در خاورمیانه را با توجه به خیزشهای مردمی در کشورهای منطقه، تشریح کرد. آقای اوباما با اشاره به اعتراضات در ایران گفت، بياد داشته باشيم که نخستين تظاهرات مسالمت آميز در خيابان های تهران بود.

پیش از سخنرانی باراک اوباما، هیلاری کلینتون، وزیر امور خارجه آمریکا صحبت کرد و بر نقش مهم دستگاه دیپلماسی ایالات متحده در جریان خیزش های منطقه خاورمیانه و شمال افریقا تاکید کرد.

باراک اوباما در سخنرانی خود به آغاز خیزش مردمی در تونس در شش ماه پیش پرداخت و گفت هم اینک «نسل تازه ای» در این منطقه نضج گرفته است.

باراک اوباما در بخشی از سخنرانی خود به سرکوب اعتراضات در سوريه پرداخت و گفت: «مردم سوريه شجاعت خودشان را برای مطالبه گذار به دمکراسی نشان داده اند. بشار اسد هم اکنون با يک گزينه مواجه است: او می تواند هدايت گذار را برعهده بگيرد، يا از مقابل اين راه کنار برود.»

رييس جمهوری آمريکا اضافه کرد:«حکومت سوريه می بايست شليک به تظاهر کنندگان را متوقف کند و اجازه برگزاری تظاهرات مسالمت آميز را بدهد، زندانيان سياسی را آزاد کند و به بازداشت های ناعادلانه پايان دهد، اجازه دهد کمک های انساندوستانه به مناطق چون درعا برسد، و گفت وگوی جدی برای پيشبرد گذار دمکراتيک را آغاز کند.در غير اين صورت بشار اسد و حکومت او همچنان با چالش هايی از داخل مواجه خواهد بود و در عرصه بين المللی نیز منزوی خواهد شد. »

به گزارش خبرگزاری فرانسه، گفته می شود از آغاز اعتراضات در سوريه تاکنون ۸۵۰ نفر کشته شده و دست کم هشت هزار نفر در جريان تظاهرات ضد دولتی بازداشت شده اند.

باراک اوباما در ادامه گفت:«تاکنون، حکومت سوريه دنباله رو اقدامات متحد خود، ايران، بوده است و در صدد است تا تاکتيک های سرکوب را از تهران کمک بگيرد. اينجا صحبت از دو رويی رهبران حکومت ايران است؛ آنها از حقوق تظاهر کنندگان درديگر کشورها دفاع می کنند ولی مردم خود را سرکوب می کنند. بگذار بياد داشته باشيم که نخستين تظاهرات مسالمت آميز در خيابان های تهران بود، جايی که حکومت وحشيانه زنان و مردان را مورد تعرض قرار داد و مردم بی گناه را به زندان انداخت. ما هنوز پژواک شعارهای مردم بر روی پشت بام های تهران را می شنويم. تصوير جان دادن زنی جوان درخيابان همچنان در حافظه ماست.»
اشاره باراک اوباما به صحنه کشته شدن ندا آقا سلطان در جریان تظاهرات اعتراضی در خیابان های تهران است. به گفته مخالفان در جریان اعتراضات به نتیجه انتخابات در ایران در سال ۱۳۸۸ دهها نفر کشته شدند. مقامات انتظامی ایران نیز گفتند در جریان این اعتراضات بیش از چهار هزار نفر را بازداشت کردند.

رییس جمهوری آمریکا در ادامه تصریح کرد:«ما همچنان پافشاری می کنیم که مردم ایران مستحق برخورداری از حقوق بنیادی و جهانشمول هستند و حکومت قادر نخواهد بود آرمان های آنها را بين ببرد.»
اعتراضات در بحرين

باراک اوباما دربخش ديگری به حوادث در کشور يمن و بحرين اشاره کرد و گفت: باید اذعان کرد همه متحدمان ما در منطقه به مطالبه تغيير پاسخ نداده اند.

رييس جمهوری آمريکا در اين باره گفت: بحرين يک همراه و شريک درازمدت است و ما به امنيت آن متعهد هستيم. ما می دانيم که ايران در تلاش است تا از ناآرامی ها در اين کشور سوءاستفاده کند و بحرين منافع مشروعی در برقراری قانون دارد.
باراک اوباما اضافه کرد:«با اين وجود، ما به طور علنی و خصوصی پافشاری کرده ايم که دستگيری گسترده و دستجعی و استفاده از خشونت در تقابل با حقوق جهانی از شهروندان بحرين است و به از بين رفتن خواست مشروع اصلاحات منجر نخواهد شد.»

وی اضافه کرد :«تنها راه پيش رو برای حکومت و مخالفان گفت وگو و تعامل است و نمی توان گفت وگوی واقعی داشت وقتی بخشی از مخالفان مسالمت آميز در زندان هستند. حکومت بحرين می بايست شرايط برای گفت وگو را ايجاد کند و مخالفان نيز بايد درساختن آينده ای عادلانه برای همه مردم بحرين مشارکت کنند.»

«فرصت تاریخی» برای آمریکا

باراک اوبا در ادامه با اشاره به خیزش ها در خاورمیانه و شمال آفریقا گفت فصل جديدی در سياست اين کشورآغاز شده و آمريکا اکنون با فرصتی تاريخی مواجه است.

رییس جمهوری آمریکا افزود، سوال اکنون اين است که آمريکا چگونه می تواند به تحولات واکنش نشان دهد.

آقای اوباما تاکيد کرد که آمريکا سياست حمايت از حقوق بشرهمراه با اصلاحات اقتصادی را دنبال می کند و بايد به مردم نشان دهد که قدرت آنها بيشتراز ديکتاتورهاست و اينکه آمريکا با خشونت و سرکوب مخالف است و مردم اين کشورها حق برخورداری از ارزش های جهانی ِ آزادی بيان و تجمعات، حاکميت قانون و حق انتخاب رهبرانشان را دارند

19 مه 2011 ،واشنگتن دی سی ،ساعت 12:15 بعد از ظهر به وقت شرق آمریکا

رئیس جمهوری: سپاسگزارم، متشکرم (کف زدن حضار.) بسیار ممنونم. خواهش می کنم بنشینید. میل دارم سخنانم را با تشکر از هیلاری کلینتون آغاز کنم که در شش ماهۀ اخیر به اندازه ای سفر کرده که در حال رسیدن به یک حد بی سابقه – یک میلیون مایل پرواز مکرر- است (خنده.) من به طور روزانه به هیلاری متکی هستم و به اعتقاد من او به عنوان یکی از بهترین وزیران امور خارجه در تاریخ کشور ما شناخته خواهد شد.

وزارت امور خارجه برای رقم زدن به فصل تازه ای از دیپلماسی آمریکا مکان مناسبی است. برای مدت شش ماه ما وقوع یک تغییر خارق العاده را در خاورمیانه و شمال آفریقا شاهد بوده ایم. مکان به مکان، شهر به شهر، کشور به کشور مردم برای مطالبۀ حقوق بنیادین انسانی خود به پا خاسته اند. دو رهبر کناره گیری کرده اند. بسیاری دیگر نیز ممکن است همان راه را در پیش گیرند. و هرچند که این کشورها ممکن است تا کرانه های ما فاصلۀ بسیار زیادی داشته باشند، ما می دانیم که آیندۀ ما از طریق نیروهای اقتصاد، سیاست و امنیت، از نظر تاریخی و از نظر دینی به این منطقه گره خورده است.

امروز من میل دارم دربارۀ تغییر – نیروهایی که آن را به پیش می رانند و این که ما چگونه می توانیم به آن پاسخ دهیم تا موجب پیشبرد ارزشهای ما شود و امنیت ما را تقویت کند، سخن بگویم.

اکنون، ما تا به حال برای تغییر سیاست خارجی خودمان در پی دهه ای که با دو جنگ پرهزینه تعریف می شود، کارهای زیادی انجام داده ایم. ما پس از سالها جنگ در عراق صدهزار از نیروهای آمریکایی را خارج کرده و به مأموریت رزمی خود در آن کشور پایان داده ایم. در افغانستان ما تعرض طالبان را درهم شکسته ایم و دراین ماه ژوئیه بازگرداندن سربازان خود را به میهن آغاز خواهیم کرد و به انتقال مسؤلیت تحت هدایت افغان ها ادامه خواهیم داد. و بعد از سالها جنگ بر ضد القاعده و وابستگان آن، ما با کشتن اسامه بن لادن رهبر گروه، ضربۀ عظیمی به آن وارد ساخته ایم.

بن لادن را نمی توان یک شهید خواند. او یک کشتارگر جمعی بود که با اصرار در این که مسلمانان باید علیه غرب اسلحه بردارند و اعمال خشونت با مردان و زنان و کودکان تنها راه تغییر است، پیام نفرت ارائه می کرد. او دموکراسی و حقوق فردی را برای مسلمانان به سود افراط گرایی خشونت آمیز طرد می کرد و دستور کار او بر هرچه که می توانست ویران کند نه هرچه که می توانست بسازد، متمرکز بود.

بن لادن و طرز نگرش جنایتکارانۀ او پیروانی را به خود جلب کرد. اما حتی پیش از مرگ او، القاعده در حال باختن نبرد برای نشان دادن خود بود، زیرا اکثریت کوبندۀ مردم دیدند که کشتار بی گناهان پاسخ فریادهای آنان برای یک زندگی بهتر نیست. هنگامی که ما اسامه بن لادن را یافتیم، دستور کار القاعده در چشم اکثریت عظیم ساکنان منطقه به عنوان یک بن بست ظاهر شده بود و مردم خاورمیانه و شمال افریقا آیندۀ شان را در دستهای خود گرفته بودند.

این داستان حکومت بر سرنوشت خویش شش ماه پیش از تونس آغاز شد. در هفدهم دسامبر، یک فروشندۀ دوره گرد تونسی به نام محمد بو عزیزی هنگامی که یک افسر پلیس چرخ او را مصادره کرد، خود را نابود شده دید. این یک امر بی سابقه نیست. این همان نوع از تحقیری است که هر روز در بسیاری از نقاط جهان که دولتها با ستمگری قساوت آمیز شهروندانشان را از منزلت انسانی محروم می سازند به وقوع می پیونند. تنها این بار چیز متفاوتی روی داد. پس از این که مقامات محلی از شنیدن شکایات او سرباز زدند، این مرد جوان که هیچگاه به طور خاصی در زمینۀ سیاست فعال نبود، به مقر ایالتی حکومت رفت و با ریختن بنزین بر روی خویش، خود را آتش زد.

در مسیر تاریخ زمانهایی فرا می رسند که حرکات شهروندان عادی به جنبشی برای تغییر دامن می زند، زیرا آنها از آرزو برای آزادی که طی سالها در حال تکوین و شکل گرفتن بوده است صحبت می کنند. شما در آمریکا به آن میهن پرستانی بیندیشید که در بوستون از پرداخت مالیات به پادشاه سرپیچیدند، یا متانت روزا پارک را به یاد آورید که شجاعانه بر روی صندلی خود نشست. پس در تونس بود که عمل نومیدانۀ فروشنده از سرخوردگی ای که به وسیلۀ تمامی کشور احساس می شد مایه گرفت. صدها، سپس هزاران فرد معترض به خیابانها آمدند. و روزی پس از روز دیگر و هفته ای پس از هفتۀ دیگر در برابر باتوم و گاه نیز در برابر گلوله، حاضر نشدند به خانه های خود بازگردند، تا دیکتاتوری که بیش از بیست سال بر کشور حکومت رانده بود سرانجام قدرت را رها کرد.

داستان این انقلاب و انقلاب های دیگری که در پی آن روی داد نمی بایست مایۀ شگفتی شده باشد. کشورهای خاورمیانه و شمال آفریقا استقلال خود را مدتها پیش به دست آوردند، اما در بسیاری از نقاط مردم به استقلال نرسیدند. در بسیاری از کشورها قدرت در دست افراد معدودی متمرکز بوده است. در بسیاری از کشورها شهروندی مانند ان فروشندۀ جوان جایی نداشت که به آن روی آورد؛ دستگاه قضایی درستکاری نبود که درد دل او گوش کند، هیچ رسانۀ مستقلی صدای او را بازتاب نمی داد؛ هیچ حزب صاحب اعتباری نظرات او را نمایندگی نمی کرد؛ هیچ انتخابات آزاد و عادلانه ای برگزار نمی شد تا او بتواند رهبر خود را انتخاب کند.

و این فقدان تسلط بر سرنوشت خویش- فرصتی که شما از زندگی خود آن چیزی را که دوست دارید بسازید - در مورد اقتصاد منطقه نیز صادق بوده است. بلی، بعضی کشورها از موهبت ثروت نفت و گاز برخوردارند که در اینجا و آنجا رفاهی پدید آورده است. اما در یک اقتصاد جهانی متکی بر دانش و متکی بر نوآوری، هیچ راهبردی نمی تواند تنها بر آنچه که از زیر زمین بیرون می آید استوار باشد. همچنین وقتی که شما برای به راه انداختن یک کسب و کار باید رشوه بپردازید، مردم نمی توانند به توان بالقوۀ خود تحقق بخشند.

در برابر این چالش ها، بسیاری از رهبران منطقه کوشیدند تا شکایات مردم خود را به سوی دیگری منحرف سازند. نیم قرن پس از پایان یافتن استعمار، غرب به عنوان سرچشمۀ همۀ مصائب مورد سرزنش قرار گرفت. خصومت در قبال اسرائیل به صورت تنها مفر پذیرفتنی برای بیان سیاسی در آمد. اختلاف قبیله ای، قومی و مذهبی به عنوان دست آویزی برای باقی ماندن در قدرت یا گرفتن قدرت از دست کسی دیگر مورد بهره برداری قرار گرفت.

اما رویدادهای شش ماه گذشته نشان داد که راهبردهای سرکوب و راهبردهای ایجاد انحراف دیگر کارساز نخواهند بود. تلویزیون های ماهواره ای و اینترنت دریچه ای به سوی یک دنیای وسیع تر، دنیای پیشرفت های حیرت انگیز در نقاطی مانند هند، اندونزی، و برزیل می گشایند. تلفن های همراه و شبکه های اجتماعی، به گونه ای که پیش از این هرگز سابقه نداشته است به جوانان امکان می دهند تا با هم در ارتباط قرار گیرند و خود را سازمان دهند. پس نسل جدیدی ظهور کرده است. و صداهای آنها به ما می گوید که تغییر را نمی توان انکار کرد.

در قاهره، ما صدای مادر جوانی را شنیدیم که می گفت: "مثل این می ماند که من عاقبت می توانم هوای تازه استشناق کنم."

در صنعا، ما صدای دانشجویانی را شنیدیم که شعار می دادند: "شب باید به سرآید."

در بنغازی، ما صدای مهندسی را شنیدیم که می گفت: "واژه های ما اکنون آزاد هستند. این احساسی است که نمی توان تشریح کرد."

در دمشق، ما صدای مرد جوانی را شنیدیم که می گفت: "پس از نخستین فغان، نخستین فریاد، شما احساس عزت می کنید."

این فریادها برای درخواست منزلت انسانی در سراسر منطقه به گوش می رسد. و مردم منطقه از طریق گرایش معنوی به عدم خشونت، به دستاورد بیشتری برای ایجاد تغییر در طی شش ماه نایل آمده اند تا آنچه تروریست ها در طی دهه ها به دست آورده اند.

البته تغییر در چنین مقیاسی به آسانی به دست نمی آید. در روزگار و دوران ما – زمان پوشش خبری 24 ساعته، و ارتباط مداوم – مردم انتظار دارند که تغییر در منطقه طی چند هفته صورت پذیرد. اما سال ها طول خواهد کشید تا این رویداد به پایان خود برسد. در طی این مسیر، روزهای خوب و بدی وجود خواهند داشت. در برخی مکان ها، تغییر سریع خواهد بود؛ در جاهای دیگر، این کار به تدریج صورت خواهد گرفت. و همان گونه که دیده ایم، در برخی موارد درخواست برای تغییر ممکن است به رقابت شدید برای کسب قدرت بیانجامد.

پرسشی که پیش رو داریم این است که نقش آمریکا هم زمان با انجام این رخدادها چیست. برای دهه ها، ایالات متحده به دنبال منافع مهم خود در منطقه بوده است: مبارزه با تروریسم و متوقف ساختن گسترش سلاح های هسته ای؛ ایمن ساختن جریان آزاد تجارت، و محافظت از امنیت منطقه؛ دفاع از امنیت اسرائیل و پیگیری صلح اعراب و اسرائیل.

ما به انجام این امور ادامه خواهیم داد، با این اعتقاد راسخ که منافع آمریکا در تضاد با امیدهای مردم نخواهد بود؛ بلکه برای آنها ضروری است. ما بر این باوریم که هیچ طرفی از مسابقه هسته ای در منطقه ، و یا از حملات وحشیانه القاعده سود نخواهد برد. ما بر این باوریم که مردم در هر جا در می یابند که اقتصادشان به دلیل کاهش منابع انرژی فلج شده است. همانگونه که ما در جنگ خلیج عمل کردیم، تجاوز به مرزها را تحمل نخواهیم کرد، و به تعهدات خود در برابر دوستان و شرکایمان پایبند خواهیم بود.

با وجود این، باید تصدیق کنیم که راهبردی که تنها بر پایه تعقیب این منافع باشد، شکم گرسنه ای را سیر نخواهد کرد و یا به کسی این اجازه را نخواهد داد تا افکار خود را بیان کند. علاوه بر این، عدم توانایی در بیان خواسته های بزرگتر مردم عادی تنها به تشدید سوء ظنی منجر خواهد شد که بر اساس آن ایالات متحده برای به دست آوردن منافع خود به هر قیمت خواهد کوشید. با در نظر داشته این نکته که این عدم اعتماد امری دو طرفه است –چنانکه آمریکایی ها گریبان گیر گروگان گیری، سخنان خشونت آمیز، و حملات تروریستی که به کشته شدن هزاران نفر از شهروندان ما انجامیده است بوده اند– شکست در ایجاد تغییر در رویکردمان شکاف میان ایالات متحده و جوامع اسلامی را عمیق تر خواهد ساخت.

و به این دلیل است که دوسال پیش در قاهره، من شروع به گسترش تعامل خود بر پایه منافع و احترام متقابل کردم. من در آن زمان معتقد بودم، و هم اکنون نیز معتقدم که ما سهمی نه تنها در ایجاد ثبات در منطقه، بلکه در حق افراد برای تعیین سرنوشت خود داریم. وضعیت کنونی پایدار نیست. جوامعی که از طریق ترس و سرکوب حفظ شده اند ممکن است تصویری از ثبات را برای مدتی تداعی کنند، اما آنها بر پایه خطوطی بنیان گذارده شده اند که سرانجام به از هم گسیختگی منجر خواهد شد.

بنا بر این، فرصتی تاریخی در پیش روی ما است. ما فرصت را داریم تا نشان دهیم که آمریکا برای منزلت دستفروش تونسی بیشتر از قدرت بلا منازع دیکتاتور ارزش قائل است. نباید هیچ تردیدی در این مورد که ایالات متحده آمریکا از تغییری استقبال می کند که حق تعیین سرنوشت و داشتن فرصت را ارتقاء می بخشد. آری، این وعده با شکست هایی نیز همراه خواهد بود. اما پس از پذیرش جهان به شکل کنونی آن در منطقه طی دهه ها، اکنون فرصت آن را داریم تا به دنبال جهان در شکلی که باید، باشیم.

البته، باید با حس فروتنی این کار را انجام دهیم. این آمریکا نیست که مردم تونس و قاهره را به خیابان ها آورد – این خود مردم بودند که این جنبش ها را آغاز کردند، و خود آنها هستند که نهایتاً باید نتایج مورد نظر را مشخص سازند. همه کشورها از شکل خاص دموکراسی ما پیروی نخواهند کرد، و زمان هایی پیش خواهد آمد که منافع کوتاه مدت ما به طور کامل با دیدگاه بلند مدت ما در منطقه همسو نخواهد بود. اما ما می توانیم اصول بنیادین خودمان را بیان کنیم و این کار را خواهیم کرد، اصولی که راهنمای واکنش ما به رویدادهای شش ماه گذشته بوده است:

ایالات متحده مخالف استفاده از خشونت و سرکوب مردم منطقه است. (کف زدن حضار)

ایالات متحده از مجموعه حقوق جهانی حمایت می کند. و این حقوق شامل آزادی بیان؛ آزادی گردهمایی مسالمت آمیز؛ آزادی مذهب؛ برابری مرد و زن بر اساس قانون؛ و حق انتخاب رهبران خود است– خواه شما در بغداد زندگی کنید یا در دمشق؛ صنعا و یا در تهران.

و سرانجام این که ما از اصلاحات سیاسی و اقتصادی در خاورمیانه و شمال آفریقا که می تواند به برآورده ساختن خواست های مردم عادی در سراسر منطقه بیانجامد حمایت می کنیم.

حمایت ما از این اصول به عنوان منافع دست دوم تلقی نمی گردد – امروز می خواهم این موضوع را روشن سازم که این امر در صدر الویتهای ما قرار دارد و باید با استفاده از همه ابزار دیپلماتیک، اقتصادی و راهبردی که در اختیار داریم اجرا شود.

اجازه دهید روشن بیان کنم. نخست، ترویج دموکراسی در منطقه و حمایت از گذار بسوی دموکراسی یک سیاست ایالات متحده خواهد بود.

این تلاش در مصر و تونس آغاز گشت، جایی که منافع به سزایی در میان است – چرا که تونس در این موج دموکراتیک پیشگام بود، و مصر هم شریک دراز مدت ما و بزرگترین کشور در جهان عرب به شمار می رود. هر دو کشور می توانند نمونه بارزی از انتخابات آزاد و عادلانه باشند؛ جامعه مدنی پویا، با نهادهای پاسخگو و دموکراتیک؛ و رهبری مسئولیت پذیر منطقه ای. اما حمایت ما باید به کشورهایی که این تغییرات در آنها صورت نگرفته است نیز امتداد یابد.

متأسفانه، در کشورهای بسیاری به درخواست ها برای تغییر با خشونت پاسخ داده شده است. بدترین مثال لیبی است، جاییکه معمر قذافی یک جنگ داخلی را علیه مردم خود اعلام کرده است و وعده داده است که به شکار مخالفان خواهد رفت. همانطور که گفتم، ایالات متحده برای مداخله در این کشور به ائتلاف بین المللی پیوست، ما نمی توانیم از تک تک بی عدالتی هایی که به دست یک رژیم علیه شهروندان خود صورت می گیرند، جلوگیری کنیم. ما از تجربه خود در عراق آموختیم که تلاش برای سرنگونی یک رژیم با اعمال زور، کار دشواری است و به قیمت بالایی تمام می شود، هرچند که این کار با حسن نیت انجام گیرد.

ولی در لیبی، ما چشم اندازی از یک قتل عام قریب الوقوع پیش رو داشتیم، و اختیار آن را داشتیم که دست به اقدام زنیم، و درخواست مردم لیبی برای کمک به گوش ما رسید. اگر ما همراه با متحدانمان در ناتو و شرکای گروه ائتلاف در منطقه دست به اقدام نمی زدیم، هزاران نفر کشته می شدند. عدم واکنش پیام خیلی صریحی را ارسال می کرد: شما می توانید با کشتن هر چند نفر که لازم است، قدرت را حفظ کنید. اکنون زمان علیه قذافی است. کنترل کشور از دست او خارج شده است. گروه های مخالف، شورای انتقال موقت مشروعی را سازمان داده اند. و وقتی قذافی به طور اجتناب ناپذیری کشور را ترک کند و یا مجبور به کناره گیری از قدرت شود، ده ها سال سرکوب به پایان خواهد رسید و فرآیند گذار به سوی دموکراسی برای لیبی آغاز خواهد شد.

درحالیکه لیبی در مقیاس عظیمی با خشونت مواجه است، تنها مکانی نیست که در آن رهبران برای حفظ قدرت به خشونت رو آورده اند. به تازگی، رژیم سوریه مسیر کشت و کشتار و بازداشت های گروهی شهروندان خود را بر گزیده است. ایالات متحده این اقدامات را محکوم ساخته و با همکاری با جامعۀ بین المللی تحریم های بیشتری را علیه رژیم سوریه اعمال می کنیم- ازجمله تحریم هایی که دیروز علیه پرزیدنت اسد و اطرافیان وی اعلام شدند.

مردم سوریه شجاعت خود را با درخواست گذار به سوی دموکراسی نشان داده اند. پرزیدنت اسد اکنون گزینشی پیش رو دارد: او می تواند رهبری این گذار را به عهده بگیرد، و یا می تواند از مسیر آن خارج شود. دولت سوریه باید شلیک به سوی تظاهرکنندگان را متوقف کند و به آنها اجازه دهد که بطور مسالمت آمیز اعتراض کنند. دولت سوریه باید زندانیان سیاسی را آزاد کند و دست از بازداشت های ناعادلانه بردارد. دولت سوریه باید به ناظران حقوق بشر اجازه دهد تا از شهرهایی مانند درعا بازدید؛ وگفتگوهای جدی را برای پیشبرد انتقال دموکراسی آغاز کند. درغیر اینصورت، پرزیدنت اسد و رژیم او کماکان از درون به چالش کشیده خواهند شد و از بیرون در انزوا قرار خواهند گرفت.

سوریه تاکنون راهی را که ایران، متحد آن، برگزیده دنبال کرده است و از تهران برای روش های سرکوب گرانه کمک گرفته است. و این مسئله دورویی دولت ایران را نشان می دهد؛ دولتی که از حقوق تظاهرکنندگان در خارج دفاع، ولی مردم خود را سرکوب می کند. بیاد داشته باشیم که نخستین تظاهرات مسالمت آمیز در منطقه در خیابان های تهران صورت گرفت، جاییکه دولت وحشیانه با مردان و زنان برخورد کرد و مردم بیگناه را به زندان انداخت. انعکاس شعارهای آنها از روی پشت بام ها هنوز در گوش ما پیچیده است. تصویر زن جوانی که در خیابان جان باخت هنوز در ذهن ما زنده است. و ما همچنان بر شایستگی مردم ایران برای برخورداری از حقوق جهانی شان، و دولتی که خواسته های آنها را خاموش نکند، اصرار می ورزیم.

حال، مخالفت ما با عدم بردباری و اقدامات خشونت آمیز ایران، و همچنین برنامۀ هسته ای نامشروع این کشور و حمایت آن از ترور به خوبی شناخته شده است. ولی برای موثق بودن آمریکا باید اذعان داشت که برخی اوقات دوستان ما در منطقه همه به درخواست های مردم برای تغییر متداوم واکنشی نشان نداده اند- تغییراتی سازگار با اصولی که من امروز به آنها اشاره کردم. این امر در یمن واقعیت دارد. پرزیدنت صالح باید به تعهدات خود عمل کند و قدرت را انتقال دهد. و این امر امروز در بحرین نیز صحت دارد.

بحرین یک شریک دیرین است و ما به حفظ امنیت آن متعهد هستیم. ما می دانیم که ایران سعی داشته از ناآرامی ها در این کشور سوء استفاده کند. و تصدیق می کنیم که دولت بحرین منافع برحقی در حاکمیت قانون دارد. بااینحال، ما هم بطور عمومی و هم خصوصی بر این امر پافشاری کرده ایم که بازداشت های گروهی و اعمال خشونت با حقوق جهانی شهروندان بحرین در تناقض است، و چنین اقداماتی باعث از بین رفتن درخواست ها برای اصلاحات نخواهند شد. تنها راه پیش رو گفتگو بین دولت و گروه های مخالف است؛ و اگر تعدادی از معترضین مسالمت آمیز در زندان حبس باشند، شما نمی توانید یک گفتگوی واقعی داشته باشید. (کف زدن حضار) دولت باید شرایط لازم را برای انجام این گفتگوها فراهم کند و گروه های مخالف باید در ایجاد آینده ای عادلانه برای تمام مردم بحرین مشارکت کنند.

براستی، یکی از درس های کلی که می توان از این دوران آموخت این است که اختلاف های فرقه ای نباید منجر به منازعه شوند. ما در عراق شاهد نویدی برای یک دموکراسی چندقومی و چند فرقه ای هستیم. مردم عراق مخاطره خشونت های سیاسی را به نفع یک فرآیند دموکراتیک رد کرده اند، و این در حالی است که مسئولیت تضمین امنیت کشورشان را کاملاً بر عهده گرفته اند. البته، مانند هر دموکراسی نوپایی، آنها با موانعی روبرو خواهند شد. ولی در صورتیکه عراق به پیشرفت مسالمت آمیز خود ادامه دهد، به ایفای نقشی کلیدی در منطقه خواهد پرداخت. و چنانکه آنها این نقش را ایفا می کنند، ما با افتخار به عنوان یک شریک استوار در کنار آنها خواهیم ایستاد.

بنابراین در ماه های آینده، آمریکا باید از تمام نفوذ خود برای ترغیب اصلاحات در منطقه استفاده کند. در حالیکه تصدیق می کنیم هر کشور با کشور دیگر متفاوت است، باید در مورد اصولی که به آنها باور داریم، چه با دوستان و چه با دشمنانمان صادقانه صحبت کنیم. پیام ما ساده است: اگر شما مخاطراتی را که اصلاحات در بر دارند بپذیرید، از حمایت کامل ایالات متحده برخوردار خواهید بود. ما همچنین باید تلاشهایمان را فرای قشر نخبگان و روشنفکران گسترش دهیم تا با مردمی که آینده را شکل خواهند داد، به ویژه جوانان به تعامل بپردازیم.

ما کماکان به وعده هایی که من در قاهره به آنها متعهد شدم، پایبند خواهیم بود- ایجاد شبکه هایی برای کارآفرینان و گسترش برنامه های تبادلی آموزشی، برای حمایت از همکاری در زمینۀ علم و فناوری، و مبارزه با بیماری ها. ما قصد داریم در سرتاسر منطقه به جوامع مدنی، از جمله آنهایی که شاید رسماً تأیید نشده باشند، و واقعیت های تلخ را بیان می کنند، یاری برسانیم. و ما برای برقراری ارتباط و گوش فرادادن به صداهای مردم از فناوری استفاده خواهیم کرد.

چرا که واقعیت امر این است که اصلاحات واقعی تنها پای صندوق های رأی صورت نمی گیرد. ما باید از طریق این تلاش ها از این حقوق بنیادین برای بیان افکار و دسترسی به اطلاعات حمایت کنیم. ما از دسترسی باز به اینترنت، و حق روزنامه نگاران برای رساندن صدای خود به دیگران حمایت خواهیم کرد – چه یک سازمان خبررسانی بزرگ و چه یک وبلاگ نویس تنها. در قرن بیست و یکم، آگاهی قدرت است، واقعیت نمی تواند پنهان بماند، و مشروعیت دولت ها نهایتاً به شهروندان فعال و آگاه بستگی خواهد داشت.

اینگونه مباحثات آزاد حائز اهمیت بسیاری است حتی اگر آنچه که گفته می شود با بینش جهانی ما مطابقت نداشته باشد. بگذارید به وضوح بگویم، آمریکا حق شنیده شدن تمام صداهای صلح آمیز و تابع قانون را محترم می شمارد، حتی اگر با آنها مخالف باشیم. و برخی اوقات ما اساساً با آنها مخالف هستیم.

ما در انتظار همکاری با تمام کسانیکه خواهان یک دموکراسی واقعی و جامع هستند، هستیم. آنچه ما با آن مخالفت می کنیم، تلاش هر گروهی برای محدود ساختن حقوق دیگران و حفظ قدرت از طریق تهدید و نه رضایت مردم است. زیرا دموکراسی تنها وابسته به رأی گیری نیست، بلکه وابسته به نهادهای قوی و پاسخگو و احترام برای حقوق اقلیت ها نیز است.

چنین بردباری بویژه در مورد مذهب حائز اهمیت است. در میدان تحریر، ما صدای مصری ها را از قشرهای گوناگون شنیدیم که شعار می دادند، "مسلمان، مسیحی، ما همه یکی هستیم." آمریکا در راه غلبۀ این روحیه که تمام ادیان محترم شمرده شوند و پل هایی میان آنها ایجاد شود خواهد کشید. در منطقه ای که زادگاه سه دین بزرگ جهان است، عدم بردباری تنها می تواند به رنج و رکود منجر شود. و برای تغییر این فصل به موفقیت، مسیحیان قبطی باید از حق نیایش ازادانه در قاهره برخوردار باشند، همانطور که نباید مساجد شیعیان در بحرین نابود شوند.

آنچه که برای اقلیت های مذهبی صحت دارد، شامل حقوق زنان نیز می شود. تاریخ نشان داده است کشورهایی که در آن زنان توانمند هستند موفق تر و در صلح بیشتری هستند. و به این دلیل است که ما از طریق تمرکز بر ارائۀ کمک های بهداشتی برای مادران و نوزادان؛ کمک به زنان برای تدریس یا راه اندازی کسب و کار؛ دفاع از حقوق زنان برای شنیده شدن صدایشان و یا کسب یک سمت دولتی به پافشاری بر شمول حقوق جهانی بشر بطور یکسان برای زنان و مردان ادامه خواهیم داد. هنگامی که نیمی از جمعیت از تحقق بخشیدن به تمام توانایی های بالقوۀ خود محروم هستند، منطقه هرگز به تمام توانایی های بالقوه خود دست نخواهد یافت. (کف زدن حضار)

اکنون، درحالیکه ما اصلاحات سیاسی را ترویج می کنیم، در حالیکه حقوق بشر را در منطقه ترویج می کنیم، نمی توانیم تلاش هایمان را در این مقطع متوقف سازیم. پس راهکار دیگری که می توانیم برای حمایت از تحولات مثبت در منطقه به کار گیریم، تلاش برای پیشبرد توسعۀ اقتصادی در کشورهایی است که در حال گذار به سوی دموکراسی هستند.

هر چه باشد، سیاست تنها دلیل اعتراضات خیابانی نبود. دلیل اصلی اعتراض چنین جمعیتی نگرانی مداوم برای امرار معاش و فراهم کردن نیازهای خانواده است. بسیاری از مردم در منطقه هر روز بدون هیچ انتظاری به جز به پایان رساندن روز و شاید امید به اینکه بخت شان برخواهد گشت، از خواب بیدار می شوند. در سراسر منطقه، بسیاری از جوانان دارای تحصیلات عالی، ولی اقتصادهای بسته آنها را از پیدا کردن شغل محروم داشته است. کارآفرینان سرشار از ابتکار هستند، ولی فساد مانع بهره مند شدن آنها از ایده هایشان می شود.

بزرگترین منبع دست نخورده در خاورمیانه و شمال آفریقا، استعداد مردم است. ما در اعتراضات اخیر، در حالیکه مردم از فن آوری برای تکان دادن جهان استفاده کردند، شاهد این استعدادها بودیم. تعجب آور نیست که یکی از رهبران میدان تحریر، یکی از مدیران اجرایی شرکت گوگل بود. این انرژی اکنون باید کشور به کشور انتقال داده شود تا رشد اقتصادی بتواند دستاوردهایی که در خیابان ها کسب شدند را تحکیم بخشد. زیرا همانطور که جرقۀ انقلاب های دموکراتیک می تواند با نبود فرصت های فردی زده شود، گذارهای موفقیت آمیز به سوی دموکراسی به گسترش رشد و موفقیت گسترده وسیع بستگی دارند.

بنابراین، با تکیه بر آنچه که ما در سراسر جهان آموخته ایم، بر این باوریم که تمرکز بر تجارت، نه فقط کمک رسانی؛ بر سرمایه گذاری، نه فقط کمک های مالی حائز اهمیت است. هدف باید الگویی باشد که در آن نظام حمایت از مصنوعات داخلی جای خود را به تجارت آزاد می دهد و افسار بازرگانی از دست اقلیت به دست اکثریت می افتد، و اقتصاد برای جوانان اشتغال ایجاد می کند. از اینرو حمایت آمریکا از دموکراسی مبتنی بر حصول اطمینان از ثبات مالی، ترویج اصلاحات، و ادغام بازارهای رقابتی با یکدیگر و اقتصاد جهانی خواهد بود. و ما این کار را با تونس و مصر آغاز خواهیم کرد.

نخست، ما از بانک جهانی و صندوق بین المللی پول خواسته ایم تا طرحی را در نشست آیندۀ سران گروه هشت (G8) ارائه دهند و کارهایی را که باید جهت ثبات بخشیدن و امروزی کردن اقتصادهای تونس و مصر انجام گیرند به اطلاع ما برسانند. ما در کنار یکدیگر باید به آنها کمک کنیم تا از تحولات دموکراتیک خود بهبود یابند، و دولت هایی را که کمی بعد در سال جاری انتخاب خواهند شد حمایت کنیم. ما سایر کشورها را نیز به کمک به رفع نیازهای مالی کوتاه مدت مصر و تونس فرامی خوانیم.

دوم، ما نمی خواهیم که مصر دموکراتیک زیر بار قرض های گذشته بماند. بنابراین ما تا یک میلیارد دلار قرض مصر دموکراتیک را خواهیم بخشید و با شرکای مصری خود برای سرمایه گذاری این منابع به منظور تقویت رشد اقتصادی و کارآفرینی همکاری خواهیم کرد. ما به مصر کمک خواهیم کرد تا مجدداً به بازارها دسترسی یابد و برای این کار یک میلیارد دلار وام را که برای تامین مالی زیرساخت ها و ایجاد اشتغال لازم است برای آنها تضمین می کنیم. و ما برای بازیابی دارای های ربوده شده به دولت های دموکراتیک نوپا کمک خواهیم کرد.

سوم، ما با کنگره برای تشکیل صندوق تجاری و سرمایه گذاری در تونس و مصر همکاری می کنیم. و الگوی این کار صندوق هایی خواهند بود که برای دورۀ گذار کشورهای اروپای شرقی پس از فروریختن دیوار برلن تشکیل داده شدند. شرکت سرمایه گذاری های خصوصی در خارج از کشور (OPIC) به زودی 2 میلیارد دلار را برای حمایت از سرمایه گذاری های خصوصی در سراسر منطقه اختصاص خواهد داد. و ما برای تمرکز مجدد بر بانک مرکزی اروپا برای بازسازی و توسعه با متحدانمان همکاری خواهیم کرد تا همانگونه که از دوره های گذار به سوی دموکراسی و به روز کردن اقتصاد اروپا حمایت کرد، از همین فرآیند در خاورمیانه و شمال آفریقا پشتیبانی کند.

چهارم، ایالات متحده ابتکار جامع مشارکت تجاری و سرمایه گذاری را در خاورمیانه و شمال آفریقا راه اندازی خواهد کرد. صرفنظر از صادرات نفت، صادرات کل این منطقه با 400 میلیون جمعیت تقریباً به اندازۀ صادرات سوئیس است. بنابراین ما با اتحادیۀ اروپا همکاری خواهیم کرد تا تجارت با منطقه را تسهیل بخشیم، موافقتنامه های کنونی را برای ترویج یکپارچگی با بازارهای آمریکایی و اروپایی تقویت کنیم، و درها را به سوی کشورهایی که معیارهای عالی برای انجام اصلاحات وآزاد کردن بازار و ایجاد یک موافقتنامۀ تجاری منطقه ای دارند، بگشاییم. همانطور که عضویت در اتحادیۀ اروپا مشوقی برای انجام اصلاحات در اروپا بود، بینش یک اقتصاد امروزی و کامیاب نیز نیروی قدرتمندی برای انجام اصلاحات در خاورمیانه و شمال آفریقا محسوب می شود.

کامکاری همچنین مستلزم فروریختن دیوارهایی است که بر سر راه پیشرفت قرار گرفته اند- فساد و نخبگانی که از مردم خود می دزدند؛ نوار قرمزی که مانع مبدل شدن یک ایده به اشتغال می شود؛ قیومتی که ثروت و دارایی ها را بر اساس قبیله یا فرقه توزیع می کند. ما به دولت ها در انجام تعهدات بین المللی شان کمک، و در تلاش ها برای مبارزه با فساد سرمایه گذاری خواهیم کرد. برای انجام این کار ما با نمایندگان مجلس که در حال توسعۀ اصلاحات هستند و فعالانی که از فناوری استفاده می کنند تا شفافیت را افزایش و پاسخگویی دولت را هم در زمینۀ سیاست و حقوق بشر و هم در زمینۀ اصلاحات اقتصادی ارتقاء دهند، همکاری می کنیم.

اجازه بدهید با صحبت دربارۀ یکی دیگر از پایه های رویکرد خود برای منطقه به سخن خود پایان دهم، و آن در ارتباط با پیگیری صلح است.

ده ها سال است که کشمکش بین اسرائیلی ها و فلسطینی ها سایه ای بر تاریخ منطقه افکنده است. این برای اسرئیلی ها، به این معنی است که دائم با هراس از دست دادن فرزندانشان در انفجار یک اتوبوس یا توسط موشک هایی که به سوی خانه هایشان پرتاب می شوند زندگی می کنند، و نیز با رنج از علم به اینکه کودکان دیگری در منطقه تنفر از آنان را می آموزند. فلسطینی ها از تحقیر و اشغال سرزمین شان رنج برده اند. افزوده بر این، این منازعه آسیب های بزرگتری به منطقۀ خاورمیانه وارد کرده است چرا که مانع مشارکت هایی که موجب امنیت و کامکاری بیشتر و توانمندی مردم عادی می شود.

برای بیشتر از دو سال، دولت من با اتکا بر اقدامات دولت های پیشین در طی ده ها سال، با طرفین این کشمکش و جامعۀ بین المللی برای پایان دادن به این کشمکش کار کرده است. با اینحال نتیجه ای حاصل نشده است. شهرک سازی اسرئیل همچنان ادامه دارد. فلسطینی ها میز مذاکره را ترک کرده اند. جهان شاهد منازعه ای است که مدتهاست ادامه دارد و چیزی به جز بن بست نمی بیند. براستی، کسانی هستند که استدلال می کنند با وجود تمام تحولات و تردیدها در منطقه، پیشرفت در حال حاضر غیر ممکن است.

من با این استدلال مخالف هستم. در زمانیکه مردم خاورمیانه و شمال آفریقا بارهای گذشته را از شانه هایشان بر می دارند، کوشش برای دستیابی به صلح پایداری که به این کشمکش پایان خواهد داد و تمام خواسته ها را برآورده خواهد کرد بیش از همیشه ضرورت دارد. این امر قطعاً برای دو طرف واقعیت دارد.

نا مشروع دانستن اسرائیل توسط فلسطینی ها به شکست خواهد انجامید. اقدامات نمادین برای منزوی ساختن اسرائیل در سازمان ملل متحد در ماه سپتامبر منجر به تشکیل دولتی مستقل نخواهد شد. در صورتی که حماس بر روش خود در مسیر ترور و انکار اصرار ورزد، رهبران فلسطینی به صلح و موفقیت دست نخواهند یافت. و فلسطینی ها هرگز از طریق انکار حق موجودیت اسرائیل به استقلال دست نخواهند یافت.

در مورد اسرائیل، دوستی ما با این کشور ریشه عمیقی در تاریخ و ارزش های مشترک دارد. تعهد ما به امنیت اسرائیل تزلزل ناپذیر است. و ما در برابر تلاش ها برای منزوی ساختن این کشور که به منظور انتقاد از آن در مجامع بین المللی صورت می گیرد خواهیم ایستاد. اما به طور مشخص به دلیل دوستی مان، مهم است که حقیقت را بیان کنیم: وضعیت موجود قابل دوام نیست، و اسرائیل نیز باید با شجاعت برای پیشبرد صلحی پایدار تلاش کند.

حقیقت این است که تعداد روز افزونی از فلسطینی ها در ساحل غربی رودخانه اردن زندگی می کنند. فن آوری، دفاع از خود را برای اسرائیل دشوار خواهد کرد. منطقه ای که دستخوش تغییرات عمیقی است تسلیم کثرت گرایی خواهد شد که در آن میلیون ها نفر جمعیت – و نه فقط یک یا دو رهبر – باید باید به تحقق پذیری صلح باور داشته باشند. جامعه بین المللی از روند بی پایانی که هرگز به نتیجه ای نایل نیامده است خسته شده است. رویای دستیابی به کشوری یهودی و دموکراتیک نمی تواند با اشغال دائم تحقق یابد.

نهایتاً، بر عهده اسرائیلی ها و فلسطینی ها است که قدم پیش گذارند. هیچ صلحی نمی تواند بر آنها تحمیل گردد، نه از طرف ایالات متحده و نه از طرف هیچکس دیگر. اما تاخیر بی پایان نیز مشکل را بر طرف نخواهد ساخت. آنچه آمریکا و جامعه بین المللی می توانند انجام دهند بیان صادقانه آن چیزی است که همه از آن آگاه هستند- صلح پایدار شامل ایجاد دو کشور برای دو ملت است: اسرائیل به عنوان کشوری یهودی و سرزمین مردمان یهود، و کشور فلسطین که سرزمین مردم فلسطین باشد؛ هر یک از این دو کشور از خودمختاری، به رسمیت شناختن طرف دیگر، و صلح بهره مند شوند.

بنا بر این، در حین اینکه مسائل اصلی مورد اختلاف باید مورد مذاکره قرار گیرد، اساس این مذاکرات واضح است: فلسطینی پایدار، و اسرائیلی امن. ایالات متحده معتقد است که مذاکرات باید منجر به ایجاد دو کشور گردد، با مرزهای ثابت فلسطین با اسرائیل، اردن، و مصر، و مرزهای ثابت اسرائیل با فلسطین. ما اعتقاد داریم که مرزهای اسرائیل و فلسطین باید بر اساس خطوط مرزی سال 1967 مشخص گردند با بخش های معاوضه مورد توافق، به طوری که مرزهای امن و به رسمیت شناخته شده ای برای هر دو کشور تعیین گردد. مردم فلسطین باید حق حکومت بر خود را داشته باشند، و به توانایی کامل در ایجاد کشوری خودمختار و همجوار دست یابند.

در مورد امنیت، هر دولتی حق دفاع از خود را دارد، و اسرائیل باید قادر باشد از خود - به تنهایی- در برابر هر گونه تهدیدی دفاع کند. تمهیدات نیز باید به انازۀ مافی قدرتمند باشند تا از ظهور دوباره ترویسم جلوگیری کنند؛ نفوذ تسلیحات را متوقف سازند؛ و امنیت مرزی موثری فراهم آورند. عقب نشینی کامل و مرحله ای نیروهای نظامی اسرائیل باید همگام با بر عهده گرفتن مسئولیت امنیتی فلسطین درکشوری خود مختار و غیر نظامی صورت گیرد. و مدت این دورۀ انتقال باید مورد موافقت قرار گیرد، و موثر بودن اقدامات امنیتی باید نشان داده شود.

این اصول، اساس مذاکرات را فراهم می سازد. فلسطینی ها باید خطوط قلمرو مرزی کشور خود را بدانند؛ اسرائیلی ها باید بدانند که نگرانی های امنیتی بنیادی آنها مد نظر قرار خواهد گرفت. من آگاهم که این مراحل به تنهایی منجر به حل این کشمکش نخواهد شد زیرا دو موضوع پیچیده و احساسی باقی خواهد ماند: آینده بیت المقدس، و سرنوشت پناهجویان فلسطینی. اما پیشرفت کنونی بر پایه قلمرو و امنیت زمینه را برای حل عادلانه و منصفانۀ این دو مسئله فراهم می آورد، که به حقوق و خواسته های هم اسرائیلی ها و هم فلسطینی ها احترام بگذارد.

اجازه بدهید این مطلب را بیان کنم: به رسمیت شناختن اینکه مذاکرات باید با مسئله تعیین قلمرو و امنیت آغاز گردد به معنا آن نیست که بازگشت به میز مذاکرات کار ساده ای خواهد بود. به طور خاص، اعلام اخیر توافق بین فتح و حماس پرسش های بنیادی و مشروعی را برای اسرائیل مطرح می سازد: چگونه می توان با حزبی مذاکره کرد که تمایلی در به رسمیت شناختن موجودیت شما نشان نمی دهد؟ و در هفته ها و ماه های پیش رو، رهبران فلسطین می بایست پاسخ قابل قبولی برای این پرسش ارائه دهند. در همین حال، ایالات متحده، شرکای ما در گروه چهارگانه، و کشورهای عرب لازم است تمام تلاش خود را برای عبور از بن بست موجود انجام دهند.

می دانم که انجام این کار تا چه اندازه دشوار خواهد بود. سوء ظن و خصومت برای نسل های متمادی در میان بوده است، و در مواقعی منسجم تر شده است. اما من متقاعد شده ام که اکثریت اسرائیلی ها و فلسطینی ها ترجیح می دهند به آینده بنگرند تا این که در دام گذشته گرفتار آیند. ما این روحیه را در پدر اسرائیلی می بینیم که پسرش توسط حماس کشته شده است، کسی که به ایجاد سازمانی کمک کرد که فلسطینی ها و اسرائیلی هایی را که عزیزان خود را از دست داده بودند در کنار یکدیگر گرد هم آورد. آن پدر گفت، "من به تدریج متوجه می شوم که تنها راه امید برای پیشرفت، شناختن وجود این درگیری ها است." ما این روحیه را در اقدامات یک فلسطینی می بینیم که سه دختر خود را در گلوله باران غزه توسط اسرائیل از دست داده است. او گفت، "من این حق را دارم که احساس خشم کنم. بسیاری از مردم از من انتظار ابراز تنفر داشتند. پاسخ من به آنها این است که من متنفر نخواهم بود ... بیاید به فردا امید داشته باشیم."

این انتخابی است که باید صورت گیرد – نه تنها در مورد کشمکش اسرائیل و فلسطین، بلکه در تمام منطقه – انتخابی بین تنفر و امید؛ بین زنجیرهای گذشته و نوید آینده. این انتخابی است که باید توسط رهبران و توسط مردم صورت گیرد، و انتخابی است که آینده منطقه ای را که مهد تمدن و جرقۀ کشمکش ها بوده است تعریف خواهد کرد.

با تمامی چالش های پیش رو، ما برای امیدوار بودن دلایل بسیاری داریم. در مصر، این امید را در تلاش جوانانی که تظاهرات را رهبری کردند می بینیم. در سوریه، آن را در شهامت کسانی که شجاعانه در برابر گلوله ها می ایستند و شعار "صلح جویانه، صلح جویانه" سر می دهند می بینیم. در بنغازی، شهری که تهدید به تخریب شد، آن را در میدان شهر می بینیم که مردم برای جشن گرفتن آزادی هایی که هرگز نمی شناختند در آن گرد هم می آیند. در سراسر منطقه، کسانی که خود را از مشتی آهنین رها می کنند، حقوقی را که برای ما امری عادی تلقی می شود، با شادمانی از آن خود می دانند.

برای مردم آمریکا، صحنه های این تحولات در منطقه ممکن است ناراحت کننده باشد، اما نیروهایی که آن را به پیش می برند نا آشنا نیستند. کشور خود ما بر پایۀ قیامی بر علیه یک امپراتوری بنا شد. مردم ما جنگ داخلی دردناکی را که منجر به آزادی و منزلت برای کسانی شد که به بردگی گرفته شده بودند تجربه کردند. و اگر نسل های گذشته به نیروی اخلاقی عدم خشونت به عنوان راهی برای کمال بخشیدن به اتحادمان رو نیاورده بودند، من امروز در این جا نمی ایستادم – سازماندهی، راهپیمایی، و اعتراض مسالمت آمیزی که به واژه های شکل دهندۀ کشور ما معنایی واقعی بخشیدند: "ما این حقایق را مسلم می دانیم، که همه انسان ها برابر آفریده شده اند."

این واژه ها باید راهنمای ما در پاسخ تغییراتی باشند که در حال دگرگون ساختن خاورمیانه و شمال آفریقا هستند – واژه هایی که به ما می گویند سرکوب شکست خواهد خورد، و خودکامگان سرنگون خواهند شد، و همه مردان و زنان از حقوق مشخص و غیر قابل انکاری برخوردارند. کار ساده ای نخواهد بود. راه مستقیمی برای پیشرفت وجود ندارد، و دشواری همواره فصل امید را به همراه خواهد داشت. اما ایالات متحده آمریکا بر این باور تاسیس گشت که مردم باید بر خودشان حکومت کنند. و اکنون، ما نمی توانیم از ایستادن در کنار دیگران که در پی حقوق خود هستند به خود تردید راه دهیم، با علم به این که موفقیت آنان دنیایی برخوردار از صلح بیشتر، با ثبات تر و عادلانه تر را به همراه خواهد داشت.

از همگی شما سپاسگزارم. (کف زدن حاضران) سپاسگزارم.

جانشين احتمالی یا موقتی بن لادن در تهران در حبس خانگی بود

2011-05-19T18:40:00.000-07:00

يو اس ای تودی زير عنوان «ايران می تواند در آينده القاعده نقش داشته باشد» می نويسد مرگ اسامه بن لادن اذهان را مجددا به نقشی که ايران ممکن است در آينده القاعده ايفا کند جلب کرده است، و اين در حالی است که مقامات اطلاعاتی در گوشه و کنار جهان گزارش های حاکی از به عهده گرفتن رهبری موقت القاعده توسط سيف العادل را بررسی می کنند. سيف العادل بر اساس آخرين اطلاعاتی که راجع به او وجود دارد، در تهران در حبس خانگی بود.

العادل، يکی از بنيان گذاران القاعده است که کمک به ترتيب دادن بمب گذاری های سال ۱۹۹۸ در سفارتخانه های آمريکا در آفريقا بخشی از کارنامه اوست. اما وی با رهبری بن لادن اختلافات شديدی داشت و با حملات تروريستی يازدهم سپتامبر ۲۰۰۱ مخالف بود. او به درستی پيش بينی کرده بود که اين حملات خشم آمريکا را برمی انگيزد و به تلاش های القاعده در سطحی جهانی آسيب می رساند.

العادل جزو بسياری از رهبران ارشد القاعده است که پس از حمله آمريکا به افغانستان به ايران گريختند. آنان در سال ۲۰۰۳ در ايران بازداشت شدند و تحت شرايطی آسان زير عنوان حبس خانگی در مجموعه ای در حومه تهران تحت نظر قرار گرفتند. بعضی از آنان با گذشت چند سال قادر به رفت و آمد شدند و آمريکا نگران است که ايران روزی آنان را برای بازگرداندن به القاعده آزاد کند.

هنوز دقيقا معلوم نيست العادل کجاست. بعضی از کارشناسان تروريسم و مقامات اطلاعاتی می گويند او سال گذشته پس از ترک ايران مجددا در ناحيه بی قانون مرزی پاکستان و افغانستان به القاعده پيوسته است.

العادل جزو تروريست هایی است که اف بی آی به شدت در تعقيب آنهاست و آمريکا برای اطلاعات منجر به دستگيری او ۵ ميليون دلار جايزه گذاشته است.

گرچه مقامات اطلاعاتی غربی و عرب می گويند مدرک قاطعی نديده اند که از به عهده گرفتن امور توسط العادل حکايت داشته باشد ظاهر شدن نام وی به عنوان يک جانشين احتمالی برای بن لادن پرسش های راجع به چهره هایی از القاعده را که در ايران بوده اند زنده کرده است.

پیام صوتی تازه بن لادن پخش شد

2011-05-19T18:37:00.000-07:00

گروه القاعده اخیرا یک فایل صوتی از اسامه بن لادن، رهبر پیشین این گروه منتشر کرده است که ظاهرا کمی پیش از مرگ او تهیه شده است.

در این پیام صوتی، بن لادن ضمن تجلیل از انقلاب‌های اخیر در جهان عرب از جمله تونس و مصر، از یک "موقعیت تاریخی" برای قیام مسلمانان جهان سخن گفته است.

این فایل صوتی ۱۲ دقیقه‌ای در سایت‌های اینترنتی اسلامگرایان قرار گرفته است.
اسامه بن لادن، رهبر گروه القاعده در روز دوم ماه مه امسال توسط کماندوهای ویژه نیروی دریایی آمریکا در عمارتی در پاکستان کشته شد.
گمان می‌رود گروه القاعده اخیرا یک سرهنگ سابق ارتش مصر به نام سیف العدل را به جانشینی موقت بن لادن برگزیده است.
سیف العدل زمانی مسئولیت تامین امنیت بن لادن را برعهده داشت و گمان می‌رود در بمبگذاری سفارت آمریکا در شرق آفریقا در سال ۱۹۹۸ میلادی هم دست داشته است.
او را مسئول آموزش جنگجویان سومالیایی می دانند که در سال ۱۹۹۳ هجده سرباز آمریکایی را در موگادیشو کشتند. گفته می‌شود بعضی از هواپیما ربایان حادثه ۱۱ سپتامبر هم تحت آموزش آقای العدل بوده‌اند.

"اکنون گذرگاه مهمی پیش روی شماست، و امت اسلام باید از این موقعیت بزرگ و کمیاب تاریخی برای رهایی از آمال حاکمان و قوانین بشری و سلطه غرب استفاده کنند. پس در انتظار چه هستید؟ خود و فرزندانتان را نجات دهید زیرا اکنون این موقعیت به دست آمده است"

بخشی از پیام صوتی جدید بن لادن

پس از حمله آمریکا به افغانستان در سال ۲۰۰۳، سیف العدل به ایران گریخت و بر اساس بعضی از گزارش‌ها طی چند سال اقامت در ایران تحت بازداشت خانگی بوده است. بر اساس گزارش‌هایی که اواخر سال گذشته میلادی منتشر شد، احتمال دارد سیف العدل پس از آزادی به شمال پاکستان رفته باشد.
با این حال بعضی از تحلیلگران غربی در مورد نقش جدید سیف العدل در گروه القاعده ابراز تردید کرده‌اند و می‌گویند که احتمال دارد ایمن الظواهری که او هم یک مصری است، رهبری گروه القاعده را عهده دار شده باشد.

موقعیت تاریخی

در این فایل صوتی بن لادن در مورد تونس و مصر سخن گفته اما به شورش های اخیر در سوریه، لیبی و یمن اشاره ای نکرده است.
او در بخشی از این فایل صوتی گفته است: "من فکر می‌کنم بادهای تغییر به اذن خداوند در جهان اسلام خواهد وزید".
او همچنین افزوده است: "اکنون گذرگاه مهمی پیش روی شماست، و امت اسلام باید از این موقعیت بزرگ و کمیاب تاریخی برای رهایی از آمال حاکمان و قوانین بشری و سلطه غرب استفاده کنند. پس در انتظار چه هستید؟ خود و فرزندانتان را نجات دهید زیرا اکنون این موقعیت به دست آمده است".
برداشت عمومی این است که گروه القاعده در مقابل شورشهای جهان عرب که از ژانویه امسال در تونس آغاز شد و به سرعت به مصر سرایت کرد غافلگیر شده است.
تحلیلگران می گویند با وجودی که گروه القاعده و کشورهای غربی هر دو به نحوی از جنبش‌های انقلابی در کشورهای عربی حمایت کرده اند، اما مردم این کشورها به دنبال اهداف بسیار متفاوتی هستند.
دولت‌های غربی امیدوارند این جنبش‌ها منجر به انجام اصلاحات دموکراتیک در این کشورها شوند، در حالی که القاعده مایل است شاهد روی کار آمدن حکومت‌هایی در این کشورها باشد که برداشتی مشابه این گروه از احکام اسلامی داشته باشند.

روایت تازه از مرگ بن لادن /در 5 سال پیش سه محافظ چچنی پیش از دفن بن لادن وی را غسل دادند

2011-05-19T18:35:00.000-07:00

یک مامور سابق سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا (سیا) می گوید اسامه بن لادن تقریبا پنج سال پیش از آنکه نظامیان آمریکایی خبر مرگ وی را منتشر کنند، مرده بود.

وی در مصاحبه با شبکه یک تلویزیون روسیه به افشاگری های مهیج درباره مرگ سرکرده شبکه القاعده پرداخت و گفت نزدیک به بیست سال پیش تروریست شماره یک جهان آینده به چچن سفر کرده بود.

برکان یاشار که تبار چچنی دارد در مصاحبه با آنتون ورنیتسکی خبرنگار تلویزیون روسیه به افشای حقایقی درباره مرگ بن لادن پرداخت و در این مصاحبه که به درخواست خود وی ترتیب داده شده بود گفت با سرکرده شبکه القاعده اوایل دهه 1990 در چچن دیدار کرده است.

این مامور سابق سیا گفت آمریکاییها اکنون به حقایقی درباره مرگ بن لادن پی برده اند.

وی افزود سپتامبر ، شهریورماه ، سال 1992 در چچن حضور داشته و برای نخستین بار با فردی که نامش بن لادن بوده دیدار کرده بود.

این دیدار در ساختمانی دو طبقه در گروزنی و در طبقه فوقانی ساختمان صورت گرفت که خانواده رئیس جمهور وقت گرجستان در آن محل سکونت داشتند.

برکان در پاسخ به این سوال که آیا وی باور دارد آمریکاییها اسامه بن لادن را در پاکستان کشته اند گفت حتی اگر تمامی جهانیان این موضوع را باور کنند من باور نخواهم کرد.

وی گفت محافظان بن لادن را به خوبی می شناسد و آنها تا آخرین لحظه همراه بن لادن بودند.

ژوئن ، خردادماه ، سال 2006 را به خوبی به یاد می آورد که سه محافظ بن لادن به همراه دو مسلمان از لندن و دو تن دیگر از آمریکا جسد اسامه بن لادن را مشاهده کردند.

برکان خاطر نشان کرد اسامه بن لادن پیش از مرگش به شدت بیمار بود و سه محافظ چچنی پیش از دفن بن لادن وی را غسل دادند.

برکان تاکید کرد به رغم اینکه چهار آمریکایی و انگلیسی مسلمان به همراه محافظان بن لادن جسد وی را مشاهده کردند اما در مراسم خاکسپاری وی حضور نداشتند و تنها این سه چچنی به خواست بن لادن وی را دفن کردند.

به گفته این مامور سابق سیا ،بن لادن در کوههای مرز پاکستان و افغانستان دفن شده است.

برکان یاشار در پاسخ به این سوال که چرا تمامی این جزئیات را برای خبرنگار شبکه یک روسیه فاش کرده است گفت نگران جانش است و تنها با افشای این مطالب در جهان از جان وی در برابر سیا محافظت خواهد شد.

وی گفت سرویس های امنیتی ترکیه از وی محافظت کرده و سلاح در اختیارش قرار داده اند.