دانلود برنامه دکتر امید نودوشانی در مورد زرتشت

http://www.4shared.com/file/sIgxdW7X/parviz12122011.html

سه آهنگ بسیار زیبا از حامد فرد و نوید باقری : کوروش صغیر، داغونه و کارگر

دانلود سه آهنگ بسیار زیبا از حامد فرد و نوید باقری : کوروش صغیر، داغونه و کارگر


داغونه



کوروش صغیر



کارگر

اوباما: اجازه نمی‌دهیم ایران به جنگ‌افزارهای هسته‌ای دست یابد

باراک اوباما، رئیس جمهور آمریکا، با محکوم کردن حمایت ایران از گروه‌های بنیاد‌گرا، یک بار دیگر تاکید کرده است، که فشار‌ها بر ایران به منظور جلوگیری از دستیابی این کشور به جنگ‌افزارهای هسته‌ای ادامه خواهد یافت.

اراک اوباما، رئیس جمهور آمریکا، روز یکشنبه در سخنانی در کنفرانس لابی حامی اسرائیل، ایپک، اعلام کرد، این کشور به تلاش‌های خود برای جلوگیری از دستیابی ایران به جنگ‌افزارهای هسته‌ای ادامه خواهد داد.

وی با اشاره به تحریم‌های سازمان ملل و نیز تحریم‌های ایالات متحده علیه ایران اظهار داشته است: «ما قصد داریم فشارها (بر ایران) را حفظ کنیم...اجازه بدهید با صراحت بگویم که ما خود را همچنان متعهد می‌دانیم که مانع از دستیابی ایران به جنگ‌افزارهای هسته‌ای شویم.»

آمریکا و سایر کشورهای غربی و نیز اسراییل از آن بیم دارند که جمهوری اسلامی ایران در پوشش برنامه هسته‌ای خود در صدد دستیابی به توانایی لازم برای ساخت جنگ‌افزارهای هسته‌ای باشد.

شورای امنیت سازمان ملل متحد نیز تاکنون با تصویب چهار قطعنامه تحریم‌هایی علیه ایران وضع کرده و از این کشور خواسته است، فعالیت‌های حساس هسته‌ای خود را را متوقف کرده و درباره برنامه هسته‌ای خود شفاف‌سازی کند.

هر چند آژانس بین‌المللی انرژی اتمی در آخرین گزارش خود درباره برنامه هسته‌ای ایران یک بار دیگر اعلام کرده است که همچنان در موقعیتی نیست که بتواند، صلح‌آمیز بودن برنامه هسته‌ای ایران را تایید کند، با این حال تهران اتهام‌ها درباره تلاش برای ساخت جنگ‌افزارهای هسته‌ای را رد می‌کند.

از سوی دیگر باراک اوباما در بخش دیگری از سخنان خود در کنفرانس لابی اسراییل در آمریکا، یک بار دیگر ایران را به «دورویی» در مواجهه با اعتراض‌های مردمی در منطقه متهم کرده است.

به گفته رئیس جمهور آمریکا، در حالی که مقام‌های جمهوری اسلامی «ادعای حمایت از حقوق معترضان» در کشورهای منطقه را دارد، شهروندان خود را با توسل به خشونت تهدید می‌کنند.

در مقابل مقام‌های جمهوری اسلامی نیز اتهام‌های مشابهی را علیه ایالات متحده مطرح کرده و با اشاره به اعتراض‌ها در بحرین، که حاکمان سنی آن از متحدان مهم واشنگتن در منطقه است، این کشور را به برخورد دوگانه با اعتراض‌ها در منطقه متهم می‌کنند.

در این میان رئیس جمهور آمریکا در سخنان تازه خود همچنین ایران را به حمایت و تسلیح گروه‌های «بنیادگرا و خشونت‌طلب» در منطقه متهم کرده و گفته است: «ما به تلاش خود برای جلوگیری از چنین اقداماتی ادامه می‌دهیم و در مقابل گروه‌هایی مانند حزب‌الله که دست به اقدامات تروریستی می‌زنند و با استفاده از موشک و بمب‌گذاری به دنبال پیشبرد مقاصد خود هستند، خواهیم ایستاد.»

«مذاکره اسراییل و فلسطینی‌ها بر مبنای مرزهای ۱۹۶۷»

رئیس جمهور آمریکا در بخش دیگری از سخنان خود یک بار دیگر بر لزوم از سرگیری مذاکرات صلح بین اسرائیل و فلسطینیان بر مبنای مرزهای سال ۱۹۶۷ تاکید کرده است.

آقای اوباما در عین حال گفته است، بر اساس پیشنهاد وی اسرائیل و فلسطینیان می‌توانند با توجه به تغییرات جمعیتی، مناطقی را با یکدیگر معاوضه کنند.

رییس جمهور آمریکا روز پنج‌شنبه در سخنرانی خود  درباره سیاست‌های کشورش در خاورمیانه، از اسرائیل خواسته بود، به پشت مرزهای سال ۱۹۶۷ بازگردد، که این درخواست با واکنش سرد رهبران اسرائیل روبرو شده بود که اعلام کرده بودند، مرزهای سال ۱۹۶۷ از نظر امنیتی قابل دفاع نیستند.

The White House

Office of the Press Secretary

For Immediate Release

May 22, 2011

Remarks by the President at the AIPAC Policy Conference 2011

Walter E. Washington Convention Center
Washington, D.C.

10:56 A.M. EDT
THE PRESIDENT:  Good morning.  Thank you very much.  (Applause.)  Good morning.  Thank you.  Thank you so much.  Please, have a seat.  Thank you.
What a remarkable, remarkable crowd.  Thank you, Rosy, for your very kind introduction.  I did not know you played basketball.  (Laughter.)  I will take your word for it.  (Laughter.)  Rosy, thank you for your many years of friendship.  Back in Chicago, when I was just getting started in national politics, I reached out to a lot of people for advice and counsel, and Rosy was one of the very first.  When I made my first visit to Israel, after entering the Senate, Rosy, you were at my side every step of that profound journey through the Holy Land.  So I want to thank you for your enduring friendship, your leadership, and for your warm introduction today.
I also want to thank David Victor, Howard Kohr and all the board of directors.  And let me say that it is wonderful to look out and see so many great friends, including a very large delegation from Chicago.  (Applause.)  Alan Solow, Howard Green.  Thank you all.
I want to thank the members of Congress who are joining you today -- who do so much to sustain the bonds between the United States and Israel, including Eric Cantor -- (applause) -- Steny Hoyer -- (applause) -- and the tireless leader I was proud to appoint as the new chair of the DNC, Debbie Wasserman Schultz.  (Applause.)
We’re joined by Israel’s representative to the United States, Ambassador Michael Oren.  (Applause.)  And we’re joined by one of my top advisors on Israel and the Middle East for the past four years and who I know is going to be an outstanding ambassador to Israel, Dan Shapiro.  (Applause.)  Dan has always been a close and trusted advisor and friend, and I know that he will do a terrific job.
And at a time when so many young people around the world are standing up and making their voices heard, I also want to acknowledge all the college students from across the country who are here today.  (Applause.)  No one has a greater stake in the outcome of events that are unfolding today than your generation, and it’s inspiring to see you devote your time and energy to help shape that future.
Now, I’m not here to subject you to a long policy speech.  I gave one on Thursday in which I said that the United States sees the historic changes sweeping the Middle East and North Africa as a moment of great challenge, but also a moment of opportunity for greater peace and security for the entire region, including the State of Israel.
On Friday, I was joined at the White House by Prime Minister Netanyahu, and we reaffirmed -- (applause) -- we reaffirmed that fundamental truth that has guided our presidents and prime ministers for more than 60 years -- that even while we may at times disagree, as friends sometimes will, the bonds between the United States and Israel are unbreakable -- (applause) -- and the commitment of the United States to the security of Israel is ironclad.  (Applause.)
A strong and secure Israel is in the national security interest of the United States not simply because we share strategic interests, although we do both seek a region where families and children can live free from the threat of violence.  It’s not simply because we face common dangers, although there can be no denying that terrorism and the spread of nuclear weapons are grave threats to both our nations.
America’s commitment to Israel’s security flows from a deeper place -- and that’s the values we share.  As two people who struggled to win our freedom against overwhelming odds, we understand that preserving the security for which our forefathers -- and foremothers -- fought must be the work of every generation.  As two vibrant democracies, we recognize that the liberties and freedoms we cherish must be constantly nurtured.  And as the nation that recognized the State of Israel moments after its independence, we have a profound commitment to its survival as a strong, secure homeland for the Jewish people.  (Applause.)
We also know how difficult that search for security can be, especially for a small nation like Israel living in a very tough neighborhood.  I’ve seen it firsthand.  When I touched my hand against the Western Wall and placed my prayer between its ancient stones, I thought of all the centuries that the children of Israel had longed to return to their ancient homeland.  When I went to Sderot and saw the daily struggle to survive in the eyes of an eight-year-old boy who lost his leg to a Hamas rocket, and when I walked among the Hall of Names at Yad Vashem, I was reminded of the existential fear of Israelis when a modern dictator seeks nuclear weapons and threatens to wipe Israel off the face of the map -- face of the Earth.
Because we understand the challenges Israel faces, I and my administration have made the security of Israel a priority.  It’s why we’ve increased cooperation between our militaries to unprecedented levels.  It’s why we’re making our most advanced technologies available to our Israeli allies.  (Applause.)  It’s why, despite tough fiscal times, we’ve increased foreign military financing to record levels.  (Applause.)  And that includes additional support –- beyond regular military aid -– for the Iron Dome anti-rocket system.  (Applause.)  A powerful example of American-Israeli cooperation -- a powerful example of American-Israeli cooperation which has already intercepted rockets from Gaza and helped saved Israeli lives.  So make no mistake, we will maintain Israel’s qualitative military edge.  (Applause.)
You also see our commitment to our shared security in our determination to prevent Iran from acquiring nuclear weapons.  (Applause.)  Here in the United States, we’ve imposed the toughest sanctions ever on the Iranian regime.  (Applause.)  At the United Nations, under our leadership, we’ve secured the most comprehensive international sanctions on the regime, which have been joined by allies and partners around the world.  Today, Iran is virtually cut off from large parts of the international financial system, and we’re going to keep up the pressure.  So let me be absolutely clear –- we remain committed to preventing Iran from acquiring nuclear weapons.  (Applause.)   
Its illicit nuclear program is just one challenge that Iran poses.  As I said on Thursday, the Iranian government has shown its hypocrisy by claiming to support the rights of protesters while treating its own people with brutality.  Moreover, Iran continues to support terrorism across the region, including providing weapons and funds to terrorist organizations.  So we will continue to work to prevent these actions, and we will stand up to groups like Hezbollah, who exercise political assassination and seek to impose their will through rockets and car bombs.
You also see our commitment to Israel’s security in our steadfast opposition to any attempt to de-legitimize the State of Israel.  (Applause.)  As I said at the United Nations last year, “Israel’s existence must not be a subject for debate,” and “efforts to chip away at Israel’s legitimacy will only be met by the unshakeable opposition of the United States.”  (Applause.)
So when the Durban Review Conference advanced anti-Israel sentiment, we withdrew.  In the wake of the Goldstone Report, we stood up strongly for Israel’s right to defend itself.  (Applause.)  When an effort was made to insert the United Nations into matters that should be resolved through direct negotiations between Israelis and Palestinians, we vetoed it.  (Applause.)
And so, in both word and deed, we have been unwavering in our support of Israel’s security.  (Applause.)  And it is precisely because of our commitment to Israel’s long-term security that we have worked to advance peace between Israelis and Palestinians.  (Applause.)
Now, I have said repeatedly that core issues can only be negotiated in direct talks between the parties.  (Applause.)  And I indicated on Thursday that the recent agreement between Fatah and Hamas poses an enormous obstacle to peace.  (Applause.)  No country can be expected to negotiate with a terrorist organization sworn to its destruction.  (Applause.)  And we will continue to demand that Hamas accept the basic responsibilities of peace, including recognizing Israel’s right to exist and rejecting violence and adhering to all existing agreements.  (Applause.)  And we once again call on Hamas to release Gilad Shalit, who has been kept from his family for five long years.  (Applause.)
And yet, no matter how hard it may be to start meaningful negotiations under current circumstances, we must acknowledge that a failure to try is not an option.  The status quo is unsustainable.  And that is why on Thursday I stated publicly the principles that the United States believes can provide a foundation for negotiations toward an agreement to end the conflict and all claims -- the broad outlines of which have been known for many years, and have been the template for discussions between the United States, Israel, and the Palestinians since at least the Clinton administration.
I know that stating these principles -- on the issues of territory and security -- generated some controversy over the past few days.  (Laughter.)  I wasn’t surprised.  I know very well that the easy thing to do, particularly for a President preparing for reelection, is to avoid any controversy.  I don’t need Rahm to tell me that.  Don’t need Axelrod to tell me that.  But I said to Prime Minister Netanyahu, I believe that the current situation in the Middle East does not allow for procrastination.  I also believe that real friends talk openly and honestly with one another.  (Applause.)  So I want to share with you some of what I said to the Prime Minister.
Here are the facts we all must confront.  First, the number of Palestinians living west of the Jordan River is growing rapidly and fundamentally reshaping the demographic realities of both Israel and the Palestinian Territories.  This will make it harder and harder -- without a peace deal -- to maintain Israel as both a Jewish state and a democratic state.
Second, technology will make it harder for Israel to defend itself in the absence of a genuine peace.
Third, a new generation of Arabs is reshaping the region.  A just and lasting peace can no longer be forged with one or two Arab leaders.  Going forward, millions of Arab citizens have to see that peace is possible for that peace to be sustained.
And just as the context has changed in the Middle East, so too has it been changing in the international community over the last several years.  There’s a reason why the Palestinians are pursuing their interests at the United Nations.  They recognize that there is an impatience with the peace process, or the absence of one, not just in the Arab World -- in Latin America, in Asia, and in Europe.  And that impatience is growing, and it’s already manifesting itself in capitals around the world.
And those are the facts.  I firmly believe, and I repeated on Thursday, that peace cannot be imposed on the parties to the conflict.  No vote at the United Nations will ever create an independent Palestinian state.  And the United States will stand up against efforts to single Israel out at the United Nations or in any international forum.  (Applause.)  Israel’s legitimacy is not a matter for debate.  That is my commitment; that is my pledge to all of you.  (Applause.)
Moreover, we know that peace demands a partner –- which is why I said that Israel cannot be expected to negotiate with Palestinians who do not recognize its right to exist.  (Applause.)  And we will hold the Palestinians accountable for their actions and for their rhetoric.  (Applause.)
But the march to isolate Israel internationally -- and the impulse of the Palestinians to abandon negotiations –- will continue to gain momentum in the absence of a credible peace process and alternative.  And for us to have leverage with the Palestinians, to have leverage with the Arab States and with the international community, the basis for negotiations has to hold out the prospect of success.  And so, in advance of a five-day trip to Europe in which the Middle East will be a topic of acute interest, I chose to speak about what peace will require.
There was nothing particularly original in my proposal; this basic framework for negotiations has long been the basis for discussions among the parties, including previous U.S. administrations.  Since questions have been raised, let me repeat what I actually said on Thursday -- not what I was reported to have said.
I said that the United States believes that negotiations should result in two states, with permanent Palestinian borders with Israel, Jordan, and Egypt, and permanent Israeli borders with Palestine.  The borders of Israel and Palestine should be based on the 1967 lines with mutually agreed swaps -- (applause) -- so that secure and recognized borders are established for both states. The Palestinian people must have the right to govern themselves, and reach their potential, in a sovereign and contiguous state.

As for security, every state has the right to self-defense, and Israel must be able to defend itself –- by itself -– against any threat.  (Applause.)  Provisions must also be robust enough to prevent a resurgence of terrorism, to stop the infiltration of weapons, and to provide effective border security.  (Applause.)  And a full and phased withdrawal of Israeli military forces should be coordinated with the assumption of Palestinian security responsibility in a sovereign and non-militarized state.  (Applause.)  And the duration of this transition period must be agreed, and the effectiveness of security arrangements must be demonstrated.  (Applause.)
Now, that is what I said.  And it was my reference to the 1967 lines -- with mutually agreed swaps -- that received the lion’s share of the attention, including just now.  And since my position has been misrepresented several times, let me reaffirm what “1967 lines with mutually agreed swaps” means.
By definition, it means that the parties themselves -– Israelis and Palestinians -– will negotiate a border that is different than the one that existed on June 4, 1967.  (Applause.)  That’s what mutually agreed-upon swaps means.  It is a well-known formula to all who have worked on this issue for a generation.  It allows the parties themselves to account for the changes that have taken place over the last 44 years.  (Applause.)  It allows the parties themselves to take account of those changes, including the new demographic realities on the ground, and the needs of both sides.  The ultimate goal is two states for two people:  Israel as a Jewish state and the homeland for the Jewish people -- (applause) -- and the State of Palestine as the homeland for the Palestinian people -- each state in joined self-determination, mutual recognition, and peace.  (Applause.)
If there is a controversy, then, it’s not based in substance.  What I did on Thursday was to say publicly what has long been acknowledged privately.  I’ve done so because we can’t afford to wait another decade, or another two decades, or another three decades to achieve peace.  (Applause.)  The world is moving too fast.  The world is moving too fast.  The extraordinary challenges facing Israel will only grow.  Delay will undermine Israel’s security and the peace that the Israeli people deserve.
Now, I know that some of you will disagree with this assessment.  I respect that.  And as fellow Americans and friends of Israel, I know we can have this discussion.
Ultimately, it is the right and the responsibility of the Israeli government to make the hard choices that are necessary to protect a Jewish and democratic state for which so many generations have sacrificed.  (Applause.)  And as a friend of Israel, I’m committed to doing our part to see that this goal is realized.  And I will call not just on Israel, but on the Palestinians, on the Arab States, and the international community to join us in this effort, because the burden of making hard choices must not be Israel’s alone.  (Applause.)
But even as we do all that’s necessary to ensure Israel’s security, even as we are clear-eyed about the difficult challenges before us, and even as we pledge to stand by Israel through whatever tough days lie ahead, I hope we do not give up on that vision of peace.  For if history teaches us anything, if the story of Israel teaches us anything, it is that with courage and resolve, progress is possible.  Peace is possible.
The Talmud teaches us that, “So long as a person still has life, they should never abandon faith.”  And that lesson seems especially fitting today.
For so long as there are those across the Middle East and beyond who are standing up for the legitimate rights and freedoms which have been denied by their governments, the United States will never abandon our support for those rights that are universal.
   
And so long as there are those who long for a better future, we will never abandon our pursuit of a just and lasting peace that ends this conflict with two states living side by side in peace and security.  This is not idealism; it is not naïveté.  It is a hard-headed recognition that a genuine peace is the only path that will ultimately provide for a peaceful Palestine as the homeland of the Palestinian people and a Jewish state of Israel as the homeland of the Jewish people.  (Applause.)  That is my goal, and I look forward to continuing to work with AIPAC to achieve that goal.
Thank you.  God bless you.  God bless Israel, and God bless the United States of America.  (Applause.)  Thank you.  
END

پايان دنيا 21 مه سال 2011 ساعت 6عصر؟؟؟

باوجود اینکه پیش بینی شده بود ساعت 6 امروز به وقت هرجا، زلزله مهیبی، تمام دنیا را نابود می کند، اما ساعت از 6 به وقت تهران گذشت و زلزله نیامد. منتظر اتفاقات نیویورک باشید!

گفته شده زمانی که به روز 21 می سال 2011 می رسیم در هر شهر و کشور، بر اساس نوشته ای از کتاب مقدس که می گوید زمانی که ساعت به 6 عصر می رسد، زلزله بزرگی رخ می دهد و همه چیز را نابود می کند. این زلزله با زلزله ای که در ژاپن، اخیراً امد قابل مقایسه نیست! و تمام دنیا می فهمند که روز قیامت فرار رسیده است.
بیزینس اینسایدر نوشت: چندی است که این ادعا شنیده می شود که "دنیا در 21 می 2011 پایان می بابد" .
مجله نیویورکر با یکی از افرادی که مدعی پایان دنیا در 21 می امسال است، گفت و گو کرده است. او می گوید: زمانی که به روز 21 می می رسیم در هر شهر و کشور، بر اساس نوشته ای از کتاب مقدس که می گوید زمانی که ساعت به 6 عصر می رسد، زلزله بزرگی رخ می دهد.
گویا در نخستین بخش از کتاب مقدس به نام سفر پیدایش آمده است: زمانی که خدا به نوح گفت: هفت روز تمام، باران را به زمین به مدت چهل روز و چهل شب می فزستم و من زمین را از هر مخلوقی که افریده ام پاک می کنم. وقتی که خدا به هفت روز اشاره کرد، منظور خدا از هفت روز ، هفت هزار سال بوده است ! به این دلیل که این سیل سهمگین در 4990 سال قبل از میلاد مسیح اتفاق افتاد است و هفت هزار سال بعد می شود، سال 2011!
دلیل دیگر این ادعا، تعداد روزهاست که بین مصلوب شدن (سالگرد به صلیب کشبدن حضرت عیسی) و 21 می 2011 است. 722.500 روز بین این تاریخ وجود دارد. این عدد، عددی قابل توجهی است به این دلیل که از اعدادی قابل توجه تشکیل شده است5x10x17x5x10x17. 5 به نشانه رستگاری است، 10 به نشانه تکامل است و 17 به معنی بهشت است. این اعداد نماینگر روز رهایی(5) و پایان دوران مسیحیت(10) و صعود به اسمان(17) است.
پیش از این گفته شده بود در 21 دسامبر سال 2012، دنیا به پایان می رسد. حتی فیلم 2012 بر همین اساس ساخته شد.
گفته شده این ساعت 6، به وقت گرین ویچ است، یعنی ساعت 9.5 به وقت تهران. البته شایع شده که ساعت 6 به وقت هر کجا! با این حساب باید منتظر بود تا 6 بعداز ظهر روز 21 می به وقت لندی یا نیویورک برسد، از 3.5 تا 12 ساعت صبر کنید، شاید اتفاقی افتاد!

یارانه قطع شد، آب گرم بخورید!

آشنایی با رمال و جنگیر آقای «میم»- فردی خطرناکتر از رجوی خائن!

عباس غفاری کیست؟



"عماریون"- پس از انتشار عکس های واقعی آقای عباس غفاری در سایت عماریون بنا به درخواست خوانندگان فهیم ومحترم این پایگاه تحلیلی-خبری؛ مطالبی پیرامون این شخص در این سایت مطرح می شود.
این مطالب در چند قسمت و شامل سوابق قبل از انقلاب و سال های ابتدایی پیروزی انقلاب اسلامی، جنگیری برای دفتر آقای هاشمی!، جنگیری برای اطرافیان آقای خاتمی!، نفوذ در شهرداری تهران در دوران کرباسچی و ملک مدنی و همچنین رمالی و شیادی نامبرده برای اطرافیان آقای احمدی نژاد می پردازد.
نامبرده قبل از انقلاب به علت خط خوش کارمند دفاتر محضری بوده است حال آن که سواد و معلومات چندانی نداشته است. پس از جعل اسناد از محضر اخراج شده و کم کم روی به حجامت و درمان با داروهای گیاهی می نماید؛ نامبرده ادعا کرده است که حتی در آن دوران(قبل از انقلاب اسلامی) آدم کشته است! که با شلوغیهای ابتدای انقلاب سوابق این جنایت از بین رفته است. پس از پیروزی انقلاب و همزمان با فراگیری حجامت و طب سنتی؛ در محضر علما و فقها به صورت داوطلب آزاد رفت و آمد کرده و کمی از دروس حوزوی و فقهی را فرا گرفته است.
عباس غفاری ادعا دارد که حافظ کل قران و مفسر قرآن مجید وهم چنین حافظ کل نهج البلاغه و مفسر قرآن و نهج البلاغه می باشد؛ همچنین در جایی دیگر گفته است که حدود 14 سال در نزد استادان بزرگی چون آیت الله مکارم شیرازی و آیت الله جوادی آملی و دیگر بزرگان تلمذ نموده است، خود را متخصص در علم پزشکی و در سطوح بالای علمی معرفی کرده و ادعا دارد که مدرک دکترا در رشته الهیات گرفته است.
در جایی دیگر مدعی شده که خط خوش و علم رمل را به صورت مستقیم از حضرت علی(ع) فرا گرفته است!
پس از مدتی یکی از دوستان ایشان با نام م... به شماره تلفن 0912...5051 در استان خوزستان به مشکلی برخورده و از غفاری طلب کمک می کند، اما هیچ کدام از روشهای آقای دکتر غفاری!!! عمل نمی کند تا اینکه غفاری متوجه می شود شخصی اثر کارهای او را خنثی می کند؛ عباس غفاری پس از آشنایی با آن فرد متوجه می شود که آن فرد شیطان پرست بوده و از راه های غیر شرعی و حرام و همچنین تولید گناه به حل ظاهری مسائل دنیایی می رسد و این سر آغازی می شود بر راهی که غفاری را به اینجا رسانیده است.
ادامه دارد...

گفتگوی الن آیر، سخنگوی فارسی زبان وزارت امور خارجه آمریکا با بی بی سی

پاسدار رادان:پلیس می تواند براي جمع آوری دیش، ورود به منازل هم داشته باشد

جانشين فرمانده نيروي انتظامي درباره جمع‌آوري تجهيزات ماهواره‌اي گفت: پليس براي ورود به مشاعات مجوز قانوني گرفته است و ورود نيروهاي پليس به پشت‌بام‌ها و مراكزي كه تجهيزات دريافت ماهواره به صورت آشكار در آنها وجود دارد با اخذ مجوز قضايي و توأم با اخلاق صورت مي‌گيرد.

به گزارش ايسنا، سردار احمدرضا رادان روز يكشنبه در حاشيه همايش «پليس ملي زن و مواد مخدر» در جمع خبرنگاران درباره جمع‌آوري ماهواره‌ها اظهار كرد: جمع‌آوري تجهيزات دريافت ماهواره كار جديدي از سوي نيروي انتظامي نيست و از چند سال گذشته آغاز شده است و در بحث جمع‌آوري تجهيزات دريافت ماهواره پيوند اخلاق را نيز حاكم كرده‌ايم. به طوري كه هر چند قانون به پليس اجازه مي‌دهد كه براي اين موضوع پليس ورود به منازل هم داشته باشد اما در حال حاضر تنها ورود به مكان‌هايي كه ديش ماهواره نمايان است وارد مي‌شود.

وي ادامه داد: در اين رابطه اولويت اول پليس جمع‌آوري ديش‌هاي آشكار است و پس از آن ساير ديش‌ها را جمع‌آوري خواهد كرد و فكر مي‌كنم مردم نيز اجراي قانون را از پليس مي‌خواهند و پليس نيز هيچ ترديدي در اجراي قانون نخواهد داشت.

جانشين فرمانده نيروي انتظامي با بيان اينكه جمع‌آوري تجهيزات ماهواره مربوط به منطقه خاصي نيست، افزود: در هر منطقه‌اي كه بيشتر از اين تجهيزات استفاده شود پليس آن منطقه را بيشتر مورد هدف قرار مي‌دهد و در اين رابطه نيز پليس بسيار جدي است.

پليس براي ورود به مشاعات و جمع‌آوري ماهواره‌ها مجوز قانوني دارد/ گروه‌هاي خانگي رمالي شناسايي شده و در آينده دستگير مي‌شوند/ باندهاي بزرگ فالگيري و رمالي متلاشي شده است

رادان در پاسخ به سوالي درباره اينكه آيا ماموران پليس مي‌توانند در صورت نبودن صاحب‌خانه وارد پشت‌بام يا غيره براي جمع‌آوري اين تجهيزات شوند، گفت: پليس براي ورود به مشاعات هم مجوز قانوني گرفته است و ورود نيروهاي پليس به پشت‌بام‌ها و مراكزي كه تجهيزات دريافت ماهواره به صورت آشكار در آنها وجود دارد با اخذ مجوز قضايي و توأم با اخلاق صورت مي‌گيرد.

وي درباره برنامه پليس با رمال‌ها اظهار كرد: متاسفانه موضوع رمالي به واسطه فضاهايي كه ايجاد مي‌كند، گروه هدف خاصي ندارد و هم افراد كم‌سواد و بي‌سواد و در برخي موارد گروه‌هاي باسواد و صلاحيت‌دار هم مي‌توانند درگير چنين موضوعاتي شوند كه اين موضوع به واسطه تسخير روح و روان آنها است.

جانشين فرمانده نيروي انتظامي افزود: برخورد با فالگيرها، رمال‌ها و موضوعاتي از اين قبيل به صورت جدي در دستور كار پليس آگاهي و پليس امنيت قرار دارد كه خوشبختانه در اين رابطه باندهاي بزرگي متلاشي شده است.

وي اضافه كرد: يكي از ماموريت‌هاي پليس برخورد با افرادي است كه اقدام به رمالي، فالگيري و غيره مي‌كنند و اين موضوع پيگيري مي‌شود البته يكسري گروه‌ها در اين ‌رابطه شناسايي و دستگير شدند و گروه‌هاي ديگر كه به عنوان گروه‌هاي خانگي محسوب مي‌شوند، شناسايي شده و در آينده بسيار نزديك دستگير خواهند شد.

رادان خاطرنشان كرد: از مردم مي‌خواهيم كه دقت داشته باشند و اينگونه افراد كه در قالب فالگير، پيشگو و غيره افراد را تسخير مي‌كنند در واقع شياداني هستند كه هيچ‌گونه دانسته‌ علمي را در چنته ندارند و اقدام به فريب دادن افراد عادي و حتي صلاحيت‌دار مي‌كنند.

وي درباره برخورد با بدپوششي توسط پليس هم گفت: موضوع امنيت اخلاقي موضوعي است كه با يك هجمه به سمت ناجا آغاز شد، اما امروز نه تنها اين هجمه وجود ندارد بلكه مطالبه جدي مردم و مسئولان محسوب مي‌شود و حتي نيروي انتظامي را زير سوال مي‌برند كه چرا به وظايف قانوني خود عمل نمي‌كنند.

رادان ادامه داد: طرح زماني تشديد مي‌شود كه سرريز‌هايي را در بعضي از نقاط كشور شاهد باشيم و طبيعتا اقدامات پليس هم با توجه به وضعيت جامعه صورت مي‌گيرد كه در اين رابطه احساس مردم و مسئولان آن است كه يك مقدار سرريز در حوزه امنيت اخلاقي داشته‌ايم و گشت‌هاي پليس آماده‌باش هستند و با مقوله بدپوششي و بدحجابي برخورد خواهند كرد.

جانشين فرمانده نيروي انتظامي درباره راه‌اندازي كلانتري زن هم گفت: وجود يك كلانتري كه بخواهد امور مربوط به زنان را در پايتخت انجام دهد هيچ چيزي را به دنبال نمي‌آورد چون موضوع جغرافيا و جابه‌جايي نفرات بسيار سخت و دشوار خواهد بود در نتيجه راه‌اندازي يك پليس و كلانتري زن از اولويت‌هاي ما نيست اما در تمام كلانتري‌هاي تهران و برخي كلانتري‌هاي كلانشهرها از نيروهاي زن استفاده مي‌شود.

وي درباره پليس زن در نيروي انتظامي هم گفت: يكي از مطالبات به حق مردم در نيروي انتظامي وجود نيروي زن در ماموريت‌هاي اخير بوده است كه با حضور پليس زن ماموريت‌هاي مختلف از جمله موضوعات خدماتي، امنيتي، مراقبتي، مقابله، پيشگيري و غيره انجام شد.

رادان با بيان اينكه پليس زن در ايران از مرزها تا مناطق مختلف كشور حضور دارند، افزود: افتخارداريم كه در مرزهاي زميني و دريايي ماموران زن حضور دارند.

جانشين فرمانده نيروي انتظامي ادامه داد: ويژگي پليس زن در ايران اين بوده است كه با حجاب كامل ثابت كرد كه حجاب محدوديت نيست بلكه مقبوليت است.

وي در پاسخ به سوالي مبني بر اينكه به نظر مي‌رسد پليس‌هاي زن بيشتر در مسئوليت‌هاي اداري به كار گرفته مي‌شوند، گفت: سير مراحل بكارگيري جذب بانوان در نيروي انتظامي مانند مردان است و در زمان استخدام و انتقال پليس زن به مراكز آموزشي، رشته‌اي و دسته‌اي خدمت آنان مشخص است.

رادان اقدامات پليس‌هاي زن را در چندسال اخير مطلوب ارزيابي كرد و افزود: به طور مثال در دوسال گذشته حضور ماموران پليس زن در فرودگاه‌ها موجب شد كه نه تنها هيچ قاچاق مواد مخدري به كشور عربستان صورت گيرد بلكه عربستان هم هيچ بهانه‌اي در بحث حجاج نداشته باشد.

4 درصد دستگيرشدگان موادمخدر را زنان تشكيل مي‌دهند

به گزارش ايسنا، رادان در همايش ملي پليس زن و مبارزه با موادمخدر جانشين فرمانده نيروي انتظامي با بيان اينكه در حال حاضر بيشتر ماموريت‌هاي پليس با حضور زنان پليس انجام مي‌شود، افزود: امروز پليس‌هاي زن در مرز حضور دارند و به عنوان كنترل‌كننده خروج نقش‌آفريني مي‌كنند.

جانشين فرمانده نيروي انتظامي اظهار كرد: مقوله شبيخون فرهنگي به عنوان يك موضوعي كشور را مورد هدف قرار داده است اما بعضي از ما اين موضوع را جدي نگرفته‌ايم.

وي با بيان اينكه يكي از مقوله‌هاي شبيخون فرهنگي موضوع رواج موادمخدر سنتي و صنعتي است، افزود: در شبيخون فرهنگي دشمنان باورهاي ديني و ارزشي ما را مورد هدف قرار داده‌اند كه محصول آن فروپاشي خانواده است و زماني كه خانواده در جامعه از بين رود، ديگر نمي‌توان از آن جامعه ارزش‌ها، باورها و اهداف كوتاه يا بلندمدت را طلب كرد.

رادان خاطرنشان كرد: در كشور ما زنان به دليل هوشمندي خاصي كه دارند كمتر به صورت مستقيم از سوي موادمخدر مورد آسيب قرار مي‌گيرند به طوري كه تنها 4 درصد از دستگيرشدگان در حوزه موادمخدر زنان هستند.

وي خاطرنشان كرد: زنان به صورت غيرمستقيم از سوي موادمخدر مورد آسيب قرار مي‌گيرند به طور مثال يك مرد معتاد در خانواده بيشترين آسيب را به همسرش وارد مي‌كند و آن زن دچار افسردگي، سرخوردگي، عدم اميد به آينده و غيره مي‌شود.

جانشين فرمانده نيروي انتظامي به لزوم پيشگيري و مقابله به عنوان يك اصل تاكيد كرد و افزود: كليه دستگاه‌هاي فرهنگي و اجتماعي بايد به موضوع اولويت پيشگيري در مقابله به عنوان يك اصل توجه كند.

رادان درباره نقش پليس زن هم گفت: بهره‌گيري از پليس زن پاسخگويي به مطالبات جامعه بوده است و در اين راستا هر سازمان و نهادي كه بتواند پاسخگوي مطالبات به حق مردم باشد علاوه بر آن كه اثر اقدامات خود را در جامعه خواهد ديد موجب بيشتر شدن احساس امنيت در جامعه مي‌شود.

وي در عين حال تصريح كرد: البته بايد توجه كرد كه در موضوع پليس زن نيز ملاحظاتي داشته باشيم به طور مثال خانم‌ها با توجه به اينكه قدرت عاطفي بيشتري نسبت به مردان دارند مي‌توانند نقش بسزاتري در موضوع پيشگيري و مشاوره نسبت به مردان داشته باشند. همچنين زنان در حوزه مشاوره هم تاثيرگذارتر از مردان هستند.

خودکشی یکی از اعضای جریان انحرافی، عباس امیری فر، در زندان با پارچ آب !

یکی از بازداشت شدگان اخیر که مرتبط با جریان انحرافی بوده اقدام به خودکشی نافرجام کرده است.

جوان‌آنلاین نوشت: یکی از بازداشت شدگان اخیر که مرتبط با جریان انحرافی بوده اقدام به خودکشی نافرجام کرده است.

«ع.تبر» که از اعضای حلقه یک جریان انحرافی بوده و وظیفه انشقاق در برخی تشکل‌های ارزشی را برعهده داشت چندی پیش به اتهاماتی چند دستگیر شده بود که اخیرا در زندان پارچ پلاستیکی را به صورت چاقو درآورده و اقدام به خودکشی کرده بود که باهوشیاری ماموران نجات پیدا کرده است.

گفته می‌شود دلیل این اقدام وی، عملی نشدن وعده‌های عناصر موثر جریان انحرافی برای آزادی وی بوده است.


دبی-العربیه.نت
منابع خبری اصولگرایان از خودکشی نافرجام رئیس ستاد فرهنگی نهاد ریاست جمهوری در زندان اوین خبر داده اند.

عباس امیری فر از نزدیکان اسفندیار رحیم مشایی شامگاه یکشنبه 1-5-2011 توسط نیروهای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی بازداشت شده بود.

روزنامه جوان آنلاین وابسته به سپاه پاسداران انقلاب اسلامی یکشنبه 22-5-2011 نوشت "ع.تبر" که از اعضای حلقه یک جریان انحرافی بوده و وظیفه انشقاق در برخی تشکل‌های ارزشی را برعهده داشت چندی پیش به اتهاماتی چند دستگیر شده بود که اخیرا در زندان پارچ پلاستیکی را به صورت چاقو درآورده و اقدام به خودکشی کرده بود که باهوشیاری ماموران نجات پیدا کرده است.

"عباس تبر" نام اصلی عباس امیری فر است. هواداران آیت الله خامنه ای به گروه احمدی نژاد "جریان انحرافی" می گویند.

اوباما: عملیات مشابه کشتار بن لادن در هر کشور دیگری هم که باشد اجرا خواهد شد!

باراک اوباما، رئیس جمهور آمریکا در گفت و گوی اختصاصی با اندرو مار، خبرنگار بی بی سی گفته است در صورتی پیکارجوی دیگری مانند اسامه بن لادن در پاکستان یافت شود، دستور اجرای عملیات مشابهی را خواهد داد.

رئیس جمهور آمریکا در این مصاحبه گفت که به حاکمیت پاکستان احترام می گذارد اما اجازه نخواهد داد تا افرادی به آمریکا و یا متحدانش حمله کنند.
آقای اوباما گفته است که مذاکرات با طالبان، در نهایت برای پایان دادن به خشونت ها در افغانستان ضروری خواهد بود اما تاکید کرد که طالبان باید به ارتباط خود با القاعده پایان داده، خشونت ها را محکوم کند و به قانون اساسی افغانستان احترام بگذارد.
مشروح این مصاحبه را بخوانید.

اندرو مار: آقای رئیس جمهور، می شود بر گردیم به آن لحظه استثنایی، چند هفته پیش، وقتی بن لادن کشته شد. شاید تصمیم سختی برایتان نبود نه! چون به عنوان یک آمریکایی و نه لزومأ رئیس جمهور، این داستان، یک بعد شخصی هم داشت!

باراک اوباما: خوب، بله، اگر با خانواده هایی که عزیزانشان را در حوادث یازدهم سپتامبر از دست داده اند، ملاقات کرده باشید... اگر به این فکر کنید که آن حملات چه ضربه روحی به ایالات متحده زد... به این که چه فداکاری هایی نه تنها نیروهای آمریکایی، که بریتانیایی و سایر کشورها در افغانستان کردند... و به اینکه ریشه همه این مشکلات، اقدام جنون‌ آمیز گروه القاعده بود و به اینکه حالا می توانیم با صدایی محکم و راسخ بگوییم که مغز متفکر آن حملات دیگر وجود ندارد، پس لحظه کشته شدن اسامه بن لادن، لحظه بزرگی بوده است و آن را می شد در واکنش مردم آمریکا دید. و یقینأ این چیزی است که من به شخصه حس کردم. من از عملکرد فوق العاده تیم عملیات هم قدردانی می کنم. برای اینکه هر وقت شما نیروی نظامی را چه مرد باشد و چه زن، به عملیاتی می فرستید، بزرگترین نگرانی تان این است که سالم بر می گردند یا نه. اینکه تیم اعزامی توانست ماموریتش را بدون تلفات جانی انجام دهد، کار بزرگی بود.

همانطور که گفتید این کار قمار بزرگی هم بود. ممکن بود اشتباهی پیش بیاید و افراد تیم، نیروهای پاکستان را هدف قرار دهند و در نتیجه، رابطه پر تنش آمریکا و پاکستان، پر تنش تر شود.

بله درست می گویید. ما این کار پر خطر اما حساب شده را انجام دادیم بخشی به این دلیل که می دانستیم تیم عملیات، از آمادگی کامل برخوردار است. ارزیابی های لازم از منطقه مورد نظر را انجام داده بودیم. منطقه ای جدا افتاده از بخش بزرگی از یک محله. می دانستیم که می شود نسبتأ سریع عملیات را انجام داد. اما بدون شک، ۴۰ دقیقه عملیات، برای من و کل دوره ریاست جمهوری ام، لحظه ای خاص بود.

دقیقأ، و درسته که هدف این بود که بن لادن را بکشید یا اسیر کنید اما در واقع، در تاریکی شب و در میان رگبار گلوله، احتمال کشته شدنش خیلی بیشتر بود نه؟

خوب، همانطور که گفتید، قرار این بود، یا بکشید یا اسیر کنید. اما وقتی که نیروهایتان را به جایی مثل محل سکونت اسامه بن لادن می فرستید، در آن وقت شب، سوت و کور، بدون اینکه بدانید هدف مورد نظر، چه سلاحهایی دارد آن وقت با در نظر گرفتن همه اینها، دستور العمل شماره یک این بود که جان خود را حفظ کنید و ماموریت تان را انجام بدهید. آنها هم به بهترین شکل، این کار را کردند. این که صدمه زیادی به خیلی از افرادی که داخل مجتمع مسکونی بودند، وارد نشد، خودش، دلیلی بر حرفه ای بودن تیم عملیاتی بود.

بن لادن چه کار باید می کرد که کشته نشه؟

من نمی خواهم وارد ریز عملیات شوم. ما این ماموریت را انجام دادیم، با علم بر اینکه عملیاتی فوق العاده سخت خواهد بود و همزمان خیلی از مسائل پیش رو بود که اطلاعی درباره آن نداشتیم. تیم عملیاتی کارش را با نهایت دقت انجام داد. فرمان این بود، تا می توانید از خسارت کلی خودداری کنید. بخشی از دلیل اینکه ما این تیم را انتخاب کردیم همین بود. وقتی گزارش کامل ماموریت به دستم رسید، دیدم عملکرد گروه عملیات فوق‌العاده بوده.

شاید برای آمریکا خیلی سخت می شد که بن لادن را بگیرد و او را محاکمه کند، آن وقت مسائل قضایی پیش آمد و هیاهوی وکلای مدافع، بازجویی ها و مسائلی از این دست. کار سختی می شد نه؟

دغدغه اصلی ما این نبود.

برگردیم به خود پاکستان؟ شما آیا الان می دانید که مقام های پاکستان یا بقیه، چقدر درجریان حضور بن لادن در این کشور بودند؟

نه نمی دانیم. آنچه ما می دانیم این است؛ حضور اسامه بن لادن به مدت ۵ یا ۶ سال در آنجا احتمالأ نیازمند حمایت‌هایی خارج از محل زندگی‌اش بوده. این حمایت غیر دولتی بوده یا دولتی، توسط شبکه‌ای گسترده صورت میگرفته یا عده‌ای هوادار، مسایلی هستند که هنوز در حال بررسی شان هستیم. همچنین از مقام های پاکستان هم خواسته ایم که اینها را بررسی کنند.
فکر می کنم مقام های پاکستان در این مورد خیلی دلخور شده اند. حالا اینکه کسی از حضور بن لادن در پاکستان خبر نداشته یا افرادی با خبر بوده اند؟ به هرحال فکر می کنم لازم است در این مورد بررسی‌هایی انجام دهند و آن را جدی بگیرند. ما هم در این مرحله داریم با آنها مشورت می کنیم تا ببینیم چطور باید پیش رفت. نه تنها در مورد عملیات ابیت آباد بلکه همچنین در مورد روابط دوجانبه خودمان و تحکیم آن، تا خطرهای تروریستی که متوجه ما و پاکستان است، برطرف شود. این نیازمند همکاری است و اعتمادسازی.این دو عامل همواره عوامل مهمی در برخورد با تهدیدهای تروریستی علیه غرب بوده اند.
ما بیشتر از هر جای دیگر، در خاک پاکستان بوده که خیلی از تروریست ها را از پای در آورده ایم و این کار بدون کمک پاکستان ممکن نمی شد. اما باید کار بیشتری انجام بشود. انتظار من این است که در ماه های آینده شاهد آغاز روابطی کارآمد و هماهنگ تر باشیم.

حالا اگر یکی از شخصیت های تحت تعقیب دیگر در هرم بالای تصمیم گیری القاعده مانند ملا محمد عمر یا هر کس دیگر را در پاکستان یا در دیگر کشوری با حاکمیت مستقل، ردش را بگیرید، بازهم چنین کاری خواهید کرد؟

من همیشه حرفم را به روشنی به مقام های پاکستان زده ام. دولت من هم اولین دولتی نیست که این را می گوید. اینکه، کار ما، حفظ امنیت آمریکاست. ما برای حق حاکمیت پاکستان احترام زیادی قائلیم. اما نمی توانیم اجازه دهیم کسی که فعالانه برای کشتن شهروندان آمریکایی و شهروندان متحدان ما طرح ریزی می کند، به هدفشان برسند و ما هم دست روی دست بگذاریم. امید و انتظار ما این است که بتوانیم این خواسته را با رعایت احترام به پاکستان و حق حاکمیتش عملی کنیم. اما همان طور که در دوران فعالیت های انتخاباتی گفتم: اگر بن لادن دم تیرم بود....

می زدیش....

می زدمش....

صد در صد. دیوید کامرون، نخست وزیر بریتانیا اخیر گفته مسئله این است که پاکستان در مورد برخورد با تروریسم، برخورد دوگانه دارد. این حرف کمی برای اقای کامرون مشکل ساز شد. اما راست می گفت نه؟

فکر می کنم دیوید کامرون مثل من به این نکته رسیده که پاکستان خیلی درگیر مسئله هند شده است. در نظر پاکستان، هند تهدیدی جدی است. فکر می کنم این، نگرش اشتباهی است. به نظر من برقراری صلح میان پاکستان و هند، خیلی به نفع پاکستان خواهد بود. موجب می شود منابع و ظرفیت های پاکستان آزاد شود. همچون هند نقش بیشتری در تجارت و بازرگانی داشته باشند و تلاش های بیشتری در این حوزه انجام دهند. دید آنها به این شکل است، مدت ها است که اینگونه بوده. نگاه آنها به افغانستان و به مناطق قبیله نشین مرزی از این دیدگاه است که در رقابتشان با هند چه تاثیری می تواند بگذارد

ولی آیا این دیدگاه واقع بینانه است؟

بخشی از کاری که ما داریم انجام می دهیم این است که با آنها در این باره صحبت کنیم که آنها چگونه می توانند رویکردشان را تغییر بدهند. اینکه پاکستان متوجه شود که بزرگترین تهدید برای این کشور و ثباتش، از داخل است. اینکه اگر ما سراغ این شبکه ها نرویم، شبکه هایی که در صدد انفجار پاسگاه پلیس، از بین بردن مردم و کشتن مسئولان منتخب هستند و همزمان مقام های پاکستان توجهی به این مسئله نکنند، بی ثباتی عظیمی کشور را در بر خواهد گرفت.

وقتی بحث افغانستان می شود، به نظرم، ارتش آمریکا و بریتانیا می گویند باید با قدرت جلو رفت، چون پیروزی با ماست. خیلی های دیگر اما می گویند نه نه نه. ما هیچ وقت قادر نخواهیم بود در افغانستان کشورسازی کنیم. اینجا هرگز تبدیل به یک سوئیس منتها با مناره نخواهد شد. پس باید نیروهایتان را بیرون ببرید. نظرتان بیشتر نزدیک به کدام دیدگاه است؟

فکر می کنم من و دیوید کامرون خیلی در این مورد اتفاق نظر داریم. به نظرم، کاری که ما کرده ایم این است که اول، قدرت ابتکار را از نیروهای طالبان گرفته ایم. آنها زمانی که حواس ما به جنگ عراق بود توانشانث را در افغانستان متمرکز کردند. بنابراین ما حضور نظامی خود در افغانستان را افزایش دادیم و به رویکردمان استحکام بخشیدیم. حالا طالبان، یکه خورده اند، هرچند آنها هنوز قدرتش را دارند که خیلی ها را بکشند. نبرد ادامه دارد. ما در عین حال سعی کردیم بگوییم باید جنبه های غیر نظامی دولت کرزی را تقویت کرد تا بتواند به نیازهای مردم برسد.
این مهم است. چیزی که من معتقدم و در نظرم، دیوید کامرون هم بر آن صحه خواهد گذاشت این است که مشکل افغانستان راه حل نظامی ندارد. حق با شماست. نمی توانیم انتظار داشته باشیم که افغانستان که یکی از فقیرترین کشورهاست، به یکباره صاحب نهادهایی مانند یک کشور پیشرفته و دموکراتیک شود.

کاری که می توان انجام داد این است؛ استفاده از توان نظامی برای رسیدن به توافقهای سیاسی. این مسئله ضامن محترم شمرده شدن قانون اساسی افغانستان خواهد بود. ضامن انتخاباتی آزاد و عادلانه و حقوق بشر از جمله حقوق زنان. شاید نتیجه، چندان عالی نباشد اما فکر می کنم در طول این مدت انتقالی که قبلأ در باره اش موافقت کرده ایم، بتوانیم به نقطه ای برسیم که سازش سیاسی ممکن شود. سازشی که هم با ارزشهای ما و هم دلیل ورود نظامی ما به افغانستان همخوانی داشته باشد.

این یعنی گفتگو با بخشهایی از طالبان؟

در نهایت، این یعنی گفتگو با طالبان. هرچند ما پیش شرطهای هرگونه سازش جدی را به طور مشخص گفته ایم. طالبان باید تمامی روابطش با القاعده را قطع کند. از خشونت دست بردارد و به قانون اساسی افغانستان احترام بگذارد. اینها برخی از اساسی ترین پیش شرط هاست.

آیا بر این اساس با آنها وارد گفتگو شده اید؟ شخص شما را نمی گویم. منظورم دولت است!

کاری که ما کرده ایم این است که با طیف وسیعی از افراد و گروهها در منطقه وارد گفتگو شده ایم. خود حامد کرزی، رئیس جمهوری، می کوشد روند سازشی را به انجام برساند که مورد حمایت ماست. او یک شورای صلح هم تاسیس کرده که به شکل گیری گفتگوها خیلی کمک می کند. این روند گفتگو در سطوحی پائین تر و با شماری از فرماندهان طالبان در جریان است. افرادی که می آیند و می گویند آماده ایم سلاحمان را زمین بگذاریم و در روند سیاسی کشور نقش داشته باشیم.
همین گفتگو مشحصأ در سطوح بالاتر، پیچیده تر است. در نظر من مسئله اساسی این است که یک سازش سیاسی صورت بگیرد، همان چیزی که ما از آن حمایت می کنیم. انتظار نداریم افغانستان به یکباره سوئیس شود. اما دوست داریم هر مصالحه ای که صورت می گیرد به شکلی باشد که اولأ افغانستان بار دیگر به پناهگاهی امن برای تروریسم تبدیل نشود. دوم اینکه، این روند که در سایه نهادهای اجتماعی و احترام به حقوق بشر شکل گرفته، حفظ شود.

در سخنرانیتان در مورد خاورمیانه از بازگشت به مرزهای ۱۹۶۷ حرف زدید که برای خیلی ها جالب بود. این موضع کنونی دولت آمریکاست؟

آن چه که من گفتم، به عقیده بیشتر کسانی که تاریخ مناقشه اسرائیل و فلسطینیان را بررسی کرده اند، امری بدیهی است. اینکه اگر قرار باشد صلحی در کار باشد، باید دو کشور اسرائیل و فلسطین در کنار هم تشکیل شود.

اما نمی شود که مجمع الجزایری کوچک از سرزمینهای فلسطینی (در دل اسرائیل) داشت!

نه! دو کشور در کنار هم! در مذاکرات اسرائیل و فلسطینیها، مرزهای سال ۱۹۶۷ نقش اساسی خواهد داشت.

قبول اینکه شرایط عوض شده و باید بده بستان هایی در کار باشد تا منافع دو طرف تامین شود. این یک طرف قضیه است. مسئله دیگر هم که به همین اندازه بخش مهمی از سخنرانی من بوده، این است که اسرائیل هم باید در کرانه غربی رود اردن، خیالش از نظر امنیتی راحت باشد.موضوع امنیت، برای اسراییلی ها موضوع مهمی است.
با توجه به آنچه در غزه اتفاق افتاده همچنین پرتاب راکت از سوی حزب الله، اسرائیلی ها تا احساس نکنند که می توانند امنیت سرزمینشان را تامین کنند، اقدامی نخواهند کرد.
بنابراین حرف ما این است ... بیاید گفتگوها را در مورد سر زمین و امنیت آغاز کنیم اما اینها کل مشکل را حل نخواهد کرد. موضوع بیت المقدس هنوز حل نشده، باقی می ماند. موضوع آواره ها هم همینطور. اما اگر ما در مورد آینده و دورنمای تشکیل کشور مستقل فلسطین به پیشرفت هایی برسیم آن وقت دو طرف به واقعیت پی می برند و به این نکته که، به هرحال هدف نهایی این خواهد بود. آن وقت است که برایشان آسان می شود که برای حل مشکلات موجود، امتیازهایی از سر اکراه هم بدهند.

دو گروه فتح و حماس آشتی کرده اند. آنها در پائیز به سازمان ملل متحد می روند. می خواهند رسمأ خواستار به رسمیت شناخته شدن کشور فلسطین شوند. آیا این کار از دیدگاه ایالات متحده آمریکا اشکالی دارد؟ شما آیا از این کار دفاع می کنید یا آن را وتو خواهید کرد؟

فکر می کنم به ۲ دلیل اشکال داشته باشد! اول اینکه حماس هنوز حق موجودیت اسرائیل را به رسمیت نشناخته، دست از خشونت بر نداشته و مذاکرات صلح را هم قبول ندارد. از دید آنها این کار، مسیر درستی برای حل مسایل نیست. در واقع برای اسرائیل خیلی سخت است که بگوید می خواهیم برابر کسی قرار بگیریم که موجودیت ما را به رسمیت نمی شناسند و این مسئله ای است که فلسطینی ها باید آن را حل کنند.

آیا شما این خواست فلسطینی ها را وتو می کنید؟

آنها باید ابتدا تصمیم بگیرند که موضع رسمی تشکیلات واحد فلسطینی در برابر اسرائیل چه خواهد بود. برای اینکه اگر فلسطینی ها نتوانند بر این مشکل فائق آیند کار برای مذاکره خیلی سخت خواهد شد. من همچنین معتقدم تصور این که چنین مسئله ای در سازمان ملل حل شود، واقع بینانه نیست. ما به صراحت به فلسطینیها گفته ایم. هرچه که اینجا به شما می گویم به آنها هم در جلسات خصوصی گفته ام. اینکه صرف نظر از هرچه در سازمان ملل اتفاق بیافتد، شما برای اینکه سرزمینی مستقل داشته باشید باید با اسرائیلی ها طرف صحبت شوید. مسئله این است که فلسطینی ها نمی توانند اسرائیل را دور بزنند و به همین دلیل است که هر تلاشی در سازمان ملل، جنبه نمادین خواهد داشت. از این کارهای نمادین در گذشته زیاد دیده ایم. ایالات متحده چندان از این قبیل اقدامان استقبال نمی کند، برای اینکه مسایل و مشکلات اصلی فراموش می شود. این مسئله باید بین دو طرف حل بشود.

بله، تمامی این بخش از دنیا که درباره اش صحبت می کنیم انگار که شعله ور شده. اعتراض هایی برای مطالبه حقوق مدنی در دوران امروز. شما به جوان سوری که بعد از نماز جمعه به خیابان می رود و اعتراض او با باتوم پاسخ داده می شود چه دارید بگویید؟ به آنهایی که تیر می خورند؟ به عنوان پرقدرت ترین شخصیت سیاسی دنیا پیامتان به این معترضان چیست.

پیام من این است که قدرت و فضیلت اخلاقی روش های بی خشونت در همین آمریکا نشان داده شده. دیوار برلین فرو ریخت نه به این دلیل که اتحاد جماهیر شوروی و آلمان شرقی در پی حمله نظامی سرنگون شدند بلکه، به این دلیل که مردم به نقطه ای رسیدند که احساس کردند خسته شده اند. آنها زندگی می خواستند که در آن فرصت و اراده نقش داشته باشد. چیزی که همین الان، در خاورمیانه شاهدش هستیم. چیزی که در مصر دیده ایم، در تونس دیدیم. فوق العاده است. وقتی شهامت مردمی را می بینید که برای رسیدن به خواسته شان به مقابله با باتوم و گلوله می روند.
هدف من از سخنرانی در مورد خاورمیانه بخشی این بود که بگویم آمریکا در کنار مردمی است که از طریق روشهای غیر خشونت آمیز، به دنبال زندگی بهتر برای خود و خانواده شان هستند. من در سخنانم گفتم که وقتی روزهای آغازین اعتراضات به پایان می سد و دوره انتقالی آغاز می شود، وارد عرصه سیاسی می شوید. دوران آشفته و سختی خواهد بود. آنجاست که نیاز به تشکیل نهادهایی برای احترام به حقوق اقلیت ها احساس می شود. نیاز به اینکه اطمینان حاصل کنید انتخاباتی سالم و عادلانه برگزار خواهد شد. قبول اینکه نیاز است بین فرقه ها و قومیت های مختلف، سازش یا مراوده برقرار شود. آنچه در خاورمیانه در حال شکل گیری است، همان درگیریهای سیاسی است که ما اینجا در غرب با آن آشنا هستیم. آمریکا حامی حرکت های مردمی خواهد بود اما تا زمانی که معترضان به این اصل پایبند باشند که تغییراتی که مد نظر آنهاست، با خشونت حل نمی شود.

خبر کشته شدن بن لادن، فرصتی را برایتان فراهم آورد. می خواهم بدانم چگونه می خواهید از این فرصت برای مصرف داخلی استفاده کنید؟ مشکلات داخلی شما کم نیست. در انتخابات کنگره دوران سختی را تجربه کردید. دور دوم انتخابات ریاست جمهوریتان هم در راه است.

راستش دغدغه هر روزه من، اقتصاد آمریکا است و اطمینان حاصل کردن از اینکه آیا این اقتصاد رشد می کند یا نه. همینطور در مورد اقتصاد جهان. دغدغه اینکه افراد بیکار، آیا می توانند کار پیدا کنند که هزینه زندگی و خورد و خوراک خانواده شان را تامین کنند یا نه.
خیلی مواقع با خود می گویم چگونه می توان کاری کرد تا این شعار معروف "رویای آمریکایی" در زندگی مردم عادی تحقق پیدا کند یا نه. به همین خاطر است که ما به عملکرمان در قبال مسئله بن لادن افتخار می کنیم. به رویکردمان در مسایل امنیتی. اما آن چیزی که برای خانواده آمریکایی در جاهای مختلف این کشور، از تولیدو گرفته تا اوهایو و فلوریدا مهم است ....

اقتصاد است...

بله... به همین دلیل است که باید به اقتصاد اولویت دهیم.

الان که به گذشته نگاه می کنید به روزهای فعالیت انتخاباتی و آن شور و هیجان و امید و شعار "بله ما می توانیم"، اوبامای امروز دوست دارد چه به اوبامای آن روزها بگوید؟ آدم خوبی بودید؟ زندگی با ورود به کاخ سفید سخت تر می شود؟

ببینید، بین باراک اوبامایی که کاندیدای ریاست جمهوری بوده و این باراک اوبامایی که الان روبروی شما نشسته فرقی نیست. کاری که من انجام دادم اشاره به افق و دورنمایی بوده که باید به آن برسیم. شب انتخابات گفتم... راه سختی پیش روی ماست. شاید بیش از یک سال نیاز باشد، شاید حتی بیش از یک دوره ریاست جمهوری تا مسیر حرکت کشور را به سمتی برد که وعده های مان را عملی کنیم. اما...

خیال رییس جمهوری شدن برای بار دوم را هم در سر دارید؟

تا اینجای راه، فوق العاده عمل کرده ایم. مثلأ نظام بهداشت همگانی، که شما بریتانیایی ها آن را بدیهی فرض می کنید. نظامی که ضامن سلامتی شماست. ما لایحه اش را دادیم و حالا دارد قانون می شود. اقتصادمان را از از خطری مانند رکود بزرگ نجات دادیم و دوشادوش بریتانیا، نقش عمده ای در نجات نظام مالی دنیا داشتیم.
اطمینان حاصل کردیم که دانشجویان، بتوانند وام بگیرند و به دانشگاه بروند. در انرژی های پاک سرمایه گذاری کردیم. خیلی از دست آورد هایی که مایه افتخار من است. کارهایی هم ناتمام مانده. قوانین مهاجرتی ما مشکل دارد. در زمینه سیاستگذاری انرژی کار زیادی در پیش است. خیلی از این موارد در نظرم است که شاید ذهنم را تا چند سال دیگر هم مشغول کند.

شما به زودی به بریتانیا سفر می کنید. مهمان ملکه بریتانیا در کاخ باکینگهام خواهید بود. خیلی ها دفعه گذشته که به اینجا آمده بودید با خود گفتند شما و همسرتان میشل، به نظر خیلی با ملکه و دوک ادینبرگ رابطه دوستانه ای دارید.

آنها انسانهایی فوق العاده مهربان و دوست داشتنی هستند. خیلی به ما محبت کردند. من بار اولی که به انگلستان آمدم با همه اعضای خانواده سلطنتی دیدار کردم. دقیقأ ۳ سال پیش بود. میشل و دو دخترم دوباره به لندن رفتند و بازدید کاخ باکینگهام. ملکه الیزابت خیلی به فرزندانم ابراز لطف کرد.
به نظرم، او نه فقط برای بریتانیای کبیر و کشورهای مشترک المنافع، که شاید تمام جهان، نمادی از بهترین‌ ویژگیهای انگلستان است و ما خیلی به او افتخار می کنیم.

دیوید کامرون، نخست وزیر، هر هفته با ملکه الیزابت ملاقات دارد. فکر می کنم اولین رئیس جمهوری آمریکا که به یاد دارد، ترومن باشد و بعد از آن آیزنهاور و بقیه... گفتگویی کاملا شخصی با او خواهید داشت. نه کاغذ قلمی هست نه میکروفونی. دوست داشتید کمی می توانستید با او بگویید و بخندید.

البته فکر نمی کنم هیچکس با الیزابت دوم، ملکه بریتانیا بگو بخند کند.

شاید نه ......

یکی از ویژگی های کار ما این است که به ما امکان می دهد با مردم از هر طبقه ای از اجتماع برخورد کنیم. یک روز فرصت دست می دهد که با ملکه بریتانیا حرف بزنیم، روز دیگر با کسی که آمده توی کافه کنار بزرگراهی در همین آمریکا، شام بخوریم. مسئله این است که اگر اهل گوش کردن باشید، خیلی چیزها برای شنیدن هست.فکر می کنم بیشتر سیاستمدارها، به جای اینکه گوش کنند، حرف می زنند. من سعی می کنم اینطور نباشم.

از گفتگو با شما ، خیلی لذت بردم آقای رئیس جمهور. خیلی ممنونم.

ممنون از شما. من هم لذت بردم.

آمنه قربانی اسیدپاشی: دو میلیون یورو برای تضمین آینده ام است؛ حکم حبس ابد هم باید اجرا شود

آمنه بهرامی که قربانی اسیدپاشی خواستگار خود شد.

در حالی که رسانه ها در ایران اعلام کرده اند که آمنه بهرامی نوا، قربانی اسید پاشی در ایران خواستار به تعویق افتادن اجرای حکم قصاص متهم پرونده شده است، وی در گفت و گو با رادیو فردا ضمن رد این موضوع می گوید که برای ادامه درمان به اسپانیا می رود.

پیش از این قرار بود مجید موحدی، جوانی که هفت سال پیش آمنه را با اسید سوزانده و باعث کوری او از هر دو چشم شده بود، به درخواست آمنه قصاص شود، اما اجرای این حکم به دستور رئیس قوه‌قضاییه به تعویق افتاد.



آمنه بهرامی نوا : هفته گذشته شش ميليون و ۶۰۰ هزار تومان پول بليتم شد. با اين شرايط بدی که من دارم. دادگاه گفت بيا بهت قول می دهيم دو روزه حکم اجرا می کنيم. قرار شد روز شنبه حکم من اجرا شود. وقتی رفتم ديدم اجرا نشد.

همه خبر داشتند حکم اجرا نمی شود. حتی خبرنگارها غير از خود من. روحيه ام خيلی بد شد هفته گذشته من همه اش مريض بودم. من فقط به دادگاه گفتم که کی قرار است حکم اجرا شود. گفتند به زودی. گفتم می شود لطفا بگوييد زمان به زودی يعنی کی؟ گفتند نه ما نمی توانيم بگوييم.

گفتم حالا که شما نمی دانيد چه روزی، بر می گردم بارسلون به درمانم ادامه می دهم. عملم را می کنم، شما هم هر موقع خواستيد و مطمئن بوديد که صد در صد می خواهيد حکم را اجرا کنيد به من اطلاع بدهيد من بر می گردم. در واقع من کنسل اش نکردم. دادگاه است که جواب مطمئنی به من نمی دهد.

ولی اين طور که آقای روانی وکيل مدافع مجيد مطرح کردند گويا اساسا اجرای حکم قصاص با اسيد سولفوريک منتفی است. به خاطر اين که استفاده از اين اسيد که گويا مورد درخواست شما بوده، آسيب های بيشتر از از بين بردن بينايی چشم مجيد را وارد می کند و به همين خاطر ايشان درخواست استمهال کرده اند از قوه قضاييه.

پنج قطعه اسيد کجا يک پارچ اسيد کجا؟ دادگاه به من گفت. گفت شايد اصلا بر اثر اين اسيدهايی که می ريزيد توی چشمش فوت کند مجيد موحدی.

گفتم باشد من ۲۰۰ ميليون مگر ديه نمی خواهم، بابت ديه شان بدهيد. فکر نمی کنند. وقتی يک پارچ ريخته توی صورت من و تمام وجودم سوخته و چشمايم سوخته و نمرده ام. زنده ماندم. چطور با پنج قطره اسيد قرار است ايشان بميرد و آن هم توی بيهوشی و توی بيمارستان فارابی که بهترين تجهيزات چشم پزشکی را دارد.

من فقط يک چيز می خواهم بگويم. من حکم را گرفتم. حکم قصاص اصل قرآن است. توی سوره نور خدا می گويد بنده من، وقتی کسی به تو ظلم کرد اين ظلم را جواب بده. اگر اين کار را نکنی از بنده های مومن من نيستی.

اگر آقای لاريجانی که مقام اول قضايی ايران هستند و به پائين بخواهند پا روی حکم من بگذارند يعنی روی اصل قرآن پا گذاشتند.

پنج قطره اسيد کجا و يک پارچ اسيد کجاست. همين جوری اش ده درصد از ظلمی که به من شده دارد جبران می شود.

اين طور که وکيل آقای موحدی گفته اند گويا تا به حال دويست ميليون تومان پول فراهم شده تا به عنوان بخشی از آن دو ميليون يورويی که شما درخواست کرديد به شما پرداخت شود. گفته اند که اين عقب افتادن حکم قصاص می تواند کمک کند که مبلغ بيشتری فراهم شود تا شما به خواسته تان برسيد. آيا در آن صورت واقعا شما از قصاص صرفنظر خواهيد کرد؟

من گفته ام. من می خواهم حکم مجيد موحدی به حبس ابد تبديل شود. نه اين که مجيد موحدی آن پول را بدهد بيايد بيرون. نه!

من دو ميليون يورو بابت دو چشم های مجيد موحدی می گيرم. بقيه حکمی که دارم سر جايش هست. يعنی ديه ۱۵۰ ميليونی من بابت دست و صورت سوخته ام سر جايش هست و بايد به من پرداخت کند غير از آن دو ميليون يورو.

من اين پول را فقط می خواهم برای اينکه آينده ام تضمين شود. می گويم. آن هم در ازای اين که حبس ابد به او بدهند. اگر بخواهند حبس ابد به مجيد موحدی ندهند و بيايد بيرون دو ميليون يورو به درد خودشان می خورد.

چشم در برابر چشم: سیستم نابیناي قضائی در ایران

آزاده معاوني

قوه قضائیه ایران، کور کردن یک مرد را با چکاندن اسید در چشم به تعویق انداخت. این مرد در سال 2004 بعد از اینکه یک زن جوان درخواست ازدواج او را رد کرده بود، اقدام به اسیدپاشی کرده بود. علت تعویق اجراي حکم، موج اعتراضات در داخل و خارج از ایران به اجراي حکم قصاص بود که به قرباني این اجازه را مي دهد همان جنایتي را که در حقش شده است در مورد مجرم اجرا کند.

این پرونده در سال 2004 مورد توجه افراد بسیاري قرار گرفت، مجید موحدي، دانشجو، در یکي از خیابان هاي تهران جلوي آمنه بهرامي را سد مي کند و یک سطل اسید به صورتش مي پاشد. آمنه، یک مهندس زیباي جوان بود که بارها درخواست ازدواج موحدي را رد کرده و مزاحمت هاي او را به پلیس گزارش داده بود. او بر اثر این حمله بینایي خود را از دست داد و سال هاي اخیر را بین ایران و اسپانیا و تحت جراحي هاي متعدد و ناموفق براي ترمیم صورت و بدست آوردن بینایي اش گذرانده است.

بخش اعظم اعتراضات در رسانه هاي ایراني و وبلاگ ها متوجه نظام قضائي جمهوری اسلامی است که چنین حکمي را صادر مي کند و در نتیجه آن قانون چشم در برابر چشم که مربوط به سیستم قضاوت اسلامي در قرن هفتم است، اجرا مي شود. طبق این قانون دو راه در برابر قرباني قرار مي گیرد، یا ببخشد یا قصاص کند. آسیه امیني، که یک فعال حقوق زنان است و در اروپا زندگي مي کند، مي گوید:« بهرامي باید در جایگاه قاضي بنشیند و کسي را که به او حمله کرده است یا ببخشد، یا از او انتقام بگیرد. سیستم قضائي ایران او را به این بن بست هدایت کرده است و این قانون است که ایراد دارد.» بهرامي قصاص را انتخاب کرده و معتقد است که این انتخاب او مانع از جنایت هاي بعدي خواهد شد. وي روز یکشنبه به بي بي سي فارسي گفت:« من مي خواهم که آدم هایي مثل موحدي بدانند که اگر موجب آزار کسي بشوند، تا آخر عمر آزار خواهند کشید.»

او در این برنامه تلویزیوني گفت که راه هاي مدرن تري مانند گرفتن غرامت را ترجیح مي دهد. او گفت:« قبل از هر چیزي مي خواهم که او تنبیه بشود. اما اگر گروه هاي حقوق بشري انقدر نگران هستند، به من 2 میلیون یورو بدهند و موحدي هم محکوم به حبس ابد بشود تا من از قصاص بگذرم.» در این برنامه با بهرامي و مادر گریان موحدي که تقاضاي بخشش مي کرد، یک گفتگو انجام شد. در این برنامه افراد زیادي از ایران تماس گرفتند و بسیاري از آنان نگران "بخشش" بهرامي بودند و این درحالي است که شاید بشر دوستانه ترین اقدام منجر به گسترش این عمل جنایتکارانه بشود. دلقک ایراني، وبلاگنویس شناخته شده ایراني، در برنامه گفت:« آمنه! دخت ایراني ما شادي تو را درک و از تو حمایت مي کنیم.»

بهرامي، که قرار بود خودش قطره هاي اسید را در چشمان موحدي بیهوش شده بریزد، بیرون از بیمارستان قوه قضائیه متوجه شد که اجراي حکم به تعویق افتاده است. گروه هاي حقوق بشري و دولت هاي غربي از دولت ایران خواسته بودند که این حکم اجرا نشود. دولت ایران معمولا در این جور موارد بجاي عقب نشیني فورا اقدام مي کرد اما مورد بهرامي یک مسئله غامض منحصر بفرد است: برخلاف بسیاري از موارد حقوق بشري که ابتدا افکار عمومي را در غرب تحت تاثیر قرار مي دهند، این مورد افکار عمومي در ایران را بشدت تحت تاثیر قرار داد و در جامعه ایراني بازتاب وسیعي داشت. اجراي حکم در ایران ممکن است منجر به واکنش در برابر حکومت بشود که بر اثر اختلافات سیاسي عمیقا دچار شکاف شده است. امیني مي گوید:« ابراز همدردي براي هر دو طرف در ایران بسیار گسترده بود و این فشار زیادي را بر دولت تحمیل کرد.»

جدا از اینکه این پرونده در صدرخبر هاي ایران قرار داشت، ایرانیان نیز متوجه این موضوع شدند که چگونه آداب و رسوم قدیمي آنها با قواعد مدرن در تضاد است. این جنایتي نبود که در یک دهکده بین افراد بیسواد اتفاق افتاده باشد بلکه یک تراژدي بود که در پایتخت و بین دو شهرنشین با سواد اتفاق افتاده است. این تاییدي است بر این نکته که چطور موقعیت زن ایراني- که در دانشگاه ها و فعالیت هاي اجتماعي در اکثریت هستند- بطرز عجیبي در جامعه مردسالار جا افتاده است. درست است که زنان در ایران فیلم مي سازند، صاحب گالري هنري هستند و کتاب هاي پر فروش مي نویسند، اما همچنان تحت تاثیر آداب فرهنگي هستند که گاهي اوقات به اندازه کشور همسایه شان افغانستان محافظه کارانه است. نیره توحیدي، کارشناس مسائل ایران و استاد دانشگاه نورث ریج، مي گوید:« این مورد رفتار هاي تبعیض آمیز جنسي و تبعیض در جامعه ایراني را بخوبي نشان مي دهد. این رسومات حق ویژه اي براي مرد ایجاد مي کند که مي تواند زني را که مي خواهد بدون درنظرگرفتن اینکه آیا زن او رادوست دارد و این عشق دوطرفه است یا نه، بدست بیاورد. این قانون چشم در برابر چشم که یک رویکرد قبیله اي به جنایات است یاد آور این نکته است که چنین قانوني چرخه خشونت را بجاي کاهش، تقویت مي کند. یک مرد نابیناي دیگر به یک زن نابینا اضافه مي شود تا جامعه از آنان مراقبت کند.»

تایم، 15 مه

دولت آبادی:قصاص پرونده اسیدپاشی اجرا می‌شود

هزینه گزاف درمان سرطان در ایران/پاداش ده میلیون تومانی برای شهردار شیراز

محدودیت های ویزای آمریکا برای دانشجویان ایرانی کاهش یافت

متن سخنان ویدیویی هیلاری رادهام کلینتون، وزیر امور خارجه

مایۀ خشنودی من است که یک گام بزرگ به جلو را در پشتیبانی دولت اوباما از مردم ایران اعلام دارم.

به موجب سیاست روادید ما در گذشته، دانشجویان و دیدار کنندگان ایرانی در چهارچوب برنامه های مبادله، می توانستند روادیدهایی که فقط سه ماه اعتبار داشتند و تنها برای یک بار ورود به کشور معتبر بودند دریافت دارند. این ترتیب از امروز تغییر یافته است. آنها اکنون واجد شرایط دریافت روادید هایی با اعتبار دو ساله و با امکان ورودهای مکرر هستند.

این ترتیب به جوانان ایرانی فرصت می دهد تا برای حضور در رویدادهای خانوادگی به کشور خود بازگردند، در کارآموزیها شرکت جویند و برای گذراندن تعطیلات به خارج از ایالات متحده سفر کنند و دیگر به دریافت روادید جدید برای هر بار ورود نیاز نخواهند داشت.

من از بسیاری دانشجویان ایرانی و آمریکایی های ایرانی تبار شنیده ام که آنها خواستار این تغییر بودند. بنا بر این من مایلم شما بدایند که ما به نگرانی های شما گوش می دهیم. ما گفت و شنود و مبادلۀ بیشتری را با کسانی از شما که در حال شکل دادن به آیندۀ ایران هستید خواستاریم. ما دوست داریم بتوانیم آنچه را که از نظر ما جنبه های مثبت آمریکا است با شما به اشتراک بگذاریم.

زیرا تا زمانی که دولت ایران به سرکوب توانایی های بالقوۀ شما ادامه می دهد، ما در کنار شما خواهیم ایستاد. ما از آرمانها و حقوق شما حمایت می کنیم. و به جستجوی خود برای یافتن راه های تازه ای به منظور پدید آوردن فرصت های بیشتر در جهت ایجاد تغییر واقعی در ایران ادامه خواهیم داد.
سپاسگزارم.

*****************

یادداشت رسانه ای: تغییرات در رابطه با مدت اعتبار روادید برای متقاضیان دانشجوی ایرانی در رده های  F, J و M

از تاریخ ۲۰ مه ۲۰۱۱ به بعد، متقاضیان ایرانی دارندۀ شرایط برای روادید در رده های  F, J و M به منظور تحصیل و تحقیق در رشته های غیر حساس، غیر فنی، و وابستگان آنها، برای دریافت روادیدهای دوساله با امکان ورود مکرر واجد شرایط خواهند بود. این تغییری است که در جهت افزایش [مدت اعتبار و تعداد دفعات ورود] نسبت به روادید سه ماهه با یک بار امکان ورود، داده شده است. 

این تغییر به دانشجویان ایرانی و کسانی که طبق برنامه های مبادله به آمریکا می آیند امکان می دهد تا با سهولت بیشتری مسافرت کنند و از این طریق موجبات پیشبرد هدف ما در ارتقاء جریان آزاد اطلاعات و اندیشه ها فراهم خواهد آمد. این تصمیم مهم در حالی اتخاذ می شود که جامعۀ جهانی شاهد افزایش سانسور توسط دولت ایران و منزوی ساختن هرچه بیشتر مردم کشور است.

در حال حاضر ایرانیانی که با روادید سه ماهه از یکی از این رده های بالا و یک بار حق  ورود در ایالات متحده اقامت دارند، باید بار دیگردر خارج از خاک آمریکا در یکی از کنسوگریهای ایالات متحده تقاضای بدهند تا بتوانند به اخذ روادیدهای دوساله با حق ورود متعدد توفیق یابند. به خاطر داشته باشید که اعتبار یک روادید به زمانی که دارندۀ آن باید وارد ایالات متحده شود اشاره دارد و با مدتی که مقامات گمرگی و حفاظت مرزی ایالات متحده در یک بندر ورودی برای اقامت در کشور به دارندۀ روادید اجازه می دهند در ارتباط نیست. دانشجویان ایرانی و کسانی که طبق برنامه های مبادله  به آمریکا می آیند و دارای وضعیت مطلوبی هستند تا بعد از ترک ایالات متحده نیازی به دادن تقاضا برای یک روادید جدید ندارند.

*****************

پرسش هایی که غالبا مطرح می شوند و پاسخ آنها

پرسش: چرا شما این تغییرات را در این هنگام می دهید؟
همانطور که پرزیدنت اوباما در پیام نوروزی (سال نو ایرانی) خود در ۲۰ مارس ۲۰۱۱ خاطرنشان ساخت، جوانان ایرانی این قدرت را دارند تا کشوری به وجود آورند که پاسخگوی  خواستهای آنان باشد.  او وعدۀ پشتیبانی از جوانان ایران را داد و این کار نمونه ای از آن پشتیبانی است.
انجام این تغییرات در سیاست روادید ما تأییدی بر وعدۀ رئیس جمهوری است و به ایجاد راه هایی برای تعامل با جوانان ایران، تسهیل توانایی آنان به انجام تحصیلات خود در آمریکا و امکان دادن به مردم جوان ایران برای تعامل با بقیۀ جهان، یاری خواهد داد.
این تصمیم بویژه در این هنگام که دولت ایران دانشجویان را در معرض سرکوب قرار می دهد و مؤسسات آموزشی را به طور کلی بر روی دانشجویان با استعداد می بندد حائز اهمیت است.
پرسش: فکر می کنید دولت ایران چگونه واکنشی از خود نشان خواهد داد؟ آیا شما دولت ایران را از مراتب آگاه ساختید؟
این تصمیم یکجانبه ای بود که هدف آن قائل شدن امتیاز برای دانشجویان و کسانی بود که از طریق برنامه های مبادله به آمریکا می آیند، و ما انتظار داریم که دولت ایران به فواید دراز مدت آن اذعان کند و به آنان اجازه دهد که برای انجام تحصیلات خود به اینجا بیایند.
پرسش: معنای واقعی این تغییر چیست؟
از نظر عملی معنای آن این است که دانشجویان و کسانی که از طریق برنامه های مبادله  به آمریکا می آیند اکنون قادر خواهند بود در مدت تحصیلات خود بدون داشتن نیاز به تقاضای روادید جدید برای هربار که از ایالات متحده خارج می شوند، سفر کنند.  پیش از این، ایرانیانی که در ایالات متحده درس می خواندند، از سفر کردن حتی در موقعیت های اضطراری از نظر خانوادگی، تعطیلات یا برای مرخصی، اجتناب می جستند، زیرا پیش از بازگشت خود می بایست برای ورود مجدد به ایالات متحده تقاضای روادید جدید کنند.
پرسش: آیا این تغییر شامل همۀ دانشجویان ایرانی می شود؟ آیا دانشجویانی هم که هم اکنون در ایالات متحده به سر می برند مشول آن می شوند؟
تغییر در مدت اعتبار روادید شامل همۀ دانشجویان بالقوه ایرانی و مشارکت کنندگان در برنامه های مبادله که برای رده های F ، J و M روادید به منظور تحصیل و تحقیق در رشته های غیر حساس، و غیر فنی تقاضا می دهند و نیز وابستگان آنان می گردد. دانشجویانی که هم اکنون با روادید سه ماهه و حق یکبار ورود در ایالات متحده اقامت دارند نیاز خواهند داشت تا برای این که واجد شرایط روادیدی با مدت اعتبار طولانی تر شوند در خارج از خاک آمریکا در یکی از کنسوگری های ایالات متحده بار دیگر تقاضا بدهند. در هرحال، اعتبار یک روادید با مدتی که مقامات گمرگی و حفاظت مرزی ایالات متحده در یک بندر ورودی به دارندۀ آن برای اقامت در کشور اجازه می دهند در ارتباط نیست. دانشجویان و کسانی که طبق برنامه های مبادله  با روادیدهای سه ماهۀ  F ، J و M به آمریکا می آیند و دارای وضعیت مطلوبی هستند جز در صورت ترک ایالات متحده نیازی به تقاضای روادید جدید ندارند.
پرسش: منظور شما از رشته های غیر حساس، غیر فنی تحصیلی چیست؟ آیا منظور این است که اکثریت دانشجویان ایرانی همچنان مشمول مقررات پیشین می شوند؟
منظور از رشته های غیر حساس تحصیل و تحقیق رشته هایی هستند که به فعالیت های ایران در جهت گسترش سلاح های هسته ای مدد نمی رسانند. در حال حاضر شمار در خور توجهی از ایرانیان برای دنبال کردن رشته های تحصیلی غیر حساس، غیر فنی در ایالات متحده تقاضا می دهند، یا از وابستگان چنین افرادی هستند.
پرسش: چرا تنها ۲ سال، در حالی که مدت یک دورۀ عادی تحصیل چهارسال است؟
در حال حاضر دولت آمریکا تشخیص داده است که حداکثر دو سال دورۀ اعتبار با منافع ایالات متحده سازگار است. اما این تصمیم، تمدید مدت اعتبار روادید را در تاریخ بعدی چنانچه موافق با منافع ایالات متحده تشخیص داده شود منتفی نمی کند. توجه داشته باشید که ممکن است به دانشجویی برای مدت تحصیلاتش اجازۀ اقامت در ایالات متحده داده شود، حتی اگر مدت روادیدی که به وسیلۀ یک سفارت یا سرکنسوگری آمریکا در خارج به او داده شده کوتاه تر از دورۀ تحصیلی باشد.
پرسش: در بارۀ تشریفات طولانی اداری چه می گویید؟
متقاضیان دانشجو یا شرکت کنندگان در برنامۀ مبادله تشویق می شوند که از پیش برای روادیدهای خود تقاضا بدهند. دانشجویان به محض این که از نظر داشتن مدارک واجد صلاحیت باشند، می توانند به این کار اقدام کنند. اکثر تشریفات اداری در ظرف ۶۰ روز بعد از مصاحبۀ مربوط به اخذ روادید طی می شود، ولی طول زمان ممکن است بر حسب وضع فرد در هر مورد تغییر کند. وزارت امور خارجه برای انجام به موقع تشریفات اداری روادیدهای دانشجویی با این هدف که دانشجویان بتوانند در برنامه های دانشگاهی حضوریابند، صرفنظر از تابعیت دانشجو اولویت قائل می شود و وزارت امور خارجه پیوسته برای بهبود مدت زمان تشریفات اداری در تلاش است.
پرسش: آیا دانشجویان آمریکایی که در ایران تحصیل می کنند از رفتار متقابل درارتباط با دوره های اعتبار و تعداد دفعات ورود برخوردار می شوند؟
بدون وجود روابط دیپلماتیک با ایران، هیچ امکانی برای یک مقام کنسولی وجود ندارد تا بتواند هریک از جنبه های سیاست مربوط به صدور روادید، مشتمل بر رفتار متقابل در ارتباط با دوره های اعتبار و تعداد دفعات ورود دانشجویان آمریکایی مشغول تحصیل در ایران را با  دولت ایران  مورد مذاکره قراردهد. افزوده بر این، چندین سال است که ایالات متحده یک هشدار را در مورد مسافرت به ایران در جای خود محفوظ نگه داشته است. در این هشدار با یادآوری این که ایالات متحده دارای روابط مستقیم دیپلماتیک یا کنسولی با ایران نیست، به مسافران آمریکایی توصیه می شود که "با دقت مخاطرات سفر به ایران را در نظر بگیرند".